Αρθρογραφία

Αρθρογραφία

Η αρθρογραφία συνιστά μία μορφή άμεσης έκφρασης και δήλωσης της άποψη σου δια ετερόκλητα θέματα. Η γοητεία της έγκειται ακριβώς στον άρρηκτο συνδυασμό του δυσήνιου μάγματος της σκέψης με τα γεγονότα. Ένα μέρος των άρθρων συνιστά μία ηχηρή ένταση, η οποία παθολογοανατέμνει την τρέχουσα επικαιρότητα εν είδει επιφυλλιδογραφίας δεικνύοντας ορισμένα κακώς κείμενα στα κοινωνικά δρώμενα και στην πολιτική κονίστρα. Το άλλο μέρος είναι φιλοσοφικοί στοχασμοί εν γένει σκέψεις οι οποίες φύονται στα πλαίσια μιας αμιγώς δικαστηριακής και εκ του σύνεγγυς διεργασίας όπως ενδεικτικά, η ολική αναμόρφωση του οικογενειακού δικαίου και η εμπεριστατωμένη επιχειρηματολογία δια την δυνατή εισήγηση τροποποίηση ορισμένων παρωχημένων διατάξεων του οικογενειακού εν γένει δικαίου επωφελεία του ζεύγους. Ο απώτατος σκοπός είναι η αφύπνιση, η επιφυλακή και η εγρήγορση.

Παρουσίαση του νέου βιβλίου του Κώστα Ζουράρι με τίτλο: Έρχομαι από μακριά

Posted by on Jan 11, 2015 in αρθρογραφια | 0 comments

      Παρουσίαση του νέου βιβλίου του Κώστα Ζουράρι με τίτλο: Έρχομαι από μακριά ,την Τρίτη 13-01-2015 και ώρα 20:00’ στο νέο πολιτιστικό Πολυκέντρο του Ομίλου ( Λ. Πειραιώς 73, Γκάζι—πλησίον στάσης του σταθμού μετρό «Κεραμεικός»)                      «Έρχομαι από μακριά» Ο Κώστας Ζουράρις στο νεότευκτο εργόχειρό του «έρχομαι από μακριά» καταδεικνύει εμφατικά, την, νυν και εις το διηνεκές, εκ του σύνεγγυς ψηλαφητή σύναξη αμοιβαίας συνύπαρξης των ζώντων και των τεθνεώντων της καθ’ ημάς ελληνοπρεπούς πολιτισμικής μας παράδοσης, υπερβαίνοντας την συμβατική και θνησιγενή χρονο-ημερολογιακή καμπή του ήδη πεπερασμένου σήμερα. Ως γνήσιος Αριστοτελικός και Πλατωνικός, άρα και σε προτελευταία ανάλυση γνήσιος Ορθόδοξος Χριστιανός, ήτοι ισόβιος νοσταλγός του Κάλλους-Αληθείας, επισημαίνει την αργόσυρτη διάρκεια του Ελληνικού Πολιτισμού, μέσα από πεζογραφήματα του Οδυσσέα Ελύτη. Ειδικότερα δε στο εν λόγω βιβλίο, «Έρχομαι από μακριά», ο συγγραφέας ανατέμνει το καταστάλαγμα  της σκέψης του Ελύτη έτσι όπως αρύεται από τα εμβριθή στοχαστικά του έργα «Ανοικτά Χαρτιά και στον Εν Λευκώ», σε διάφορο τόπο και χρόνο πλην όμως κύκλιο και ενιαίο, αναφορικά με τον Ελληνικό Πολιτισμό, ως σφυρηλατημένο βίωμα στην απτή καθημερινότητα, ως έκφανση, συμπεπηγμένο απείκασμα στον τρόπο του νοείν, άλλως θα λέγαμε ο Ελληνισμός ως βρώση και πόση. Αποπειράται τελεσφόρως να εντοπίσει και να αναδείξει εύγλωττα την συμπύκνωση της αργόσυρτης ελληνορωμιοσύνης στο διάβα των χρόνων συγκεφαλαιώνοντας το αινιγματικό αμάλγαμα του Ελληνικού Πολιτισμού, στο διαρκές ελληνότρεπτον το Οδυσσέα Ελύτη. Σε αυτό την μεθοδευμένη αντίστοιξη της σκέψης του Ελύτη με την Ελληνική γραμματεία καταδεικνύει  τον  γόνιμο συμφυρμό της  ενσάρκωσης «του ιλαροτραγικού συναμφότερου» στην καθημερινή πρακτική του βίου μας, αρχής γενομένης από την αρχαία Ελλάδα έως και το σύγχρονο Ελληνικό Πολιτισμό και αυτό διότι όπως χαρακτηριστικά αναφέρει «ιδρυτική στάση μας είναι η στάσιμος ταυτοκινησία, η ισοπαλία των εριζόντων» Αληθές διότι η χωροταξία του κύκλου παράγει λόγω κατασκευής, την ομήγυρη, ίση συνθήκη παρουσίας ομιλίας, εξασφαλίσει καταστατικά την ισοπαλία, καταργώντας το εριστικό δίπολο νίκης-ήττας. Άρα και σημειολογικά αντιβαίνει στην διαρκή αμοιβαία εξόντωση  και στην χωροταξική ακοινωνησία, εξ αυτού του λόγου το Ελληνικό κοινοβούλιο φέρει κύκλιο σχήμα, ανεξαρτήτως δεδηλωμένων ακόμα και δογματικά αγεφύρωτων πολιτικών διαφορών. Ο λόγος του Κώστα Ζουράρι μέσα από το βιβλίο θεμελιώνει μία διαρκή υπόρρητη σχέση βιώματος, σου μεταλαμπαδεύει παραχρήμα μέσω του οχήματος των λέξεων την καταγωγική σου προέλευση, καθιστώντας σε αυθωρεί και παραχρήμα κοινωνό του Ελληνορθόδοξου νάματος καταργώντας το διάκενο της εκατέρωθεν μοναξιάς ανάμεσα σε ένα άψυχο βιβλίο και στον αναγνώστη αυτού. Η διαλεκτική αυτή σχέση είναι απαράμιλλη και συναρπαστική, διότι ιδρύει έναν διαρκή διάλογο, έναν προβληματισμό και με τον ανόμοιο αυτό τρόπο του σε καλεί ταυτόχρονα, ο ίδιος ο συγγραφέας, ως άμεσο κοινωνό, να ανταμώσεις τη σκέψη του, μέσα σε ένα κύκλιο χωρο-χρόνο όπου συγγραφέας και αναγνώστης παραμένουν μαζί, αλληλοπεριχωρούμενοι, ενώ ταυτόχρονα διατηρώντας την αυτοτέλεια και τον εν τοις πράγμασι διακριτικό τους ρόλο. Περαιτέρω ο Κώστας Ζουράρις αναφέρει ότι Ελύτης αποδίδει βαρύνουσα σημασία στην Ελληνικό Γλώσσα η οποία είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την Ελληνική αυτό-αναφορικότητα και αυτοσυνειδησία στο διάβα των Χρόνων. Η Ελληνική γλώσσα συμπυκνώνει εύγλωττα τον τρόπο ζωής της φιλοσοφίας και θεώρηση των πραγμάτων και δεν συνιστά απλώς ένα συμβολικό εργαλείο, ένα συμβατικό κώδικα επικοινωνίας. Ενδεικτικά παραθέτει τις φράσεις όπως συγγνώμη, συγχωρώ οι οποίες αναδεικνύουν μόνο από την ετυμολογία τους την απόλυτη και αμοιβαία ισότητα των ομοίων διασώζοντας την κατά αυτόν τον τρόπο το Αρχέτυπο της ισομοιρίας, το Ισόκυρον μέσα στην κοινότητα, (χαρακτηριστικά αναφέρει ο φιλόκαλος Ελύτης περί της όψεως των ήχων), κάνοντας ειδική μνεία για την καταργημένη προσωδία...

read more

Παιδική πορνογραφία μέσω διαδικτύου η σύγχρονη μάστιγα.

Posted by on Apr 15, 2014 in αρθρογραφια | 0 comments

Παιδική πορνογραφία μέσω διαδικτύου η σύγχρονη μάστιγα.

Η παιδική πορνογραφία μέσω διαδικτύου συνιστά μία ζοφερή πραγματικότητα η οποία αποτελεί παγκοσμίως μία νεοπαγή μάστιγα που απειλεί ουσιωδώς την προσβολή του εννόμου αγαθού του γενετήσιου αυτοπροσδιορισμού της παιδικής ανηλικότητας. Το ανησυχητικό είναι η ραγδαία εξάπλωσή του και η νέα τάση η οποία εμφανίζεται από μεγάλη μερίδα καταναλωτών υλικού παιδικής πορνογραφίας η οποία «ψυχαγωγείται» στο να θεάται αναπαραστάσεις ανήλικων παιδιών τα οποία κατά κανόνα είναι θύματα σωματικής, ψυχικής και σεξουαλικής κακοποίησης στο εύθραυστο πεδίο της γενετήσιας αξιοπρέπειάς τους. Τα εγκλήματα κατά της γενετήσιας ελευθερίας με παλαιότερη διατύπωση, εγκλήματα «κατά των ηθών» ανέκαθεν, εκ της φύσεώς τους, προκαλούσαν τον έντονο αποτροπιασμό της κοινής γνώμης διότι έπληττε ακριβώς το περί κοινού αίσθημα της αιδούς και των χρηστών ηθών μιας οργανωμένης κοινωνίας, με αποτέλεσμα οι  δράστες, να τιμωρούνται παραδειγματικά και να κολάζονται «μετά βδελυγμίας» στην συνείδηση της κοινωνίας για τις αισχρές, ατιμωτικές και μιαρές εν γένει πράξεις τους. Ως προς το αδίκημα όμως της πορνογραφίας μέσω διαδικτύου 348 Α ΠΚ όπως και αναλύω διεξοδικώς στο παρόν άρθρο, το καινοφανές στοιχείο έγκειται στο ότι, όσοι έχουν συλληφθεί για την αξιόποινη αυτή συμπεριφορά με χρήση ηλεκτρονικού υπολογιστή ή διαδικτύου είναι πρόσωπα υπέρ άνω πάσης, υποψίας, με λευκό ποινικό μητρώο, χωρίς να έχουν διαπράξει κατά το παρελθόν άλλο αδίκημα. Είναι πρόδηλο πως το αδίκημα αυτό της παιδικής πορνογραφίας μέσω διαδικτύου κατ’άρθρο 348 Α του Π.Κ επιδιώκει, να τιμωρήσει το δράστη ο οποίος εμφανίζει μία έκδηλα παιδοφιλική τάση προεχόντως και κυρίως δια μέσω του διαδικτύου, προσβάλλοντας βαναύσως τη γενετήσια ελευθερία των ανηλίκων. Η σπουδαιότητα του αδικήματος αυτού σε συμπλοκή με την ραγδαία εκδήλωση της τεχνολογία ήγαγε τον νομοθέτη στην τυποποίηση ξεχωριστής διάταξης προς την ποινικοποίηση της αξιόποινης αυτής συμπεριφοράς (348 Α Π.Κ). Περαιτέρω, ο νόμος ποινικοποιεί και την εικονική πορνογραφία η οποία εξομοιώνεται με την πραγματική και απεικονίζει ανήλικα παιδιά όπως ορίζει ο νόμος ειδικότερα ενδεικνύοντας τη σοβαρότητα του αδικήματος αυτού για το κοινωνικό εν γένει σύνολο. Τούτο σαφώς γίνεται διότι πέραν του ότι, η εικονική πορνογραφία συνιστά μία μορφή συγκεκαλυμμένης πρόκλησης στην τέλεση εκμετάλλευσης της παιδικής ανηλικότητας ή διέγερση πρόθεσης σε προσβολή του εννόμου αγαθού της γενετήσιας ελευθερίας της παιδικής ανηλικότητας κατά το Π.Κ, έχει αποδειχθεί πολλάκις στην πράξη ότι η «εικονική»  παιδική πορνογραφία χρησιμοποιείται ως μέσο ψυχικού καταναγκασμού στα παιδιά, ως μέσο εξαπάτησης προκειμένου οι επίδοξοι θύτες τους να τα καταστήσουν πιο ευάλωτα, αφού αυτά (τα παιδιά) εξοικειώνονται στην πορεία με τη συστηματική θέαση του επιλήψιμου αυτού υλικού, καθότι το υπολαμβάνουν ως παίγνιο και κάτι σύνηθες ,γενικώς παραδεκτό, δεδομένου ότι συμμετέχουν ανήλικα παιδιά σε αυτό (το πορνογραφικό υλικό), με συνέπεια να αμβλύνονται οι αντιστάσεις τους και να θυματοποιούνται ευχερέστερα. Ενδεικτικό μέτρο της προτεραιότητας που επιδεικνύει η πολιτεία στο έννομο αγαθό της παιδικής ανηλικότητας είναι ότι η αναστολή της παραγραφή των αδικημάτων αυτών κατ’εξαίρεση από το άρθρο 113 Π.Κ ισχύει ως εξής : ως προς τα πλημμελήματα ένα έτος μετά την ενηλικίωση των παιδιών-θυμάτων καθώς επίσης και μετά από 3 έτη ομοίως για τα κακουργήματα. Η πιο καινοτόμα διάταξη όμως είναι η δημοσιοποίηση των στοιχείων των δραστών, του άρθρου 348Α ΠΚ στο στάδιο της προδικασίας, προτού ακόμη καταδικαστούν αμετάκλητα, με αποτέλεσμα να «παραβιάζεται» ο νόμος περί ευαίσθητων προσωπικών δεδομένων 2472/97 και 9Α του Συντάγματος καθώς και να κάμπτεται το τεκμήριο της αθωότητας ως έκφανση της Αρχής της δίκαιης δίκης άρθρο 6 παρ. 2 της Ε.Σ..Δ.Α (δικαίωμα στη χρηστή απονομή της δικαιοσύνης). Ο σκοπός της δημοσιοποίησης...

read more

Ο θεσμός της διαμεσολάβησης εν δράσει

Posted by on Apr 15, 2014 in αρθρογραφια | 0 comments

Ο θεσμός της διαμεσολάβησης εν δράσει

Είναι πρόδηλο ότι η ίδια η κοινωνία μας, έχει αδήριτη ανάγκη από την εφαρμογή ενός συμπληρωματικού θεσμού εναλλακτικής εξωδικαστικής επίλυσης των διαφορών μεταξύ των πολιτών, πέραν από την κλασσική αντιδικία των δικαστηρίων. Επρόκειτο δια ένα θεσμό ο οποίος προβλέπεται από τον Νόμο 3869/2010 όπως εισήχθη στην εσωτερική έννομη τάξη ενσωματώνοντας την κοινοτική οδηγία 2008/52/ΕΚ. Ο εν λόγω θεσμός ήδη επιτυχώς δοκιμασμένος στο εξωτερικό φιλοδοξεί να επιλύσει επιτυχώς ορισμένες διαφορές μεταξύ των πολιτών παρέχοντας ένα ευρύ φάσμα εναλλακτικών προτάσεων διευθέτησης των εκατέρωθεν αντικρουόμενων συμφερόντων των εμπλεκομένων μερών. Καταρχάς επρόκειτο δια τα Ελληνικά δεδομένα δια ένα καινοτόμο θεσμό απόπειρας εξωδικαστικής επίλυσης ιδιωτικής φύσεως διαφορών προτού καταλήξουν στα δικαστήρια ο οποίος λειτουργεί συμπληρωματικά/( διαζευκτικά κατ’ ορθότερον) του εξωδικαστικού συμβιβασμού του άρθρου 214 Α του Κ.Πολ.Δ, τον δικαστικό συμβιβασμό του άρθρου 293 του Κ.Πολ.Δ, τη δικαστική διαμεσολάβηση κατ’ άρθρον 214 Β του Κ.Πολ.Δ καθώς και τη διαιτησία του άρθρου 867 του Κ.Πολ.Δ. Εν ολίγοις ο εν λόγω νεοπαγής θεσμός διαφοροποιείται με τους άνω αναφερθέντες θεσμούς χωρίς όμως να τους ανταγωνίζεται, απλώς θεμελιώνεται σε μία άλλη φιλοσοφία η οποία επενεργεί έτι περαιτέρω ευνοϊκά δια την επίλυση των διαφορών. Καταρχάς, δεν επρόκειτο δια μία αμιγή μορφή συμβιβασμού stricto sensu, αλλά δια μία επιχείρηση εξωδικαστικής επίλυσης της διαφοράς με πρωτοβουλία των δύο μερών ανευρίσκοντας μία αμοιβαία αποδεκτή συμφωνία με την ουδέτερη πλην καταλυτική συνδρομή του διαπιστευμένου και ειδικώς εκπαιδευμένου διαμεσολαβητή δικηγόρου προς αυτή την κατεύθυνση. Ειδικότερα στο άρθρο 4β του νόμου προβλέπεται : «Ως Διαμεσολάβηση νοείται η διαρθρωμένη διαδικασία ανεξαρτήτως ονομασία όπου δύο ή περισσότερα μέρη μίας διαφοράς επιχειρούν εκουσίως να επιλύσουν με συμφωνία  της διαφοράς με τη βοήθεια του διαμεσολαβητή». Τούτο σημαίνει ότι τα εμπλεκόμενα μέρη είναι εντελώς αυτόνομα και εκουσίως επιλέγουν την υπαγωγή στη διαδικασία διαμεσολάβησης καθώς και τη διάρκεια αυτής σε κάθε περίπτωση. Ο διαμεσολαβητής ενεργεί επιβοηθητικά επιδιώκοντας με διάφορες τεχνικές και μεθόδους να οδηγήσει τα μέρει στην ανίχνευση μίας λύσης μέσω από διαβουλεύσεις και κατ’ ιδίαν συναντήσεις με τα μέρη, με αποτέλεσμα να φωτίσει ορισμένες καίριες πτυχές της υπόθεσης όπου ενδεχομένως λόγω ιδεοληψίας ή εν γένει δεισιδαιμονίας τους ενός μέρους προς τον αντίδικο-αντίπαλο τούτο  καθίσταται δυσχερές. Περαιτέρω ο διαμεσολαβητής εγκύπτει περιπτωσιολογικά με αίσθημα ευθύνης σε κάθε περίπτωση ξεχωριστά επιδιώκοντας να αναδείξει τα ιδιαίτερα συμφέροντα των μερών με σκοπό να ενθαρρύνει το διάλογο μεταξύ τους, υποκείμενος στις διατάξεις του κώδικα δεοντολογίας που τον διέπουν (αμεροληψία, ουδετερότητα, ανεξαρτησία, εχεμύθεια, ευθυδικία). Ως εκ τούτου λοιπόν η διαδικασία διεξάγεται σε ένα περιβάλλον απόλυτης εμπιστοσύνης δεδομένου ότι δεν τηρούνται πρακτικά και τα μέρη καθίστανται εν τοις πράγμασι οι αρχιτέκτονες της δομής της διαδικασίας, αποφασίζοντας σε κάθε στάδιο της διαμεσολάβησης δια το επόμενο βήμα αυτόβουλα και ανεπηρέαστα. Προσέτι η διαδικασία λαμβάνει χώρα και λογίζεται απόρρητη καθώς επίσης και τα εμπλεκόμενα μέρη επουδενί δύνανται να μετάσχουν σε τυχόν επακολουθούμενες δίκες σχετικά με το ίδιο αντικείμενο κατ’ άρθρο 10 του Ν. 3898/2010. Είναι πρόδηλο ότι ο εναλλακτικός αυτός εξωδικαστικός θεσμός πόρρω απέχει από τους προαναφερθέντες του Κ.Πολ.Δ καθότι δεν έχει σχέση με τη συνήθη επίσημα διαδικαστική δικαστική πρακτική των πολιτειακής δικαστηριακής εξουσίας καθότι έχει μία ανεπίσημη, άτυπη διαδικασία όπου ο διαμεσολαβητής δεν ταυτίζεται ουδ’ επελάχιστον με την ιδιότητα του δικαστή. Εντούτοις όμως δεν παύει να συνιστά μία διαρθρωμένη διαδικασία υποκείμενη σε κανόνες όπως ανωτέρω διεξοδικώς αναφέρθηκαν όπου τα μέρη επιλέγουν αυτοβούλως ή κατόπιν πρόσκλησης ενδεχομένως από το δικαστή σε κάθε στάδιο της δίκης αναβάλλοντας για το λόγο αυτό τη δίκη...

read more

Ληξιπρόθεσμες πολιτικές υποσχέσεις

Posted by on Apr 13, 2014 in αρθρογραφια | 0 comments

Ληξιπρόθεσμες  πολιτικές υποσχέσεις

Είναι πρόδηλο ότι ήδη έχουν συμπληρωθεί σχεδόν 4 χρόνια αφ’ ής στιγμής υπαχθήκαμε, εκόντες άκοντες, στο ειδεχθές μνημόνιο με ό,τι τούτο συνεπάγεται αναφορικώς με τις επαχθείς συνέπειες, ιδίως στην συρρίκνωση του κράτους δικαίου και την κατάλυση των θεμελιωδών ατομικών δικαιωμάτων και ελευθεριών μας. Εντούτοις όμως πέραν του γεγονότος ότι εμείς οι ίδιοι ως ψηφοφόροι αναδείξαμε κόμματα τα οποία, κατά μία έννοια λόγω ασφαλώς του αντιπροσωπευτικού μας συστήματος, μας περιήγαγαν, έχοντας δηλαδή την εντολή μας, στην φαύλη και κατάπτυστη μνημονιακή  βιούμενη πραγματικότητα. Η επαγόμενη λοιπόν, αυτής της πολιτικής, μαζική εξαθλίωση και η αλλοίωση η οποία επέφερε στον κοινωνικό ιστό, ανήκει υπό το πρίσμα αυτό, σε μέρος των ψηφισάντων, τους πρωταίτιους του «εγκλήματος», ομοίως ισχύει ως προς το εκλογικό σώμα και για την διάδοχη κατάσταση η οποία υπηρετεί ανυπερθέτως και απαραλλάκτως την ίδια πολιτική καθ’ υπαγόρευση των δανειστών μας. Ως εκ τούτου λοιπόν σε κάθε περίπτωση ας εξακοντίσουμε την σοβούσα δήθεν μεμψιμοιρία περί επιλήψιμης παρέμβασης υπερεθνικών συμφερόντων στο εσωτερικό της χώρας με σκοπό να υπονομεύσουν την πατρίδα μας ή να σφετεριστούν την οικονομική κρίση. Σίγουρα συμβαίνει και αυτό πλην όμως εμείς οι ίδιοι προεχόντως και κυρίως, ευθυνόμαστε καθότι δεν δρούμε συλλογικά, έχουμε απεμπολήσει προ πολλού την έννοια της εθνικής συνείδησης με το όραμα της οικουμενικότητας, δεν προσδοκούμε τίποτε, δεν ευαγγελιζόμαστε κάτι, δεν επαγγελόμαστε το παραμικρό. Ένας λαός με ιστορικά συμπλέγματα ριζικά αγκυλωμένος στο 1974 και εντεύθεν, μυωπικά προσκολλημένος σε ρεμβασιστικές κορώνες μετεμφυλιακής διχοστασίας, στερούμενος οράματος και ικμάδας δια ρηξικέλευθες τομές και εκ βάθρων μεταβολές στο πολιτικό σκηνικό. Ένας λαός σε αδράνεια ο οποίος άγεται και φέρεται από το ένα συστημικό-συντηρητικό κόμμα στο άλλο υπό άλλο απλώς μανδύα αριστερεπώνυμης ρητορικής. Άρα για ποια αλλαγή μιλάμε όταν ο κόσμος, κατόπιν όλης αυτής της βδελυρής και ολέθριας κατάστασης την οποία βιώνουμε, ομολογεί ότι θα ψηφίσει κόμματα, τα οποία όμως όπως εμφαίνεται, εκ των προτέρων λόγω της διγλωσσίας τους και του πολιτικού καιροσκοπισμού τους, ότι θα ακολουθήσουν απαρεγκλίτως την ίδια πολιτική. Κατά συνέπεια λοιπόν είμαστε άξιοι της μοίρας μας καθώς ως συναυτουργοί συμπράττουμε και εμείς δια της ψήφου μας στην εξακολούθηση της ίδιας κατεστημένης  εγκληματικής μνημονιακής πολιτικής, δίδοντας εξουσία σε πρόσωπα τα οποία νομιμοποιούν με τη σειρά τους τον νεποτισμό, την κατ’ επίφαση επανάσταση και τον αμοραλισμό. Το μέτρο και το κριτήριο του εκλογικού σώματος, δεν είναι η προώθηση διαρθρωτικών αλλαγών και η ουσιαστική επίλυση των ζέοντων προβλημάτων που κατατρύχουν τον ελληνικό λαό, αλλά η εξυπηρέτηση των συμφερόντων των ημέτερων οι οποίοι προέρχονται από κομματικές μετακινήσεις ή διακεκριμένες μεταγραφές σε κάθε περίπτωση στο εκάστοτε κόμμα. Εν κατακλείδι, φρονώ ως λαός είμαστε αμετανόητοι και υπεύθυνοι για την πορεία της χώρας καθώς ψηφίζουμε ένα κόμμα με γνώμονα την απατηλή προσδοκία ότι θα μας «βολέψει» εισέτι και αυτήν την ύστατη ώρα όπου η χώρα χρεοκοπεί και καταβαραθρώνεται με ιλιγγιώδεις ρυθμούς. Είναι το ίδιο πράγμα με τον ολοκληρωτισμό, ενώ θεωρητικά όλοι μας ακκιζόμαστε δήθεν δημοκράτες-επαναστάτες, κστ’ ουσίαν στην πράξη είμαστε οι πιο στυγνοί εργοδότες και φασίστες καθώς η δημοκρατία κατακτάται ισοβίως και κερδίζεται με μόχθο και επ’ ουδενί συνιστά δογματική αποστήθιση θεωρητικών αρχών τις οποίες επιβάλλω για να εξουδετερώσω τον αντιφρονούντα με «προκρούστεια» λογική, διότι έτσι δημιουργείται ένα φαυλεπίφαυλος ατελεσφόρως περιδινούμενος κύκλος. Χάρης Κατσιβαρδάς Δικηγόρος,...

read more

Οίδημα στη δικηγορία, οργανική ανεπάρκεια ή επιθανάτιος ρόγχος;

Posted by on Feb 22, 2014 in αρθρογραφια | 0 comments

Οίδημα στη δικηγορία, οργανική ανεπάρκεια ή επιθανάτιος ρόγχος;

Οίδημα στη δικηγορία, οργανική ανεπάρκεια ή επιθανάτιος ρόγχος; Είναι πράγματι απορίας άξιον για ποιο λόγο γίνονται οι εκλογές, ασφαλώς δεν συνιστούν μία επίφαση δημοκρατίας αλλά την πεμπτουσία της δημοκρατίας, εντούτοις όμως κατά την επίμαχη αυτή χρονική στιγμή πάμπολλοι εξ ημών λησμονούν την παθογένεια που διέπει την μαχόμενη δικηγορία και τα διογκούμενα εξ αυτής προβλήματα στην καθημερινή δικαστηριακή κονίστρα προκρίνοντας αποκλειστικά και μόνο την ατομική τους ‘βολή’ και ιδιοτέλεια. Εντούτοις όμως σήμερα βλέπουμε μία φράξια δικηγόρων όπου λυμαίνονται το σύλλογο με γνώμονα την εξυπηρέτηση στενών συμφερόντων ανεξαρτήτως οράματος, ή μία άλλη μερίδα ψευδεπίγραφων επαναστατών, των «Προαστίων» με μία συνθηματολογική ρητορική απάδουσα του δαψιλούς βιοπορισμού τους. Ωστόσο όμως εν προκειμένω καλούμαστε πάνω και πέραν από πολιτικές τοποθετήσεις παραμερίζοντας την κομματική μας καταγωγή να εγκύψουμε στα μείζονα προβλήματα του κλάδου μας τα οποία εν πολλοίς ενδημούν ανεπίλυτα ένεκεν της ολιγωρίας ορισμένων ειδημόνων. Μνημονεύω την χαίνουσα πληγή της δικηγορίας η οποία πυορροεί και όζει ένεκεν της δική μας εκκωφαντικής ανοχής. Ειδικότερα θα αναφέρω την αιματηρή συρρίκνωση της νομικής ύλης, το εξοβελισμό μας από τα συμβόλαια, την επαχθή φορολόγηση από το πρώτο ευρώ, το τέλος επιτηδεύματος, το δυσβάστακτο βάρος των εισφορών στα ασφαλιστικά ταμεία, τις γλίσχρες αμοιβές μας, την αδυναμία νέων συναδέλφων να ασκήσουν το επάγγελμα και να προβούν σε έναρξη επιτηδεύματος και εν γένει την πλήρη απαξίωση συλλήβδην του δικηγορικού σώματος. Είναι πρόδηλα λυπηρό το γεγονός ότι αυτονόητα πράγματα δεν κατοχυρώνονται ουσιαστικά, με συνέπεια να αποτελούμε ένα επαγγελματικό κλάδο με τις μεγαλύτερες εκ των ενόντων ταξικές αποκλίσεις και συγχρόνως οίκοθεν μεγαλύτερη έλλειψη αλληλεγγύης ως προς τη συλλογική επίλυση των ζεόντων προβλημάτων της καθημερινότητάς μας. Η Δικηγορία δεν πρέπει να τίθεται στο εδώλιο ούτε ορισμένοι με μακράν και χρόνια καριέρα δοσίλογου να την καταδίδουν δια της κερκόκοπορτας σε εξωθεσμικούς παρεμβαίνοντες οι οποίου εκτελούν χρέη, αλήστου κατά το παρελθόν, χρέη λαομίσητων καθεστώτων,οι προσφιλείς προαγωγοί αλλότριων προς τα συμφέροντά μας αντιλήψεων, οι οποίοι καιροφυλακτούν να συλήσουν το νεκρό μας κουφάρι. Ο αντίποδας είναι η κάθαρση το όραμα η αποτίναξη του ζυγού από το διαφθορείο της κομματικής ποδηγέτησης και η χάραξη μίας πορείας προόδου και εξέλιξης, εξού και εμείς ενώσαμε τις δυνάμεις μας και δημιουργήσαμε ένα ενιαίο ανεξάρτητο αρραγές μέτωπο, καταρτίσαμε ένα προσωποκεντρικό ψηφοδέλτιο με έναν και μόνο γνώμονα να αφουγκραστούμε στη βάση του σφυγμό της δικηγορίας και να προσπαθήσουμε να συγκρουστούμε με τα κατεστημένα συμφέροντα. Να αντισταθούμε στους βιαστές της αλήθειας οι οποίοι συντεταγμένα καταχρώνται την ολιγωρία μας και ασελγούν αδυσώπητα στα επαγγελματικά μας δικαιώματα με συνέπεια να τείνουν να πνεύσουμε τα λοίσθια ως νέοι δικηγόροι. Να διαμηνύσουμε το ισχυρό μέτωπο της θέμιδος το οποίο ευαγγελίζεται την εξυγίανση και την τελέσφορη επίλυση σωρείας καίριων ζητημάτων που ταλανίζουν το δικηγόρο στην καθημερινότητα. Εμείς την απόφασή μας την πήραμε δεν κύπτουμε εθελόδουλα το γόνυ στους θιασώτες της σήψης και στασιμότητας, δεν φέρουμε το στίγμα του «φιλήσυχου πολίτη», τολμάμε με θέσεις, επιχειρήματα και πάνω από όλα με πίστη στην πρόοδο και στην εξέλιξη, ρήξη και ανατροπή με το θέμιδος μέτωπο ενόψει των επικείμενων αρχαιρεσιών του Δ.Σ.Α Έχουμε δικαίωμα στο όνειρο. Χάρης Κατσιβαρδάς Δικηγόρος Υποψήφιος σύμβουλος Δ.Σ.Α με το συνδυασμό «Θέμιδος...

read more

Οικογενειακό δίκαιο_η χαίνουσα πληγή της σύγχρονης κοινωνίας_

Posted by on Feb 2, 2014 in αρθρογραφια | 0 comments

Οικογενειακό δίκαιο_η χαίνουσα πληγή της σύγχρονης κοινωνίας_

Οικογενειακό δίκαιο_η χαίνουσα πληγή της σύγχρονης κοινωνίας_ Το οικογενειακό δίκαιο στην Ελλάδα χρήζει ριζικών αλλαγών σε πολλά σημεία του εν γένει και ιδίως σε ότι σχετίζεται με το ακανθώδες ζήτημα ασκήσεως επιμέλειας και ρύθμισης επικοινωνίας  με τα τέκνα, ιδίως από τον «πατέρα». Είναι πρόδηλο σήμερα ότι τα δικαστήρια αντιμετωπίζουν με ιδεοληψία και προκατάληψη τον ρόλο του πατέρα και την αναπόδραστη μείζονα σπουδαιότητά του, αγνοώντας λίαν σκοπίμως το καταλυτικό παράγοντα  του πατέρα στην ομαλή ψυχοκοινωνική ανάπτυξη των τέκνων . Τα δικαστήρια στην πράξη υιοθετούν κατ’ ουσίαν την στρεβλή αντίληψη οιονεί «ιδιοκτησίας» του τέκνου από την μητέρα ανακηρύσσοντας τον πατέρα εξυπαρχής ως ακατάλληλο για την άσκηση της γονικής μέριμνας, άνευ ετέρου τινός μολονότι πάμπολλες φορές συμβαίνει αποδειγμένα εκ των περιστάσεων το αντίθετο από την πλευρά της μητέρας. Κατά συνέπεια έχει παγιωθεί μία κατάσταση η οποία καθίσταται εξαιρετικά συγκεχυμένη και κατάφωρα άδικη μονομερώς υπέρ των γονικών δικαιωμάτων των «πατεράδων» όπου σχεδόν ποτέ δεν αποδίδεται επιμέλεια στον πατέρα. Επιπλέον η άσκηση του δικαιώματος της επικοινωνίας από τον πατέρα κατά κανόνα καταστρατηγείται από την πλευρά της μητέρας με πενιχρές για αυτήν κυρώσεις, εκ του νόμου, με αποτέλεσμα να ενεργεί αυθαίρετα και συνειδητά πραξικοπηματικά, παραβιάζοντας κατ’ εξακολούθηση δικαστικές αποφάσεις επικοινωνίας με τα τέκνα. Ωσαύτως το ζητούμενο είναι ότι οι ως άνω ρυθμίσεις άσκησης της  επιμέλειας αποκλειστικά από την «μητέρα» συνεπάγεται λόγω της διεκπεραιωτής δικαστηριακής πρακτικής ένα «ανίατο» πλήγμα από την πλευρά του ανδρός ο οποίος, πέραν του ότι στερείται το παιδί ακόμη και σε καταφανείς περιπτώσεις όπου η μητέρα αποδεδειγμένα δεν κρίνεται κατάλληλη δια την άσκηση της γονικής μέριμνας συγχρόνως αντιμετωπίζεται από την κοινωνία και ως ο αποδιοπομπαίος τράγος της αποτυχίας του γάμου και της έκθεσης του παιδιού στις συνέπειες ενός διαζυγίου. Εντούτοις όμως δια να αποκατασταθεί σε ένα νέο πλέγμα διατάξεων η ισοτιμία μεταξύ των δύο φύλων ακόμα και  μέσα στους κόλπους της οικογένειας επιβάλλεται αυτοδικαίως να κατακτηθεί τούτο στη βάση της κοινωνίας βάσει ορισμένων επίπονων διεργασιών ζυμώσεων ούτως ώστε τα γόνιμα αυτά συμπεράσματα να αποκρυσταλλώθούν σε θεσμούς. Στην Ελλάδα, δυστυχώς λόγω αγκυλώσεων δεσπόζει η αντίληψη της «καθημαγμένης» γυναίκας και του ισχυρού άνδρα, ένα στερεότυπο κλισέ το οποίο ευδοκιμεί ακόμη και σήμερα συνεπεία του «ρεμβασισμού» των γυναικείων κινημάτων ιδίως από το 1981 και εντεύθεν. Η πάλη των δύο φύλων καλλιεργείται έντονα στην Ελληνική κοινωνία η οποία είναι μηδενιστικά ισοπεδωτική σεβόμενη μόνο την «μάνα» και εξοβελίζοντας συλλήβδην τον πατέρα ως ισότιμο γονιό παρά μόνο ως ένα επικουρικό πρόσωπο το οποίο εντός ελαχίστων ωρών του επιβάλλεται δια δικαστικής αποφάσεως εκών άκων το δικαίωμα της επικοινωνίας με το τέκνο του δίχως ουδείς να αναλογιστεί την ψυχική καταρράκωση που συνεπάγεται η  οδυνηρή και επαχθής τούτη στέρηση της επαφής του τέκνου με το φυσικό του πατέρα. Ως εκ τούτου λοιπόν βάσει των ανωτέρω συνοπτικών παρατηρήσεων υφίσταται ιδιαίτερα σοβαρό πρόβλημα με την επιμέλεια και την επικοινωνία του πατέρα με το παιδί καθώς η δικαστηριακή πρακτική συντάσσεται με το «κοινό περί δικαίου αίσθημα» εναρμονιζόμενη προεχόντως με την μητέρα χωρίς να σταθμίσει in cοncreto τα πραγματικά περιστατικά κατά περίπτωση ούτως ώστε να αρχίσει να διαπλάθεται νομολογία πράγμα το οποίο θα λειτουργεί ως πρόκριμα συνολικής αναδιαμόρφωσης των επίμαχων διατάξεων επί επικοινωνίας και επιμέλειας. Ωσαύτως ο χρόνος μέχρις ότου εκδοθεί μία δικαστική απόφαση μπορεί να συνεπάγεται την στέρηση στον πατέρα να δει το παιδί του τουλάχιστον έξι μήνες με αποτέλεσμα να ελλοχεύει ο κίνδυνος αποξένωσης και αλλοτρίωσης από την πατρική στοργή ως βασικός παράγοντας...

read more

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ ΝΕΑΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ, ΤΕΥΧΟΣ 5 ΝΟΕ-ΔΕΚ 2013

Posted by on Feb 2, 2014 in αρθρογραφια | 0 comments

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ ΝΕΑΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ, ΤΕΥΧΟΣ 5 ΝΟΕ-ΔΕΚ 2013 Κυκλοφόρησε από τις Εκδόσεις ΠΑΠΑΖΗΣΗ το 5ο τεύχος της ΝΕΑΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ, για τους μήνες Νοέμβριο-Δεκέμβριο 2013. Εκτός από τους συνδρομητές της και την παρουσία της σε επιλεγμένα βιβλιοπωλεία, το 5ο τεύχος της ΝΕΑΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ φιλοξενήθηκε ως ένθετο στην εφημερίδα Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία στις 26/1/2014. Με πλούσια και πάντα υπεύθυνη αρθρογραφία, στα κύρια άρθρα του περιοδικού μπορείτε να διαβάσετε τον Κωνσταντίνο Κόλμερ (Η επανασύνδεσις με το Δολλάριον), τον Νέστορα Κουράκη (Η Καθαρεύουσα ξανά στα σχολεία;), τον Χάρη Κατσιβαρδά (Οικογενειακό Δίκαιο: η χαίνουσα πληγή της κοινωνίας), το τον Νίκο Λιναρδάτο στο Casus Belli (Γνωρίζουν άραγε οι Έλληνες βουλευτές τι ψηφίζουν;) και τον Πάνο Παναγόπουλο (Η δόλια φοροκαταιγίδα κατά των αγροτών). Στον Φάκελλο Εξωτερικής Πολιτικής και Άμυνας με θέμα «Ο Άξονας Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ», παραθέτουν τις απόψεις τους οι: Γιώργος Φοίνικας (Ελλάδα-Κύπρος- Ισραήλ- Τουρκία: Οι επερχόμενες 100 κρισιμότατες ημέρες της Ελληνικής Πομπηίας), Κώστας Παπασταύρου (Δυναμική και Προοπτική του διαμορφούμενου άξονα), Δ. Πολίτης (Η Τουρκία θα συμβιβασθεί ή θα συγκρουσθεί με τον άξονα;), Μ. Αμάραντος (η συνεργασία μπορεί να επεκταθεί πέραν της ενέργειας), Γιάννης Χατζόπουλος (ο Άξονας Ελλάδας-Κύπρου- Ισραήλ και η τουρκική απειλή). Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν επίσης τα άρθρα των Μιχάλη Παπίδη (Διεθνής Επενδυτικός Οδηγός) και Παύλου Καρούσου (Επιστημονικά Νέα). Το αφιέρωμα του τεύχους πραγματεύεται την ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΣΤΙΚΗ ΤΑΞΗ, μέσα από τις πολύ ενδιαφέρουσες παρουσιάσεις των Α.Δ. Παπαγιαννίδη (Τέσσερεις παρατηρήσεις για την «αστική τάξη», Κωνσταντίνου Κόλμερ (Η ύφεσις υπερέβη τα όρια αντοχής), Μάνου Κρανίδη (Η αστική τάξη και η ανάκαμψη της αγοράς ακινήτων), Κώστα Μ. Σταματόπουλου (Η ευρωπαϊκή αστική τάξη και το εγχώριό της κακέκτυπο), Ηρακλή Πλατυμέση (Η αλαζονεία κατέστρεψε την Ελληνική Αστική Τάξη), Νέστορα Κουράκη (Ο εξέχων ρόλος της Μεσαίας Τάξης στα Πολιτικά του Αριστοτέλους), Μελέτη Η. Μελετόπουλου (Σε επίπεδο ήθους και ύφους υπήρξε Ελληνική Αστική Τάξη) και Νικόλα Δημητριάδη (Η ένοχη σιωπή των αστών). Στα πολιτιστικά, ξεχωρίζουν τα άρθρα του Γιάννη Δρακόπουλου («Μιστέρο μπούφο» του Ντάριο Φο), του Κωνσταντίνου Μπλάθρα (Τα χρονικά του Δρακοφοίνικα-Αδάμαστος) και της Νίνας Αλέξη (Δημήτρης Ποταμίτης, 10 χρόνια από τον θάνατό του). Και όπως πάντα, η ιστορική αναδρομή «συνέβησαν» του Βασίλη Σπυράκου-Πατρώνα, οι βιβλιοκριτικές «Αριστοτέλους Οικονομικά» του Σεραφείμ Ι. Μαρίνου, «Πανοπτικόν, παρά την ύφεση» του Μ.Η.Μ., «Γ.Μ.Βιζυηνός: Άπαντα τα διηγήματα» του Κωνσταντίνου Θ. Αντωνίου, η Επιφυλλίδα «Ελληνισμός, χίλια χρόνια σε αναζήτηση ταυτότητας» του Σωτήρη Δημόπουλου και το Σταυρόλεξο του Νίκου Λιναρδάτου. Το τεύχος κυκλοφορεί στα βιβλιοπωλεία, αποστέλλεται σε συνδρομητές και αναρτάται διαδικτυακά με ελεύθερη πρόσβαση στην ηλεκτρονική διεύθυνση...

read more

ΕΝΑ ΗΧΗΡΟ ΟΧΙ ΑΠΟ ΤΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΣΤΙΣ ΑΝΤΕΡΓΑΤΙΚΕΣ ΜΝΗΜΟΝΙΑΚΕΣ ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ

Posted by on Jan 15, 2014 in αρθρογραφια | 0 comments

ΕΝΑ ΗΧΗΡΟ ΟΧΙ ΑΠΟ ΤΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΣΤΙΣ ΑΝΤΕΡΓΑΤΙΚΕΣ ΜΝΗΜΟΝΙΑΚΕΣ ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ. Το Μονομελές Εφετείο Εύβοιας με την υπ” αριθμ.69/2013 απόφασή του αναγνώρισε ότι η μονομερής επιβολή εκ περιτροπής εργασίας μίας ημέρας σε εργαζόμενο  πλήρους απασχόλησης βάσει των οικείων μνημονιακών διατάξεων των Ν.3846/2010 και 3899/2010 συνιστά παράνομη μονομερή επέμβαση στο περιεχόμενο της σύμβασης εργασίας και ισοδυναμεί με απόλυση του εργαζόμενου, ο οποίος δικαιούται ανάλογης αποζημίωσης με βάση την προυπηρεσία του. Συνεπώς ο εργαζόμενος στις περιπτώσεις βλαπτικής μεταβολής των όρων εργασίας από τον εργοδότη του δικαιούται να παραμείνει στην εργασία διατηρώντας παράλληλα το δικαίωμα να εγείρει τις αξιώσεις του στο αρμόδιο Δικαστήριο για την παράνομη μονομερή και βλαπτική επέμβαση στη σύμβαση εργασίας του. Η απόφαση αυτή αποδεικνύει την ύπαρξη αξιόλογων και αμερόληπτων δικαστών, οι οποίοι τιμούν το θεσμό της Δικαιοσύνης και το νομικό πολιτισμό «μακράν πολιτικών και μνημονιακών επιρροών». Αθήνα 14-01-2014 Παρασκευή Δημητριάδου Δικηγόρος Παρ”...

read more

ΠΑΓΚΟΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΜΕΤΑΝΑΣΤΗ Η 18η-12-2013

Posted by on Jan 13, 2014 in αρθρογραφια | 0 comments

ΠΑΓΚΟΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΜΕΤΑΝΑΣΤΗ Η 18η-12-2013             Στην υπόδουλη Ελλάδα της φιέστας και του Ευρωσκεπτικισμού τιμήθηκε στις 18-12-2013 «ο μετανάστης», παρά το γεγονός της μη επίλυσης επί σειρά ετών από μία ευνομούμενη μάλιστα και πολυνομοθετική πολιτεία των προβλημάτων και αυτό βέβαια εξαιτίας της μονομερούς τήρησης των σχετικών συμβάσεων «προσχώρησης», οι οποίες εσκεμμένως και προς αλλότρια οφέλη την μετέτρεψαν από χώρα του πολιτισμού σε μία φυλακή στιβαγμένων ανθρώπινων ψυχών, των οποίων συστηματικά παραβιάζονται τα δικαιώματα  σύμφωνα με το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και την Επιτροπή του Συμβουλίου της Ευρώπης για την πρόληψη των Βασανιστηρίων.           Οι χειραγωγούμενοι πολιτικοί χειρισμοί των μέχρι σήμερα κυβερνήσεων και η έλλειψη πολιτικής βούλησης διαιώνησαν εδώ και 15 χρόνια τα προβλήματα των μεταναστών, οι οποίοι «άγονται και φέρονται» σε τακτά χρονικά διαστήματα προκειμένου να αναπληρώσουν τα ελλείματα του Δημοσίου και των ασφαλιστικών οργανισμών.           Έτσι χωρίς να έχουν εκτιμηθεί και υπολογιστεί σωστά οι ανάγκες σε εργατικό δυναμικό, τις οποίες θα μπορούσαμε να αναπληρώσουμε προ ετών κατά προτίμηση από τους εγγεγραμμένους στον ΟΑΕΔ ανέργους μας, επιτρέψαμε την ανέλαγκτη εισροή μεταναστών τους οποίους ενώ νομιμοποιήσαμε στην συνέχεια αφού κάποιοι επιτήδειοι εκμεταλλεύτηκαν την φτηνή και ανασφάλιστη εργασία τους καταστήσαμε αυτούς παράνομους λόγω μη ανανέωσης της άδειας διαμονής τους «ελλείψει του απαραιτήτου αριθμού ασφαλιστικών εισφορών».           Από την άλλη ένα σημαντικό ποσοστό «λαθρομεταναστών» που αιτήθηκαν πολιτικό άσυλο παρέμειναν κρατούμενοι για μεγάλο χρονικό διάστημα (6 έως 12 μήνες) υπό άθλιες συνθήκες, βιώνοντας το δράμα τους αφού η ελληνική πολιτεία δεν κατάφερε να αντιμετωπίσει μέχρι σήμερα τις δυσλειτουργίες στην διαδικασία αναγνώρισης της ιδιότητας του πολιτικού πρόσφυγα.           Ο νέος μεταναστευτικός κώδικας έρχεται να εντάξει σε ένα ενιαίο κείμενο 21 νόμους, 8 προεδρικά διατάγματα και 40 υπουργικές αποφάσεις καθώς και διευκρινιστικές εγκυκλίους προκειμένου να βοηθήσεις την επίσπευση των διαδικασιών.           Παραλείπει όμως να ρυθμίσει και να επιλύσει προβλήματα σχετικά με την επιστροφή στην γενέτειρα ή σε άλλες χώρες προτίμησης των παρανόμως διαμενόντων αλλοδαπών.           Ο νέος μεταναστευτικός κώδικας, ρυθμίζει θέματα απόκτησης άδειας παραμονής των επί μακράν διαμενόντων  στην Ελλάδα παρέχοντας σ’ αυτούς δικαίωμα αναζήτησης εργασίας και σε άλλες χώρες της Ε.Ε.           Επίσης παρέχει υπό προϋποθέσεις στα παιδιά των μεταναστών που γεννήθηκαν στην Ελλάδα και φοίτησαν στα ελλανικά σχολεία, το δικαίωμα πολιτογράφησης.           Τι θα απογίνει όμως με τους αιτηθέντες και μη αιτηθέντες πολιτικό άσυλο με προέλευση από χώρες με τις οποίες η Ελλάδα δεν διατηρεί διμερείς σχέσεις; Πώς θα απομακρυνθούν από την Ελλάδα;           Με ποιους τρόπους θα ενισχυθούν και θα καταστούν αποτελεσματικοί οι ελεγκτικοί μηχανισμοί, στις παραμεθόριες περιοχές εισόδου λαθρομεταναστών όταν δεν γίνεται καμία επαναδιαπραγμάτευση για το «ΔΟΥΒΛΙΝΟ ΙΙ»;           Τα προβλήματα είναι γνωστά και δεν λύνονται με ευχολόγια.                                                   Αθήνα 18 Δεκεμβρίου 2013                                                           Βούλα Δημητριάδου                                                 Δικηγόρος Παρ’ Αρείω...

read more

Η ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΣΤΟΝ ΠΑΓΟ

Posted by on Jan 13, 2014 in αρθρογραφια | 0 comments

Η ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΣΤΟΝ ΠΑΓΟ Η στέρηση βασικών υλικοτεχνικών υποδομών και η αδιαφορία της εκτελεστικής εξουσίας για τον τομέα της Δικαιοσύνης ήταν τα βασικά θέματα συζήτησης των Προέδρων Δικαστκών Ενώσεων της χώρας που πραγματοποιήθηκε στις 11 Δεκεμβρίου 2013. Είναι βέβαιο ότι οι τελευταίες νομοθετικές τροποποιήσεις δεν κατάφεραν να επιταχύνουν την απονομή δικαιοσύνης, αλλά αντιθέτως επέφεραν πρόσθετες οικονομικές επιβαρύνσεις στους φτωχοποιημένους πολίτες αποτρέποντας αυτούς από την παροχή έννομης προστασίας. Δυστυχώς ο μηχανισμός απονομής δικαίου λειτουργεί πλέον φοροεισπρακτικά, αφού στην καθημερινή πρακτική πριν την έναρξη οποιασδήποτε διαδικασίας ή δίκης απαιτείται η προσκόμιση από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του γραμματίου είσπραξης για το παραδεκτό της συζήτησης ή της σχετικής διαδικαστικής πράξης. Η υπερβολική  αύξηση των παραβόλων υπέρ του Ελληνικού Δημοσίου και των ποσοστών παρακράτησης υπέρ των Ταμείων έχει στερήσει από τους δικηγόρους την αμοιβή που ανταποκρίνεται στην πραγματική απασχόληση και νομική συμπαράστασή τους.  Ένα μεγάλο ποσοστό του δικηγορικού σώματος οφείλει σήμερα ασφαλιστικές εισφορές, τις οποίες αδυνατεί  να καλύψει γιατί δεν έχει εργασία. Τα μεγάλα κενά στις οργανικές θέσεις δικαστικών λειτουργών και υπαλλήλων καθώς και οι μειώσεις των αποδοχών τους  παρακωλύουν την ορθή άσκηση του λειτουργήματός τους. Μήπως θα πρέπει επιτέλους η πολιτική εξουσία να ενσκήψει στα προβλήματα των κλάδων αυτών αν πράγματι θέλει να στέκεται η ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ στο ύψος των περιστάσεων? Βούλα Δημητριάδου Δικηγόρος Παρ” Αρείω...

read more

Οι πλειστηριασμοί “ ante portas “

Posted by on Jan 3, 2014 in αρθρογραφια | 0 comments

                         Οι πλειστηριασμοί  “ ante portas “ Η Τρόικα πλέον σφίγγει αυστηρώς τον κλοιό στην Κυβέρνηση αναφορικά με την απελευθέρωση των πλειστηριασμών της πρώτης κατοικίας με την αυτόχρημα άρση των μέτρων προστασίας της με αποτέλεσμα να διασπείρεται ο πανικός καθότι μία τέτοια δυσμενή εξέλιξη στην ήδη, εκ των αντικειμενικών συνθηκών, καθημαγμένη ελλαδική κοινωνία θα σημάνει την πλήρη εξαθλίωση. Είναι πρόδηλο ότι η πανθομολογούμενη δυσμενής οικονομική συγκυρία της ύφεσης συνεπεία της υπαγωγής μας στο «Μνημόνιο» επέφερε εξαιτίας της απρόοπτης μεταβολής των συνθηκών ριζικές αλλαγές στην φυσιογνωμία της κοινωνίας με αποτέλεσμα οι Έλληνες πολίτες να στενάζουν, προεχόντως και κυρίως, υπό τον επαχθή ζυγό της ανεργίας, της ανασφάλειας και της επιδεινούμενης αβεβαιότητος. Ενώ το μέλλον λοιπόν φαντάζει ζοφερό και άδηλο και ο πολίτης βαίνει σε κινούμενη άμμο επισφραγίζεται η διαρκής κατάπτωση του με την άρση προστασίας από τον πλειστηριασμό της πρώτης κατοικίας. Το μέχρι τούδε καθεστώς είχε ως εξής, η πρώτη κατοικία προστατευόταν με την από 18-12-2012 Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου («Κατεπείγουσες Ρυθμίσεις για την οικονομική ανάπτυξη της χώρας»), που δημοσιεύθηκε στο ΦΕΚ 246/18-12-2012 τευχ. Α, και ειδικότερα στο άρθρο 5 ορίζεται ότι αναστέλλονται οι πλειστηριασμοί μέχρι και την 31-12-2013. Ειδικότερα προβλέπεται ότι : α. η προθεσμία της αναστολής των πλειστηριασμών, οι οποίοι επισπεύδονται για την ικανοποίηση απαιτήσεων που δεν υπερβαίνουν το ποσό των διακοσίων χιλιάδων (200.000) ευρώ, από πιστωτικά ιδρύματα και εταιρείες παροχής πιστώσεων, καθώς και από τους εκδοχείς των απαιτήσεων αυτών, β. η απαγόρευση πλειστηριασμών των ακινήτων της παρ. 2 του άρθρου 9 του ν.3869/2010 όπως τροποποιήθηκε με τον 4161/2013 (κύριες ή μοναδικές κατοικίες των οφειλετών, υπό τις οριζόμενες προϋποθέσεις), ήτοι αρκεί να εμπίπτει στο αφορολόγητο όριο αντικειμενικής αξίας _200.000_ προσαυξημένο κατά 50% όπως περαιτέρω ορίζεται από το άρθρο 1 του Ν. 1098/1980, όπως τροποποιήθηκε από το άρθρο 21 παρ. 1 του Ν. 3842/2010. Πέραν λοιπόν από το ανωτέρω εχέγγυο ex lege προστασίας της πρώτης κατοικίας πλην όμως περιορισμένης χρονικής ισχύος υφίσταται ο εν ενεργεία νόμος για τα υπερχρεωμένα φυσικά πρόσωπα ο διαβόητος «Νόμος Κατσέλη_3869/2010 όπως τροποποιήθηκε προσφάτως με τον Ν.4161/2013», ο οποίος πλέον εξαιρεί την κύρια κατοικία από τυχόν εκποίησή της από τους Πιστωτές, όμως μόνον δια της δικαστική οδού σε κάθε περίπτωση. Ως εκ τούτου λοιπόν φαίνεται ότι όλα πλεόν τίθενται επί τάπητος, και εφεξής τείνει να καταργηθεί ο περιορισμένης ισχύος νόμος μέχρι και την 31η -1-2013 αναφορικά με την προστασία της κύριας κατοικίας. Εντούτοις όμως ακόμη είναι όλα ρευστά σχετικώς με το τι εν τέλει θα επικρατήσει, εντούτοις όμως, σε κάθε περίπτωση ευρισκόμαστε στην αρχή του τέλους του μοντέλου της ιδιοκτησίας που μέχρι τώρα είχαμε συνηθίσει. Ευρισκόμαστε στο μεταίχμιο μίας «Νέας Τάξης πραγμάτων» αναφορικά με το «status quo» της ιδιοκτησίας μας, όπου το εμπράγματο δικαίωμά μας οσονούπω θα μεταβληθεί σε απλώς δικαίωμα μακροχρόνιας μίσθωσης. Η κατάσταση πάντως είναι όντως μεταβατική και το μόνο σίγουρο είναι ανεξαρτήτως αν η Τρόικα έχει οργανωμένο σχέδιο αξιοποίησης των εκπλειστηριασθέντων ακινήτων ή όχι ο κόσμος κινδυνεύει να χάσει και το τελευταίο απομεινάρι αξιοπρεπούς διαβίωσης το οποίο δεν είναι τίποτε άλλο από την κύρια κατοικία του τη στέγη του, γεγονός το οποίο θα σηματοδοτήσει πράγματι την δημιουργία μίας νέας μορφής άστεγου προλεταριάτου πυροδοτώντας νέες εξελίξεις κατακερματισμού και κύκλου βάσιμων διαμαρτυριών.                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                Χάρης Κατσιβαρδάς                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                    Δικηγόρος...

read more

Η φενάκη της σύγχρονης Δημοκρατίας

Posted by on Nov 3, 2013 in αρθρογραφια | 0 comments

Η φενάκη της  σύγχρονης Δημοκρατίας Υπό δημοσίευση στο περιοδικό Νέα Πολιτική Είναι ηλίου φαεινότερο ότι βιώνουμε μία ψυχοπαθολογική κατάσταση της  συντεταγμένης εξουσίας η οποία επιδιώκει, με τα διατεταγμένα Μ.Μ.Ε τελούντα σε παράκρουση φαιάς προπαγάνδας, να στρέψει μονομερώς την προσοχή της κοινής γνώμης προς τη άκριτη θέαση μίας κατασκευασμένης πτυχής της τρέχουσας πραγματικότητας. Ο λόγος εξ αφορμής της φερόμενης εγκληματικής οργάνωσης του κοινοβουλευτικού κόμματος της Χρυσής Αυγής που δεσπόζει στην μηνιαία ειδησεογραφία μονοπωλώντας το παν. Τα εντεταλμένα Μ.Μ.Ε σε ρόλο εξωθεσμικό οιονεί δικαστή πλειοδοτώντας κατ’ εξακολούθηση σε ανακρίβειες και παραπληροφόρηση ποδοπάτησαν το Σύνταγμα εξέθεσαν την ίδια δικομματική κυβέρνηση υπονομεύοντας την Δημοκρατία και κατακερματίζοντας κατάφωρα τον Νομικό μας Πολιτισμό. Προβληματισμό εξ αφορμής της Χρυσής Αυγής χωρίς να μπω στην ουσία της υποθέσεως απλώς δια του παρόντος καταδεικνύω τον κατάδηλο αντιδημοκρατικό τρόπο λειτουργίας των Μ.Μ.Ε τα οποία με «φασίζουσα» νοοτροπία κατέλυσαν λυσσωδώς το τεκμήριο της αθωότητας, το σύνολο της ποινικής δικονομίας και εν γένει το ποινικό δόγμα, αποφαινόμενα εκ προοιμίου δια τις ποινές των συλληφθέντων με μία γλώσσα καθεστωτική και ανακριβής. Τούτο σημαίνει ότι δυστυχώς ο ολοκληρωτισμός δεν έχει χρώμα ούτε πατάσσεται με ευχολόγια, συνθήματα ή αφαίρεση εμβλημάτων. Η ιστορία επαναλαμβάνεται μιμητικά από τον «κομμουνιστικό κίνδυνο» της δεκαετίας του 60 μεταβήκαμε ή καλύτερα μάλλον επιστρατεύεται από την εξουσία η ανεύρεση ή ανοικοδόμηση καινοφανούς επαπειλούμενου κινδύνου που είναι «η ναζιστική απειλή», τη στιγμή την οποία η Ελλάδα στενάζει υπό τον καταφανή ζυγό της πρωτοφανής πτώχειας. Ο ολοκληρωτισμός τουτέστιν η απολυταρχία, η αναστολή των ατομικών δικαιωμάτων, η επιβολή λογοκρισίας, η μη ελεύθερη διάδοση ιδεών, η αστυνόμευση εν γένει της σκέψης και η ποινικοποίηση ή η πιστοποίηση της καθαρότητας της σκέψης, η εξουδετέρωση των αντιφρονούντων, ενδημά ακόμα και στις μέρες μας υπό άλλο μανδύα ή ονομασία. Άρα ο εχθρός δεν πατάσσεται με ξορκισμούς φαντασμάτων του παρελθόντος αλλά με εφαρμογή ουσιαστικών πολιτικών προς το συμφέρον του λαού. Είναι ασύλληπτο το πώς καλλιεργήθηκε λήθη δια τα ζέοντα και καίρια της καθημερινότητας σχετικά με την ακραία αντιλαϊκή πολιτική του μνημονίου, την θεσμική ανεπάρκεια και εν γένει την βιούμενη κρατική αβελτηρία ρύθμισης της κοινωνικής πραγματικότητας με την προσπάθεια πειθαναγκασμού μας ότι «η δημοκρατία μας» επαπειλείται και σοβεί κίνδυνος «Ναζισμού-Φασισμού» υποτιμώντας σαφώς την νοημοσύνη του κόσμου. Η δικτατορία και ο φασισμός εν ολίγοις αυτό που καλείται ιστορικά ως ολοκληρωτισμός δεν χωράει σε ιστορικά σχήματα ούτε απονεκρώνεται σε κοινότοπη συνθηματολογική ρητορική. Για να εκριζωθεί πρέπει να εντοπιστούν απαρχής τα γενεσιουργά αίτια που τον εξέθρεψαν, απαιτεί δηλαδή αυτοκριτική ειδάλλως δεν επιτυγχάνεται κατ’ουσίαν τίποτα, τουναντίον πυροδοτείται ένας φαύλος κύκλος αναζωπυρώσεων εις το διηνεκές. Η δημιουργία του  μπαμπούλα» στην πολιτική κονίστρα συνιστά μία εύπεπτη λεία δια τον πολίτη με σκοπό να αποστρέψει την προσοχή του από τα καίρια ζητήματα που τον θίγουν κατάφωρα και ενταχθεί αυτόχρημα ως οπαδός στο ένα ή άλλο φανατισμένο μπλοκ, άρα η θεωρία των άκρων αποτελεί ένα στιλπνό και προσφιλές άθυρμα στα χέρια της κατεστημένης εξουσίας προκειμένου παραπλανήσει τον πειθήνιο και επιλήσμονα λαό. Το παραισθησιογόνο των μαζών! Χάρης Κατσιβαρδάς...

read more

Έγκλημα απάτης από τα Χρηματοπιστωτικά ιδρύματα με «υποκρυπτόμενη» απλή συνέργεια της Πολιτείας με ενδεχόμενο δόλο ή ενσυνείδητη αμέλεια;

Posted by on Nov 3, 2013 in αρθρογραφια | 0 comments

Έγκλημα απάτης από τα Χρηματοπιστωτικά ιδρύματα με «υποκρυπτόμενη»  απλή συνέργεια της Πολιτείας με ενδεχόμενο δόλο ή ενσυνείδητη αμέλεια; Τη σήμερον ημέρα, μεσούσης της πανθομολογούμενης επαχθούς δημοσιονομικής κρίσης η οποία επιφέρει καταφανή συρρίκνωση των οικογενειακών εισοδημάτων των πολιτών ανά την επικράτεια, ο έλληνας πολίτης έχει να αντιμετωπίσει επιπλέον την πρωτοφανή δανειακή υπερχρέωση του στις Τράπεζες συνεπεία επισώρευσης ληξιπρόθεσμων οφειλών ένεκεν πραγματικής αδυναμίας έγκαιρης αποπληρωμής τους. Είναι πρόδηλο, ότι τα υπερχρεωμένα νοικοκυριά[1] από την ανελλιπή και συνάμα απερίσκεπτη  λήψη ετερόκλητων χρηματοπιστωτικών προϊόντων από τις τράπεζες τείνουν, ανυπερθέτως, να αποτελέσουν τη σύγχρονη κοινωνική «μάστιγα» η οποία απομυζεί συστηματικώς το οικογενειακό εισόδημα πέραν των λοιπών συναφών δυσμενών συνεπειών που επισύρουν. Ενώ λοιπόν επί μία δεκαετία, κατά τη διάρκεια της «χρυσής εποχής» της υπερεκχειλίζουσας ευμάρειας του χρηματιστηρίου και εντεύθεν, ήτοι κατά το μάλλον ή ήττον το 1999 και εξής, οι ίδιοι Τραπεζικοί μηχανισμοί δανειοδοτούσαν αφειδώς δίχως να εξετάσουν ενδελεχώς ως όφειλαν στα πλαίσια των συμβατικών τους υποχρεώσεων[2], αν και κατά πόσο ο πιστούχος έχει την ικανότητα (φοροδοτικά εχέγγυα) να αποπληρώσει εμπροθέσμως και προσηκόντως την, εκ των  ειρημένων δεσμευτικών συμβάσεών τους, τακτική μηναία καταβολή της δόσης, με αποτέλεσμα να διογκωθεί το χρέος των φυσικών προσώπων προς τις Τράπεζες και με συνέπεια, να έρχονται σήμερα εκ των υστέρων (οι Τράπεζες) να πιέζουν  απηνώς και ανηλεώς να πάρουν πίσω τα χρήματά τους με καθοιονδήποτε τρόπο[3] καταστρατηγώντας κάθε ψήγμα νομιμότητας ή ακόμη διαπομπεύοντας τον πιστούχο ανενδοίαστα βλάπτοντας βάναυσα την προσωπικότητά του. Εις το αντίποδα βεβαίως, ευθύνη φέρει και ο καταναλωτής ο οποίος αποκρινόταν ανέλεγκτα και ανεπιφύλακτα και έστεργε να προσχωρήσει σε μία σύμβαση αγνοώντας τους διαληφθέντες όρους, μη όντας υποψιασμένος ότι συνομολογούσε καταφατικά σε ένα ναρκοθετημένο από, νομικής απόψεως, πεδίο το οποίο θα υποθήκευε εσαεί το μέλλον του. Όμως σε κάθε περίπτωση δίχως να υποληφθεί ότι ο πολίτης είναι άμοιρος ευθυνών ή τίθεται στο απυρόβλητο η κρίση των επιλογών του, τη μεγαλύτερη  ευθύνη αναμφιβόλως τη φέρουν οι Τράπεζες, καθότι αποτελούν δομικά ισχυρούς και άρτια οργανωμένους οργανισμούς, οι οποίου δεσπόζουν κατά την ίδρυση μίας συναλλαγής με έναν εξυπαρχής εκτεθειμένο, περί των νομικών όρων, καταναλωτή (ασθενές μέρος) ο οποίος, εκ των ων ούκ άνευ, είναι ευεπίφορος στην παραπλάνηση ή παρανόηση αυτών (των διαληφθέντων όρων της συμβάσεως) καθότι οι Τράπεζες από ενδεχόμενο δόλο δεν εφιστούσαν διεξοδικώς την προσοχή στους συναλλασσόμενους καταναλωτές, σκοπώντας από την πλευρά τους (οι Τράπεζες) αποκλειστικά και μόνο στην παραχρήμα υφαρπαγή της υπογραφή τους (καταναλωτές). Παρά ταύτα, καίτοι, η Πολιτεία γνώριζε το πλαίσιο αυτό επί του οποίου τελούνταν οι συναλλαγές (Τράπεζας-καταναλωτή) παρέλειπε περιέργως νομοθετικά να παρέμβει, προκειμένου να αμβλύνει εγκαίρως την, καταχρηστικώς (281 Α.Κ), διαμορφούμενη ανισότητα μεταξύ των δικαιωμάτων και των υποχρεώσεων της Τράπεζας και του φυσικού προσώπου καταδήλως εις βάρος του καταναλωτή. Με αποτέλεσμα σήμερα όπου η κατάσταση, λαμβάνοντας υπόψιν και την σο βούσα κρίση και εν γένει αφόρητη οικονομική δυσπραγία να έχει ασφαλώς εκτραχηλιστεί, να προσπαθεί αλυσιτελώς να «χρυσώσει το χάπι» με τον Ν. 3869/2010 όπως τροποποιήθηκε με τον Ν.4161/2913, (υπερχρεωμένα φυσικά πρόσωπα-διάσωσης πρώτης κατοικίας από τυχόν λήψη καταδιωκτικών μέτρων) και την ετήσια προσωρινή αναστολή των πλειστηριασμών[4] (που τείνει στην άρση της απαγόρευσης δυνάμει των τελευταίων εξελίξεων), της πρώτης κατοικίας ανεξαρτήτως του ύψους της οφειλής, αρκεί να εμπίπτει στο αφορολόγητο όριο το οποίο ισχύει σύμφωνα με τις φορολογικές διατυπώσεις.[5] Εν κατακλείδι, είναι σχεδόν βέβαιο ότι η Ελληνική κοινωνία έχει περιέλθει σε  ένα πνιγηρό αδιέξοδο καθότι τα μέλη της είναι  υπερχρεωμένα βιώνοντας μία υπέρμετρα ανεπανόρθωτη και δυσχερώς...

read more

Προάσπιση νομιμότητας με αντισυνταγματικές ρυθμίσεις

Posted by on Oct 2, 2013 in αρθρογραφια | 0 comments

της Βούλας Δημητριάδου δικηγόρου παρ” Αρείω Πάγω Η κυβέρνηση προωθεί με ταχεία διαδικασία στην Βουλή νομοθετική ρύθμιση προκειμένου να αναστέλλεται η χρηματοδότηση κόμματος όταν ασκείται ποινική δίωξη σε βάρος των βουλευτών του για κακουργηματικές διώξεις επ’ αφορμή της σύλληψης των βουλευτών και του αρχηγού του κόμματος της «ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ».           Διερωτώμαι ποια διάταξη του Συντάγματος προβλέπει διακοπή βουλευτικής αποζημίωσης σε υποδίκους ή και σε προσωρινά κρατούμενους.           Το άρθρου 63 του Συντάγματος ορίζει ότι «αν βουλευτής απουσιάζει αδικαιολόγητα σε περισσότερες από πέντε συνεδριάσεις τον μήνα, κρατείται υποχρεωτικά, για κάθε απουσία, το ένα τριακοστό της μηνιαίας αποζημίωσης του. (Αυτό και μόνο).           Είναι γνωστό στον νομικό κόσμο της χώρας, ότι μόνο η αμετάκλητη καταδίκη των κατηγορουμένων στερεί από αυτούς τα πολιτικά δικαιώματά τους και ως εκ τούτου οι κατηγορούμενοι βουλευτές θα εξακολουθήσουν να διατηρούν την βουλευτική ιδιότητά τους και αν ακόμη κριθούν προφυλακιστέοι.           Συνεπώς ποια νομοθετική ρύθμιση που υπακούει στο Σύνταγμα της Ελλάδος και διασφαλίζει την νομιμότητα και την δίκαιη ποινική μεταχείριση των κατηγορουμένων βουλευτών θα αφαιρέσει από αυτούς υποκαθιστώντας την δικαιοσύνη το δικαίωμα ψήφου και τα λοιπά προνόμιά τους;           Επίσης στα πλαίσια ποιας Συνταγματικής νομιμότητας θα απαγορευτεί η διενέργεια περιφερειακών εκλογών στην περίπτωση παραίτησης βουλευτών και αναπληρωτών τους;           Θωρούνε αναγκαίες τις παραπάνω νομοθετικές ρυθμίσεις γιατί όπως ισχυρίζονται φοβούνται την πολιτική αποσταθεροποίηση και μάλιστα σε περιόδους που αναμένεται η εκταμίευση της δόσης και η διαπραγμάτευση του οικονομικού επιτελείου της κυβέρνησης με την ΤΡΟΪΚΑ με βάση το πλασματικό πλεόνασμα.           Εν τέλει το Σύνταγμα έχει δύο όψεις και η αποσταθεροποίηση της χώρας μας είναι αποτέλεσμα εφαρμογής του Συντάγματος ή παραβίασης αυτού με γνωστές και διαδοχικές πράξεις νομοθετικού περιεχομένου του Υπουργικού Συμβουλίου καθώς και της πολιτικής της λιτότητας και της οικονομικής ύφεσης που οδήγησαν σε αυτοκτονίες και γιγάντωσαν τα ακραία ρεύματα;                                                               1 Οκτωβρίου 2013                                                           Βούλα Δημητριάδου                                                 Δικηγόρος Παρ’ Αρείω...

read more

ΜΗΝ ΞΕΧΝΑΜΕ…Η Λερναία Ύδρα είχε πολλά κεφάλια!

Posted by on Oct 1, 2013 in αρθρογραφια | 0 comments

ΜΗΝ ΞΕΧΝΑΜΕ…Η Λερναία Ύδρα είχε πολλά κεφάλια!

της Βούλας Δημητριάδου Δικηγόρου παρ” Αρείω Πάγω δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Α1 στις 28 Σεπτεμβρίου 2013 Μετά την αποτρόπαια πράξη της δολοφονίας του Παύλου Φύσσα, η κυβέρνηση προσπαθεί με κάθε τρόπο να θέσει εκτός βουλής την ακροδεξιά οργάνωση της Χρυσής Αυγής, κόβοντας την κρατική χρηματοδότηση και διευρύνοντας το θεσμικό πλαίσιο για τα αδικήματα των άρθρων 187 και 187Α και 187Γ του ποινικού κώδικα. Συζητείται δε και η προσθήκη στο άρθρο 187 του Π.Κ. μιασ διάταξης βάσει της οποίας θα μπορούσε στο εξής να παραπέμπονται για ηθική αυτουργία στην τέλεση των κακουργηματικών πράξεων που αναφέρονται στις παραπάνω διατάξεις του ποινικού κώδικα και βουλευτές της Χρυσής Αυγής. Επαρκές Πλαίσιο Θεωρώ ότι το υπάρχον θεσμικό πλαίσιο είναι επαρκές στο να κινηθεί ποινική δίωξη για οποιαδήποτε κακουργηματική ή πλημμεληματική πράξη η οποία τελέστηκε με την όποια μορφή αυτουργίας και από οποινδήποτε ακόμη και από μέλος ή μέλη του Ελληνικού Κοινοβουλίου (εντός ή εκτός εγκληματικής οργάνωσης) ο ισχύων ποινικός κώδικας είναι σαφής και αναλυτικός ως προς τις προϋποθέσεις χαρακτηρισμού μιας εν γένει εγκληματικής δραστηριότητας που απαρτίζεται τουλάχιστον από τρία μέλη ως εγκληματική οργάνωση όσο και ως προς τις πράξεις που χαρακτηρίζονται ως κακουργήματα και επισύρουν βαρύτερεςποινές όταν τελούνται από μέλη εγκληματικής οργάνωσης. Ακραίες συμπεριφορές Διερωτώμαι μήπως οι συγκυριακές επιλογές της κυβέρνησης (νομοθετικού περιεχομένου) τροφοδοτούν ακόμη περισσότερο τις εκδηλώσεις βίας και δεν αποκόπτουν τον ομφάλιο λώροπου συντηρεί ακραίες και επικίνδυνες συμπεριφορές ; Άλλωστε οι συνθήκες τέλεσης οποιουδήποτε εγκλήματος, ο βαθμός του δόλου και η πρόθεση του δράστη διερευνώνται αποκλειστικά και μόνο από τις ανακριτικές. Στο ύψος των περιστάσεων Το Σύνταγμα παρέχει στις αρμόδιες αρχές δικαίωμα ταχείας διεκπεραίωσης των υποθέσεων που αφορούν αδικήματα βουλευτών. Γιατί καθυστερούν ; Θα έπρεπε να χαθεί ένας συμπολίτης μας ; Είναι γνωστό, ιδιαίτερα στο νομικό κόσμο της χώρας, ότι το Σύνταγμα δεν προβλέπει διαδικασία ή τρόπους προκειμένου να τεθεί εκτός βουλής ένα κόμμα. Είναι καιρός πια να σταθεί συτή η κυβέρνηση στο ύψος τψν περιστάσεων και να συλλογισθεί για τις βασικές αιτίες που αναπόφευκτα θα οδηγήσουν τη χώρα σ” έναν εμφύλιο του 50′. Ευνόησαν τα άκρα Μήπως η διάρρηξη της κοινωνικής συνοχής, η ανεργία, η ανθρώπινη εξαθλίωση με τις οριζόντιες περικοπές μισθών και συντάξεων, η δυσβάσταχτη και πολλαπλή φορολόγηση, το κλείσιμο πολλών επιχειρήσεων και η έλλειψη αναπτυξιακού ενδιαφέροντος ευνόησαν τα άκρα και οδήγησαν στην αποσύνθεση του πολιτικού συστήματος και στη γέννηση ακραίων μορφωμάτων ; Βούλα Δημητριάδου Δικηγόρος παρ” Αρείω Πάγω      ...

read more

Η εύθραυστη σιωπή του πατέρα -βραδυφλεγής βόμβα στα θεμέλια της κοινωνίας-

Posted by on Aug 20, 2013 in αρθρογραφια | 0 comments

δημοσιεύτηκε στο ksipnistere.blogspot.gr στις 9 Αυγούστου 2013 Χαράλαμπου Κατσιβαρδά, δικηγόρου, Υπεύθυνου ΣΥΓΑΠΑ Αθηνών Είναι πρόδηλο ότι ο Σ.Υ.Γ.Α.Π.Α μέσα από την πολυσχιδή ριζοσπαστική του δράση καταγράφει τη δια ζώσης, μέσω των νομικών του συμβούλων, επικοινωνία με κρατουμένους σε σωφρονιστικά καταστήματα ανά την Επικράτεια, οι οποίοι εκτίουν ποινή φυλάκισης για ετερόκλητους λόγους που όμως κατ’ ουσίαν υποκρύπτουν έντονες ενδοοικογενειακής φύσεως διενέξεις. Υπάρχουν πάμπολλες περιπτώσεις δια τις οποίες καλούμαστε από κρατούμενους για να συζητήσουμε, επί των προβλημάτων τους και να αναλύσουμε λόγω της τριβής της σπουδής και της εμπειρίας μας επί των ζητημάτων αυτών, την ίδια ώρα που η Πολιτεία καθεύδει τον «Νήδυμο» ύπνο με ελλιπή θεσμική θωράκιση, κύπτοντας το γόνυ υποτακτικά σε ένα οικογενειακό δίκαιο αναχρονιστικό απαρχαιωμένο και ανεπαρκές. Εμείς ο σύλλογος με τον πρόεδρο μας κ. Νικόλαο Σπιτάλα ουδαμώς ακκιζόμαστε ως αυτόκλητοι συνήγοροι ποινικά κρατουμένων, απλώς με την ιδιότητά μας και την διεθνή προβολή των απόψεών μας αναδεικνύουμε καίριες αθέατες πτυχές της οικογενειακής συμβίωσης όπου ο νόμος εθελοτυφλεί υπηρετώντας έναν αναδρομικό «ρεμβανσισμό» των γυναικών εν σχέσει με τους άνδρες. Στόχος μας είναι να φωτίσουμε το έμπυο αυτό μείζονος σημασίας ζήτημα του καθημαγμένου πατέρα ο οποίος αποστερείται το παιδί του και προα-αντιμετωπίζεται από την κοινωνία ρατσιστικά φέροντας το ειδεχθές στίγμα του «αδιάφορου-αμέτοχου», δια το παιδί μου ή εν δυνάμει και εσχάτως του «ασελγού» στα πλαίσια ενδοοικογενιακής βίας στο πεδίο της γενετήσιας αξιοπρέπειας και ζωής. Αναδύουμε λοιπόν την ακαμψία των δικαστηρίων και την οιονεί βιομηχανία προκατασκευασμένων «υπερασπιστικών γραμμών» που επουδενί τάσσονται όπως και είναι δέον υπέρ της «ειρήνης» των δύο φύλων με κράτιστο γνώμονα το υπέρτερο συμφέρον του παιδιού πέραν και πάνω από τυχόν έριδες μεταξύ του ζεύγους. Αντ’ αυτού καλλιεργούν λίαν σκοπίμως τη διχοστασία και αναγορεύουν το παιδί ως άθυρμα-μίσθαρνο όργανό της μητέρας, δίχως να αναλογιστούν τις συνέπειες που επιφέρει μακροπρόθεσμα η αντιμετώπιση αυτή στην ψυχοσύνθεση του παιδιού. Απλώς εξετάζουν επιφανειακά το θέμα διαδίδοντας τη άποψη ότι το παιδί είναι προϊόν της συζύγου-γυναίκας η οποία «χρησιδεσπόζει» επί του παιδιού και ο σύζυγος πατέρας δεν έχει τα ίδια δικαιώματα επ’ αυτού με το ψευδεπίγραφο προβαλλόμενο πρόσχημα και το σαθρό παρελκυστικό επιχείρημα δήθεν του συνδρόμου «της καλή μανούλας εξ αντιδιαστολής με το βίαιο-αδιάφορο άνδρα» Κατά συνέπεια το μόνο που επισημαίνουμε είναι η ισότητα ανδρών και γυναικών ως προς την επιμέλεια και την επικοινωνία με τα παιδιά καθώς και την αμελλητί άρση της διαιρετικής ιδεοληψίας μεταξύ ανδρών και γυναικών προτάσσοντας το συμφέρον του τέκνου και καταπολεμώντας ταυτόχρονα την αμφισβήτηση του ρόλου του πατέρα και την ηθικοκοινωνική απαξίωση της ανδρικής αξιοπρέπειας υποβιβάζοντάς τον ως έναν απλό αρωγό στην αναπαραγωγή του ανθρώπινου είδους δίχως δικαιώματα. Η εξόντωση του πατέρα, δίχως τούτο να δικαιολογεί ενδεχομένως αξιόποινες πράξεις οι οποίες έχουν διαπραχθεί από δράστες-καταφανώς αδικημένους από τις γυναίκες τους και η δικαιοσύνη έχει αποφανθεί αναλόγως ακόμη και σε κάθειρξη καθότι εμείς, δεν εξετάζουμε το ποινικό στάδιο απλώς διεισδύουμε πίσω από το γράμμα του νόμου αναζητώντας την βαθύτερη αιτία που ήγαγε έναν πατέρα στην τέλεση μίας αποτρόπαιας ή ειδεχθούς πονικά κολάσιμης πράξης. Το ζήτημα έγκειται υπό το πρίσμα του Αστικού Δικαίου στην πιο εμβαθυμένη, γενναία, ελεύθερη και απροκατάληπτη τροποποίηση του οικογενειακού δικαίου, ήτοι σε μία άμεση θεσμική τομή όπου θα «απονέμει στον καθέκαστο τα δίκαια» και ουχί μία δικαιοσύνη ελλιποβαρής η οποία θα σύρεται από το εκάστοτε «πνεύμα της εποχής» με επαχθείς συνέπειες δια το σύνολο της κοινωνίας και το μέλλον αυτού του τόπου. Ο Σύλλογος για την...

read more

Το Οικογενειακό Δίκαιο και εμπόδια επικοινωνίας πατέρα-παιδιού

Posted by on Jul 30, 2013 in αρθρογραφια | 0 comments

Το Οικογενειακό Δίκαιο και εμπόδια επικοινωνίας πατέρα-παιδιού

δημοσιεύτηκε στο tro-ma-ktiko.blogspot.gr στις 28 Ιουλίου 2013 Γράφει ο Χάρης Κατσιβαρδάς, δικηγόρος – συντονιστής ΣΥ.Γ.Α.Π.Α. Αθηνών Το οικογενειακό δίκαιο στην Ελλάδα χρήζει ριζικών αλλαγών σε πολλά σημεία του εν γένει και ιδίως σε ότι σχετίζεται με το ακανθώδες ζήτημα ασκήσεως επιμέλειας και ρύθμισης επικοινωνίας με τα τέκνα, ιδίως από τον «πατέρα». Είναι πρόδηλο σήμερα ότι τα δικαστήρια αντιμετωπίζουν με ιδεοληψία και προκατάληψη τον ρόλο του πατέρα και την αναπόδραστη μείζονα σπουδαιότητά του, αγνοώντας λίαν σκοπίμως το καταλυτικό παράγοντα του πατέρα στην ομαλή ψυχοκοινωνική ανάπτυξη των τέκνων . Τα δικαστήρια στην πράξη υιοθετούν κατ’ ουσίαν την στρεβλή αντίληψη οιονεί «ιδιοκτησίας» του τέκνου από την μητέρα ανακηρύσσοντας τον πατέρα εξυπαρχής ως ακατάλληλο για την άσκηση της γονικής μέριμνας, άνευ ετέρου τινός μολονότι πάμπολλες φορές συμβαίνει αποδειγμένα εκ των περιστάσεων το αντίθετο από την πλευρά της μητέρας. Κατά συνέπεια έχει παγιωθεί μία κατάσταση η οποία καθίσταται εξαιρετικά συγκεχυμένη και κατάφωρα άδικη μονομερώς υπέρ των γονικών δικαιωμάτων των «πατεράδων» όπου σχεδόν ποτέ δεν αποδίδεται επιμέλεια στον πατέρα. Επιπλέον η άσκηση του δικαιώματος της επικοινωνίας από τον πατέρα κατά κανόνα καταστρατηγείται από την πλευρά της μητέρας με πενιχρές για αυτήν κυρώσεις, εκ του νόμου, με αποτέλεσμα να ενεργεί αυθαίρετα και συνειδητά πραξικοπηματικά, παραβιάζοντας κατ’ εξακολούθηση δικαστικές αποφάσεις επικοινωνίας με τα τέκνα. Ωσαύτως το ζητούμενο είναι ότι οι ως άνω ρυθμίσεις άσκησης της επιμέλειας αποκλειστικά από την «μητέρα» συνεπάγεται λόγω της διεκπεραιωτής δικαστηριακής πρακτικής ένα «ανίατο» πλήγμα από την πλευρά του ανδρός ο οποίος, πέραν του ότι στερείται το παιδί ακόμη και σε καταφανείς περιπτώσεις όπου η μητέρα αποδεδειγμένα δεν κρίνεται κατάλληλη δια την άσκηση της γονικής μέριμνας συγχρόνως αντιμετωπίζεται από την κοινωνία και ως ο αποδιοπομπαίος τράγος της αποτυχίας του γάμου και της έκθεσης του παιδιού στις συνέπειες ενός διαζυγίου. Εντούτοις όμως δια να αποκατασταθεί σε ένα νέο πλέγμα διατάξεων η ισοτιμία μεταξύ των δύο φύλων ακόμα και μέσα στους κόλπους της οικογένειας επιβάλλεται αυτοδικαίως να κατακτηθεί τούτο στη βάση της κοινωνίας βάσει ορισμένων επίπονων διεργασιών ζυμώσεων ούτως ώστε τα γόνιμα αυτά συμπεράσματα να αποκρυσταλλώθούν σε θεσμούς. Στην Ελλάδα, δυστυχώς λόγω αγκυλώσεων δεσπόζει η αντίληψη της «καθημαγμένης» γυναίκας και του ισχυρού άνδρα, ένα στερεότυπο κλισέ το οποίο ευδοκιμεί ακόμη και σήμερα συνεπεία του «ρεμβασισμού» των γυναικείων κινημάτων ιδίως από το 1981 και εντεύθεν. Η πάλη των δύο φύλων καλλιεργείται έντονα στην Ελληνική κοινωνία η οποία είναι μηδενιστικά ισοπεδωτική σεβόμενη μόνο την «μάνα» και εξοβελίζοντας συλλήβδην τον πατέρα ως ισότιμο γονιό παρά μόνο ως ένα επικουρικό πρόσωπο το οποίο εντός ελαχίστων ωρών του επιβάλλεται δια δικαστικής αποφάσεως εκών άκων το δικαίωμα της επικοινωνίας με το τέκνο του δίχως ουδείς να αναλογιστεί την ψυχική καταρράκωση που συνεπάγεται η οδυνηρή και επαχθής τούτη στέρηση της επαφής του τέκνου με το φυσικό του πατέρα. Ως εκ τούτου λοιπόν βάσει των ανωτέρω συνοπτικών παρατηρήσεων υφίσταται ιδιαίτερα σοβαρό πρόβλημα με την επιμέλεια και την επικοινωνία του πατέρα με το παιδί καθώς η δικαστηριακή πρακτική συντάσσεται με το «κοινό περί δικαίου αίσθημα» εναρμονιζόμενη προεχόντως με την μητέρα χωρίς να σταθμίσει in cοncreto τα πραγματικά περιστατικά κατά περίπτωση ούτως ώστε να αρχίσει να διαπλάθεται νομολογία πράγμα το οποίο θα λειτουργεί ως πρόκριμα συνολικής αναδιαμόρφωσης των επίμαχων διατάξεων επί επικοινωνίας και επιμέλειας. Ωσαύτως ο χρόνος μέχρις ότου εκδοθεί μία δικαστική απόφαση μπορεί να συνεπάγεται την στέρηση στον πατέρα να δει το παιδί του τουλάχιστον έξι μήνες με αποτέλεσμα να ελλοχεύει ο κίνδυνος αποξένωσης...

read more

Το αυγό του φιδιού

Posted by on Jun 17, 2012 in αρθρογραφια | 0 comments

δημοσιεύτηκε στο www.antibaro.gr στις 24 Ιουνίου 2012 Οι πιο κρίσιμες εκλογές της μεταπολίτευσης της 17ης Ιουνίου 2012, ανέδειξαν μεταξύ άλλων, ένα ιστορικό φαινόμενο το οποίο, απολύτως δικαιολογημένα, αν ληφθούν υπόψιν οι ειδικές περιστάσεις της περιρρέουσας πολιτικής σκακιέρας, θάλπεται στους κόλπους της κοινωνίας όταν οι κοινοβουλευτικοί θεσμοί μίας συντεταγμένης ευνομούμενης πολιτείας αδυνατούν να διασφαλίσουν το _minimum_ των εννόμων αγαθών μίας πολιτείας ισότιμα για όλους τους πολίτες της. Ο λαϊκός σύνδεσμος της Χρυσής Αυγής απετέλεσε την έκπληξη καθότι καλώς ή κακώς κάλυπτε το υφιστάμενο αυτό κενό με αποτέλεσμα να αποκρυσταλλωθεί μία τάση στην Ελληνική κοινωνία ανά τη Επικράτεια, αυοτο-οργάνωσης η οποία δρούσε καταλυτικά και αμελητί υπέρ των πολιτών όποτε ανέκυπτε ανάγκη υποκαθιστώντας με καθοιονδήποτε τρόπο τα θεσμικά όργανα. Η άμεση επέμβαση μελών της Χρυσής Αυγής λόγου χάριν για την προστασία ενός ηλικιωμένου ανυπεράσπιστου πολίτη υπέρ ενός πάνοπλου αλλοδαπού κακοποιού του κοινού ποινικού δικαίου, ήτοι πιο συγκεκριμένα η εξασφάλιση του δημοσίου αγαθού της ασφαλείας το οποίο έχει τρωθεί εκ των πραγμάτων ανεπανορθώτως συνεπεία της ανέλεγκτης εισροής λαθραίων μεταναστών ελλείψει ουσιαστικής εφαρμοσμένης πολιτικής επ’αυτού, αποτελούν ενδεικτικώς έναν εκ των ισχυρών λόγων όπου, εκόντες άκοντες, ένα διόλου ευκαταφρόνητο μέρος που απαρτίζει το εκλογικό σώμα (αριθμητικά) έδωσε ψήφο εμπιστοσύνης στο κόμμα της Χρυσής Αυγής. Περαιτέρω αποτελεί αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι η Χρυσή Αυγή αυτοδικεί (μολοντούτο η αυτοδικία συνιστά κατά το ΠΚ 331) ως αυτόκλητη δύναμη προστασίας των πολιτών προκαταλαμβάνοντας χρόνιες παθογένειες του κράτους και εν γένει την απουσία μίας εύρυθμα οργανωμένης διοίκησης υπέρ του γενικού συμφέροντος πολιτών ιδιαίτατα στον καίριο τομέα της ασφάλειας των πολιτών. Άρα θα ήταν ιστορικά άτοπο και αποκοτιά να αποδώσει κανείς ευθύνες υπέρ των πολιτών του Διστόμου ή των Καλαβρύτων που ψήφισαν τη Χρυσή Αυγή με το απλοϊκό στίγμα «φασίστα» ή «πολιτικά ανώριμο», καθόσον εκ των περιστάσεων πανηγυρικώς αποδεικνύεται πως η πραγματικότητα είναι πιο σύνθετη. Εξ αυτού επάγεται ότι αξίζει να επισημειώσουμε το ποιοι είναι αυτοί οι οποίοι εξαπολύουν φραστική επίθεση και απαγγέλουν συλλήβδην κατηγορώ κατ’αυτού του οποίου ψηφίζει τη «Χρυσή Αυγή» προσδίδοντάς του τον άκρως μειωτικό και πρόδηλα απαξιωτικό χαρακτηρισμό ως «φασίστα». Είναι κάποιοι προνομιούχοι δημοκράτες οι οποίοι διαπνεόμενοι από κατάφωρο μανιχαϊστικό φρόνημα ότι ίδιοι είναι οι «καθαρμένοι» πλειοδοτούν σε δημοκρατική διαπίστευση εξ αντιδιαστολής με τους «μιαρούς» «αντιφρονούντες» του εκλογικού σώματος για τους οποίους επιβάλλεται στανικά να εξοβελιστούν να διαπομπευτούν και να εξουδετερωθούν; Ρητορικώς τίθεται το ειρημένο ερώτημα. Ως εκ τούτου διαπιστώνεται με βάσει τα ανωτέρω η ολοκληρωτικής προέλευσης προκρούστεια αριστερόστροφη λογική προσέγγιση η οποία αγάγει τη σκέψη μας αφεύκτως, αιτιωδώς και νομοτελειακώς σε άτοπο. Επομένως η ορθή επισκόπηση πρέπει να εξικνούται από την αφετηρία ότι η πολιτική αβελτηρία των πολιτικά διεφθαρμένων κομμάτων τα οποία έχουν απεμπολήσει στην πράξη την ιδεολογία την οποία πρεσβεύουν είναι αδιάφορα απέναντι στα ζέοντα και μείζονα προβλήματα των πολιτών. Είναι κατώτερα των περιστάσεων καθότι εθελοτυφλούν στα προβλήματα της καθημερινότητας των πολιτών τα οποία γιγαντώνονται συνεπεία της πανθομολογούμενης δημοσιονομικής κρίσης. Η άνοδος ακραίων σχηματισμών στο κοινοβούλιο είναι αποτέλεσμα της έλλειψης επαρκούς λειτουργίας των Δημοκρατικών θεσμών ενός φθαρμένου και φαύλου κατεστημένου το οποίο διασπάθιζε το δημόσιο χρήμα και κυβερνούσε με φληναφηματική ρητορική περί των ζωτικών και καίριων προβλημάτων της κοινωνίας παρελκύοντας την κοινή γνώμη από την ουσιαστική λύση των μέχρι σήμερα ενδημούντων χρόνιων προβλημάτων. Ως εκ τούτου λοιπόν η νομενκλατούρα της Αριστεράς απαράλλακτη απόφυση του παραπαίοντος Πασόκ, δήθεν αδυνατεί να ερμηνεύσει πως το υπόψιν φαινόμενο της Χρυσής Αυγής γιγαντώθηκε τη στιγμή την οποία αναμφιβόλως οι ίδιοι σε παραυτουργία...

read more

Εάλω…η πόλις δια της Κερκόπορτας!

Posted by on Nov 30, 2010 in αρθρογραφια | 0 comments

δημοσιεύτηκε στην «ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΩΡΑ» στις 30 Νοεμβρίου 2010 Είναι πλέον ολοφάνερο ότι βαίνουμε προς μια νέα Τάξη πραγμάτων όπου η εθνική κυριαρχία υπό την κρατούσα μορφή ολοένα και υποχωρεί συμπαρασύροντας μαζί της και μια σειρά άλλων θεσμικών αξιών οι οποίες απεμπολούνται δίχως άλλο στον βωμό μιας ουτοπικής οικουμενικής προστασίας των θεμελιωδών ατομικών δικαιωμάτων. Πρόκειται για μια προπαγάνδα εργαλείο στα χέρια της κατοχικής κυβέρνησης προκειμένου να παρελκύσει την κοινή γνώμη από την ουσία του προβλήματος. Η υφιστάμενη δεινή οικονομική κρίση αποτελεί απλώς και μόνο το αβγό του φιδιού, δοθέντος ότι υποκρύπτονται σαφώς υπερεθνικής φύσεως συμφέροντα τα οποία εξυπηρετούνται υποδορίως εις βάρος της πατρίδος μας. Είναι πρόδηλο πως ο ελληνικός λαός, άθυρμα στα χέρια των Αρχών ποδηγετείται προς την κατεύθυνση του ολοκληρωτισμού. Ζούμε την εφαρμογή ενός σύγχρονου φασισμού υπό τον κίβδηλο μανδύα μια σοσιαλεπώνυμης φενάκης και τις ισχνές ιαχές ενός ψευδώνυμου αριστερισμού. Η αναβίωση του ολοκληρωτισμού υπό μία σύγχρονη εκδοχή είναι η επώδυνη βιούμενη καθημερινότητα πλήρους απαξίωσης των θεσμών, των Αρχών και του Έθνους, χάριν ενός απροσδιόριστου συγκεχυμένου νεφελώματος που ακούει στον όρο «υπέρτερο δημόσιο συμφέρον». Η διατύπωση τούτη εξακοντίζει κάθε ψήγμα λογικής, εξοβελίζει κάθε σοβαρότητα και εξοστρακίζει κάθε υγιή και εμπεριστατωμένη σκέψη. Ειδικότερα δε τα ως άνω έχουν επαγωγική εφαρμογή στην απλόχερη και αμέριστη στήριξη που απολαμβάνουν άπαντες αλλοδαποί, ιδίως λαθραίοι και συγκεκριμένα οι Μουσουλμάνοι ως προς την άσκηση της λατρείας του σχετικά με το θρησκευτικό τους δικαίωμα. Ενταύθα αν προβούμε στοιχειωδώς σε μια αξιολογική στάθμιση θα διαγνώσουμε την κατάφωρη αδικία που υφίσταται η χριστιανική πίστη η οποία έχει ποινικοποιηθεί, τινί τρόπω, τόσο δια της συστηματικής κατασυκοφάντισής και λοιδορίας της δράσης της όσο και δια του απηνή διωγμού που υφίστανται οι σεπτοί εκπρόσωποί της από τα έμμισθα φερέφωνα των υπερθνικών λόμπυ, αρχιτέκτονες της εθνικής αποδόμησης. Το μείζον ερώτημα το οποίο αναφύεται αβιάστως από τα τεκταινόμενα είναι το ακόλουθο: πως υπάρχει τέτοια υστερία και πέραν του δέοντος ευαισθησία ως προς τα όσια και ιερά εξού και αναπαλλοτρίωτα θρησκευτικά δικαιώματα των Μουσουλμάνων εκ μέρους της κυβέρνησης η οποία έσπευσε εθελόδουλα και άνευ ετέρου τινός να διαμηνύσει την αυθωρεί και παραχρήμα σιδηρά προάσπισή τους, επιδιδόμενη σε φαιδρές εγγυήσεις άμεσης ανέγερσης Μουσουλμανικού Τεμένους στην περιοχή του Βοτανικού, τη στιγμή των οποία καθυβρίζει την ορθόδοξη πίστη προωθώντας μέτρα απαλοιφής του Σταυρού από τα εθνικά σύμβολα και αποκαθήλωσης των Ιερών εικόνων από τις δημόσιες υπηρεσίες. Είναι κατάδηλη η σκοπιμότητα εδραζόμενη από εξωθεσμικά παράκεντρα. Η ασύμμετρη απειλή γίνεται πράξη με τη σύμπραξη και συναυτουργία των «προϊσταμένων της Κερκόπορτας» στο εσωτερικό της πατρίδος μας. Ποια είναι η τεκμηριωμένη απάντηση στο ζέον ερώτημα, ποιος ορίζει το πότε θα ανεγερθεί το Τέμενος. Ερωτήθηκε ο ελληνικός λαός διατί πρέπει να καταβάλλει 16 εκατομμύρια ευρώ, μεσούσης της επαπειλούμενης πτώχευσης, το υπέρογκο τούτο ποσό για τα θρησκευτικά φρονήματα των Μουσουλμάνων. Επιλήφθηκε κανείς από τους έγκριτους Συνταγματολόγους να επιχειρηματολογήσει κατά πόσο είναι συμβατό με το Σύνταγμά μας η συμμετοχή του Δημοσίου στη δαπάνη ανέγερσης του περί ού ο λόγος Τεμένους τη στιγμή την οποία δε συνάγεται κατ’ουδένα τρόπο κοινή ωφέλεια. Διερωτήθηκε κανείς αν ένας τέτοιος λατρευτικός χώρος θα αποτελέσει θύλακα εξετρεμιστικών και φονομενταλιστικών τάσεων, δεδομένων και των έντονων χρόνιων δογματικών διαφορών που σοβούν μεταξύ τους. Αναλογίστηκε κανείς πως η απερίσκεπτη τούτη ενέργεια στην καρδιά της Αθήνας θα αποτελέσει θρυαλλίδα εθνικής αποσταθεροποίησης λόγω ότι εμπηγνύεται μια βαθιά και επί μακρόν όζουσα πληγή η οποία αδιαμφισβήτητα θα πυορροεί απρόσκοπτα μέχρις ότου επιτευχθεί το προσφιλές των ισχυρών...

read more

Παρέκβαση, από τρωτά του αντιπροσωπευτικού μας συστήματος…

Posted by on Aug 1, 2010 in αρθρογραφια | 0 comments

δημοσιεύτηκε στο www.lawyersvoice.gr την 1 Αυγούστου 2010 Οι ιλιγγιώδεις τρέχουσες πολιτικές εξελίξεις πέραν της διάχυτης ανησυχία που διέσπειραν και του άγχος που εμποιήσαν στον κόσμο για το άδηλο μέλλον αναφορικώς με την πορεία της Ελλάδας σε καθολικό επίπεδο γέννησαν και μια προβληματική η οποία άρχισε να καθίσταται εμφανής εκ των ειδικών περιστάσεων. Αν εγκύψουμε με ιδιαίτατη σπουδή, θα συνειδητοποιήσουμε πως ο Ελληνικός λαός, πέραν και πάνω από τα πολιτικά του φρονήματα και την ταξική του προέλευση, έπαψε να εμπιστεύεται το συνδικαλιστικό κίνημα ως λυσιτελές μέσο διαμαρτυρίας και αντίδρασης κατά της κυβέρνησης, η οποία αυθαιρετεί τόσο κατά του κοινοβουλευτισμού, όσο και έναντι του, μαζικώς, αφιονισμένου κοινωνικού σώματος για τους πλέον, κοινότοπους λόγους, που έχουμε κατά καιρούς, διεξοδικώς, εκθέσει ( παρελκυστική πολιτική, πατερναλισμός, αντισυνταγματικός ο επίμαχος κυρωτικός νόμος του Μνημονίου και τα συμπαρομαρτούντα). Πλην όμως, της συνήθης πολιτικής προσέγγισης, κρίνεται σκόπιμο να φωτίσουμε, πέραν από τα λοιπά παρεπόμενα ουσιώδη γεγονότα, πως η παρούσα κυβέρνηση, κατόρθωσε με ταχυδακτυλουργική επιδεξιότητα, να υφαρπάξει την ψήφο του εκλογικού σώματος, με μια σωρεία ανεκπλήρωτων υποσχέσεων, μέσω μιας ανερμάτιστης συνθηματολογικής ρητορικής, περί άρθρωσης στρατηγικού σχεδιασμού, με απώτερο, δήθεν, σκοπό την άρση από το διαφαινόμενο οικονομικό αδιέξοδο. Σε κάθε περίπτωση, είναι άξιο μνείας, σήμερα, να αναδύσουμε, την καίρια πτυχή της παρούσας κρίσης, που συνίσταται στην δυσαρμονία σκοπών και επιδιώξεων, μεταξύ της παρούσας κυβέρνησης και του εκλογικού σώματος, το οποίο, εν μέρει, ευθύνεται για την παρούσα κατάσταση, διότι  συνέργησε, δια της ψήφο του, με μόνη ελαφρυντική περίσταση την ενσυνείδητη αμέλεια, (όπως εκ των υστέρων απεδείχθη), για τις μετέπειτα εξελίξεις. Αυτό σημαίνει, πως είναι σαφές ότι, η πολιτική αντιπροσωπεία, ήτοι, οι, σήμερα, κυβερνώντες, που ασκούν την εκτελεστική εξουσία, ποδοπατούν την λαϊκή κυριαρχία, που τους νομιμοποίησε, ως το πλειοψηφούν κόμμα στη βουλή. Η πρακτική αυτή δεν είναι «έκνομη» , (ενδεχομένως ηθικώς επιλήψιμη), αλλά ενταύθα το ζητούμενο είναι, πως με το εν ισχύ, αντιπροσωπευτικό σύστημα εξουσίας, ισχυροποιείται η παντοδυναμία και, εν πολλοίς, η αυθαίρετη κρατική εξουσία, δεδομένου ότι, δεν υπόκεινται σε λογοδοσία και αφίσταται οιουδήποτε ελέγχου από το εκλογικό σώμα. Ως εκ τούτο, είναι εύλογο, να λαμβάνει αποφάσεις που να είναι προδήλως ασυμβίβαστες με το συμφέροντα του εκλογικού σώματος, είτε να αντίκεινται ευθέως στο κοινό αίσθημα. Ειδικότερα δε, το Συνταγματικώς κατοχυρωμένο, αντιπροσωπευτικό σύστημα της Πολιτεύματος μας, επουδενί τρόπο, πραγματώνει ουσιαστικά τη θεμελιώδη αρχή του Κοινοβουλευτισμού, ήτοι τη λαϊκή κυριαρχία. Επί παραδείγματι, στην παρούσα οικονομική κρίση υπάρχει πλήρης δυσαρμονία της βούλησης του εκλογικού σώματος  με την κυβέρνηση, καθώς, η κυβέρνηση λαμβάνει αποφάσεις, κατ’ουσίαν, απόντος του λαού, ο οποίος εκλήθη άπαξ, να συμμετάσχει ενεργώς, αλλά, μόνον στιγμιαίως, δια της ψήφου του και μετέπειτα μετετράπη σε μια ευνουχισμένη ανενεργή οντότητα και παροπλισμένο  θεατή των εξελίξεων, δίχως δικαίωμα υποτυπώδους συμμετοχής στο νομοθετικό έργο, δίχως την παραμικρή δυνατότητα ελέγχου την κυβερνώντων. Ως εκ τούτου, φρονώ πως οι, εξ αντικειμένου, ιδιαίτατα, δυσχερείς συνθήκες, υπαγορεύουν τη θεμελίωση μιας εμπεριστατωμένης πρότασης, η οποία συνίσταται, στην αναθεώρηση του Συντάγματος για την τροποποίηση του αντιπροσωπευτικού με το δημοκρατικότερο, ημι-αντιπροσωπευτικό σύστημα, το οποίο θα φαλκιδεύσει τελεσφόρως, τη νόσφιση της εξουσίας από ελιτίστικές κάστες και θα παρεμποδίσει τις οικονομικές ολιγαρχίες να νέμονται την πολιτική εξουσία. Το ημι-αντιπροσωπευτικό σύστημα, το οποίο, ήδη, εφαρμόζεται στην Ελβετία, στις Πολιτείες της Βόρειας Αμερικής, καθώς και σε άλλες χώρες, συνίσταται στην προστασία του λαού, υπό την ευρύτερη έννοια, από την κρατική απολυταρχία αφού του διασφαλίζει τη δυνατότητα να συμμετέχει στις αποφάσεις των πολιτειακών του αντιπροσώπων, καθώς και να ελέγχει,...

read more

Εύθραυστη κοινωνική συνοχή συνεπεία Βάρβαρου Σοσιαλισμού

Posted by on Jul 29, 2010 in αρθρογραφια | 0 comments

δημοσιεύτηκε στο www.lawyersvoice.gr στις 29 ιουλίου 2010 «Μπορούν να υπάρξουν πολλοί βαρβαρισμοί και πολλοί σοσιαλισμοί. Μπορεί να υπάρξει ακόμη και ένας βάρβαρος σοσιαλισμός» (Πωλ Σαρτρ, «Materialisme et Revolution» 1946). Ενόψει, της προσεχούς ψηφίσεως του επίμαχου νομοσχεδίου του ζέοντος ασφαλιστικού ζητήματος ολοκληρώνεται δραματικά η τελευταία εγκληματική πράξη σε βαθμό κακουργήματος εις βάρος των εννόμων αγαθών του ελληνικού λαού και εισαγόμαστε σε μια Νέα Τάξη πραγμάτων η οποία εγκαινιάζει μια νέα δομή εργασιακών- κοινωνικών και πολιτικών εν γένει σχέσεων. Αυτόθροη συνέπεια της ως άνω κατάστασης, η αναπόδραστη πρόκληση τριγμών στους κόλπους της κοινωνίας για τα κατάφωρα άδικα και ιδιαίτατα επαχθή μέτρα εις βάρος των εισοδημάτων. Η απώλεια της αυτονομίας της παρούσας κυβέρνησης λόγω της επιβολής του Δ.Ν.Τ είναι δεδομένη, μα αυτό το οποίο προξενεί πράγματι την οργίλη αντίδραση του κόσμου, είναι η η μη συνηγορία, εκ μέρους της, υπέρ των βλαπτομένων δικαιωμάτων και θιγομένων συμφερόντων των οικονομικά ασθενεστέρων πολιτών από την εκλεγμένη Ελλαδική κυβέρνηση. Η μη ουσιαστική διαπραγμάτευση ή η μη διασαφήνιση ορισμένων «ευαίσθητων σημείων» στις προωθούμενες αλλαγές μέσω του μνημονίου που ακρωτηριάζει στην κυριολεξία την ανάπτυξη ορισμένων επαγγελμάτων. Αυτό το οποίο συνιστά ασύγγνωστη αμέλεια και είναι άμεσα καταλογιστή στη κυβέρνηση είναι, η άνευ όρων, υποταγή στις άνωθεν επιταγές, δίχως την παραμικρή προσπάθεια στοιχειώδους διεκδίκησης ή έστω προσχηματικής περιφρούρησης καίριων διατάξεων του εργασιακού εποικοδομήματος.,Εξ αυτού λοιπόν του λόγου, η κυβέρνηση συνεργεί στο διαρκές έγκλημα, το οποίο τελείται χωρίς να της αναγνωρίζεται, ουδεμία ελαφρυντική περίσταση, ανωτέρας βίας, είτε δήθεν περίσταση άμεσου επικείμενου κίνδυνου πτωχεύσεως. Η πρόθεσή της κυβέρνησης είναι σαφής για την πρόδηλη αναλγησία που επιδεικνύει, με το να κακρημνίζει, εκ βάθρων, το κοινωνικό κράτος και να εξομοιώνει όλες τις κατηγορίες των εργαζομένων, εξαλείφοντας θεμελιώδη διαφορετικά χαρακτηριστικά γνωρίσματα, προϋποθέσεις απαραιτήτως αναγκαίες, για την αξιολόγηση και διάκρισή τους, προκειμένου να αντιμετωπίζονται και κατά νόμο περιπτωσιολογικώς. Η πρόδηλη αυτή ισοπεδωτική ομοιογενοποίηση, αφεύκτως,  θα παρωθείσει  τους εργαζομένους σε μορφές καινοφανούς, απρόβλεπτης και ανέλεγκτης αντίδρασης, ισχυρή απάντηση στην, ολοκληρωτικής, υφής επιβολής των επιλήψιμων τούτων μέτρων. Το πολιτικό κραχ ναρκοθετεί το μέλλον του τόπου και υφίσταται ως σοβούσα βραδυφλεγής βόμβα στα κοινωνικά θεμέλια, εγγράφοντας υποθήκη στην οικονομική ανάπτυξη της χώρας για απροσδιόριστο ακόμη χρονικό διάστημα.. Η καταρράκωση των θεσμών σε συνδυασμό με την δημιουργία μιας νεοπαγούς τάξεως δομικού, «επιστημονικού προλεταριάτου», θέτει σοβαρό κοινωνικό-πολιτικό ζήτημα και τορπιλίζει την κοινωνική συνοχή. Τρανή απόδειξη, ήδη, ο συντελών εσωτερικός διχασμός του Πασόκ, ένεκα της προϊούσας αύξησης των αντιφρονούντων Βουλευτών στην επίσημη «γραμμή», οι οποίοι διαφοροποιούνται, εμφανώς και στασιάζουν έναντι της άτεγκτης αντιλαϊκής πολιτικής που δομείται υπέρ της εξουσίας των μονοπωλίων. Εν προκειμένω, η κρίση είναι βαθύτερη, βαίνουμε ολοταχώς πολιτειακή εκτροπή και πραξικοπηματική κατάλυση της έννομης τάξης, με την  παραυτουργία  της κυβερνώσας παράταξης στο ειδεχθές τελούμενο αδίκημα υπέρ της Ελλάδας. Ειδικότερα δε  το περίφημο «Μνημόνιο» κυρώθηκε με έναν προδήλως αντισυνταγματικό Νόμο, το διαβόητο Ν. 3845/2010, ο οποίος πλην της κατάφωρης παραβίασης της αρχής της αναλογικότητας που κατωχυρούται στο αρθ.25παραγ.1, του Συντάγματος, εν σχέση με την προώθηση, βάναυσα επαχθών περιορισμών, Συνταγματικώς προσταυτευομένων δικαιωμάτων, με την δικτατορική επιβολή των αμείλικτων εργατοκτόνων μέτρων, επιπροσθέτως το αρθ.2 παρ.9 του ως άνω νόμου κύρωσης, εκχωρεί ευρύτατες νομοθετικές εξουσιοδοτήσεις (στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας), προκειμένου να εκδοθούν τα αναγκαία για την εφαρμογή του Προεδρικού Διατάγματος. Εντούτοις όμως οι εξουσιοδοτικές διατάξεις του εν λόγω νόμου είναι ιδιαίτατα ασαφείς και συγκεχυμένες προσκρούοντας σφόδρα στο άρθρο 43 παρ. 2 του Συντάγματος που διαλαμβάνει στο περιεχόμενό του, την ύπαρξη σαφούς  και  αυστηρώς ορισμένης...

read more

Ἀποποινικοποίηση τοῦ ὅρου “ Ἔθνος” καὶ “ Πατρίδα”- τοῦ Χάρη Κατσιβαρδᾶ

Posted by on Jun 1, 2010 in αρθρογραφια | 0 comments

δημοσιεύτηκε στο »Φοιτητικό Αντίφωνο» την 1 ιουνίου 2010 Ἡ κυβέρνηση τοῦ Πασὸκ μὲ ἀσύλληπτη ταχυδακτυλουργικὴ πρακτική, ἐπιχειρεῖ νὰ ἀναβιώσει στὴν ἀφιονισμένη συνείδηση τῶν πολιτῶν, ποὺ τὸ ἴδιο διαμόρφωσε μὲ ἐκ συστήματος χρόνια ἀνθελληνικὴ προπαγάνδα, τὴν ἔννοια ἔθνος καὶ Πατρίδα, χάριν τῆς ἐπιτασσόμενης ἀνατάσεως τῆς οἰκονομίας. Ἡ ὡς ἄνω παρατήρηση ἁπλῶς ὑποσημειώνει τὴν ὑπερεκχειλίζουσα ὑποκρισία τῆς κυβερνήσεως, ἡ ὁποία, ἐνῶ ἐπὶ χρόνια, μεθοδικῶς, ἐπιμελεῖται τῆς ἐθνικῆς ἀποδημήσεως τῆς Ἑλληνικῆς συνειδήσεως (παιδεία, γλώσσα, ἱστορία, ἐκκλησία), σὲ αὐτὴ τὴν, ἀντικειμενικῶς, κρίσιμη στιγμή, ὁ πρωθυπουργός, ἐπιστρατεύει στὶς ὁμιλίες του, προσχηματικῶς, τὴν ἔννοια ἔθνος καὶ πατρίδα μὲ ἀπώτερο σκοπὸ νὰ εὐαισθητοποιήσει τὸν πολίτη καὶ καθ’ὃν τρόπο νὰ ἐπιτύχει τὴν ἔμμεση ὑφαρπαγὴ τῆς ἀδιαμαρτύρητης συναίνεσης καὶ συστράτευσής του, στὸν κοινό, δῆθεν, ἀγώνα τῆς ἀντιμετώπισης τῆς δημοσιονομικῆς κρίσεως. Ὁ ἐπίμαχος ὑπ’ἀριθ.3833/2010 Νόμος (Φεκ, Τεῦχος Α 40/15.3.2010), ποὺ ἀφορᾶ τὴν ἐφαρμογὴ τῆς σκληρῆς καὶ πρόδηλα ἀντιλαϊκῆς εἰσοδηματικῆς πολιτικῆς, ποὺ νομιμοποιεῖ στὴν πράξη τὸν ἐργασιακὸ μεσαίωνα, φέρει τὸν τίτλο «Προστασία τῆς Ἐ θ ν ι κ ῆ ς Οἰκονομίας, ἐπείγοντα μέτρα γιὰ τὴν ἀντιμετώπιση τῆς δημοσιονομικῆς κρίσης» Τὸ ἐρώτημα ποὺ ἀνακύπτει εἶναι τὸ ἀκόλουθο: Μέχρι πρότινος, οἱ ἐκσυγχρονιστὲς-προοδευτικοί του Πασόκ, καθίσταντο διαπρύσιοι κήρυκες, ἑνὸς ἕωλου πολυ-πολιτισμοῦ καὶ ἀπροσδιόριστου διεθνισμοῦ (δίχως πάλι νὰ ἐπεξηγοῦν μὲ σαφήνεια τί ἐννοοῦν) καὶ ταυτόχρονα σθεναροὶ πολέμιοι, σὲ ὁτιδήποτε μνημονεύει πατρίδα καὶ ἐθνικὴ ἔννοια. Ἔσπευσαν, προεχόντως, νὰ ἀπαλείψουν ἀπὸ τὴν ὀνομασία τῶν Ὑπουργείων, τὸν προσδιορισμὸ ἐθνικό, στηλίτευαν τὸ θεσμὸ τῆς Ἐκκλησίας ὡς ἀναχρονιστικό, στιγμάτιζαν μὲ τὴν ἀπαγγελόμενη κατηγορία τοῦ φασίστα, εἰς βάρος τοῦ οἱουδήποτε τολμοῦσε νὰ ἀρθρώσει λόγο γιὰ πατρίδα, σὰν νὰ ἐπρόκειτο γιὰ διάπραξη εἰδεχθοῦς ποινικοῦ ἀδικήματος. Ἐν μία νυκτί, ἡ νοοτροπία τούτη, ἄλλαξε, ἄρδην, καὶ ὅλοι κάνουν μνεία γιὰ πατριωτικὸ φρόνημα γιὰ ἐθνικὴ ἀδήριτη ἀνάγκη, ἐντούτοις, ὅμως, παρελκυστικῶς, μὲ σκοπὸ νὰ διασφαλίσουν τὴ συγκατάβαση τοῦ κόσμου, πρὸς ἀποφυγὴν πιθανολογούμενης ἔκρηξης κοινωνικῆς ἐξέγερσης, μὲ τυχὸν ἐπαχθεῖς γιὰ αὐτοὺς ἐξελίξεις. Ἡ σκόπιμη αὐτὴ καλλιέργεια ὑπέρμετρα φοβικοὺ κλίματος, ὡς πρὸς τὸ ἐπαπειλούμενο οἰκονομικὸ κράχ, περιάπτεται τοῦ ἐθνικοῦ μανδύα, γιὰ νὰ ἐξασφαλίσει, ἀποκλειστικὰ καὶ μόνον, τὴν ἀπαιτούμενη κοινωνικὴ εἰρήνη. Ἡ ἔννοια τῆς πατρίδας γιὰ τὴν ἀφαίμαξη τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ, θεωρεῖται ὑπαρκτή, ὡς ὀντότητα, ὅπως ἐπίσης καὶ τὸ ἔθνος καθὼς καὶ λοιπὲς παρεμφερεῖς συμπαρομαρτοῦσες ἔννοιες (ὅπως γιὰ παράδειγμα ἐθνικὴ ἀξιοπρέπεια). Σὲ ἀντιδιαστολὴ μὲ τὰ ἀνωτέρω, ἡ πολιτισμικὴ διάσταση τῆς πατρίδας καὶ τοῦ ἔθνους, ἡ Ἑλληνικὴ παιδεία, ἡ προάσπιση τῆς Σημαίας, τῆς γλώσσας καὶ ὅλων ἐκείνων τῶν παραγόντων ποὺ συνιστοῦν θεμελιώδεις πυλῶνες γιὰ τὴν ἐνδυνάμωση τοῦ συνεκτικοῦ ἱστὸ τῆς κοινωνίας μας καὶ γιὰ τὴ διαδοχὴ τοῦ Ἑλληνισμοῦ εἰς τὸ διηνεκὲς λοιδοροῦνται καὶ πρέπει νὰ ἐκριζωθοῦν ἐκ βάθρων. Ἡ πολιτικὴ τοῦ Πασόκ, ὡς Ἰανὸς μὲ δύο πρόσωπα, σφετερίζεται, ἀφενός, τὰ ἱερὰ καὶ ὅσια της πατρίδος, γιὰ νὰ καταστήσει συνυπαίτιο τὸ λαὸ γιὰ ἀνομήματα γιὰ τὸ ὁποία κατ’οὐσίαν δὲν εὐθύνεται καὶ ἐξ ἑτέρου μεθοδεύει ὑποδορίως, διὰ τῆς ἀσκούμενης πολιτικῆς, τὸ δομικὸ ἀφελληνισμὸ τῆς «Πατρίδας». Τὸ μέγεθος τῆς ἀπάτης ἐξόφθαλμο, δύο μέτρα καὶ δύο σταθμά, χωρὶς ὁ πολίτης νὰ ἀντιλαμβάνεται τὸ ἀληθὲς ἀπὸ τὸ κίβδηλο, ἁπλῶς μοιραῖος καὶ ἄβουλος, πειθήνιος ἀπὸ τὴν προπαγάνδα τῶν μίσθαρνων ὀργάνων τοῦ συστήματος, ἐπιβιώνει ἀσθμαίνοντας, εἴτε προσφεύγοντας στὸ παυσίλυπο τοῦ καταναλωτισμοῦ εἴτε ἐναποθέτοντας τὴν ἐλπίδα του σὲ ἕνα θαῦμα. Ἐν κατακλείδι, μοναδικὸ πεδίο ἀντίστασης πρὸς ἀνάνηψιν, ἡ ἐνσυνείδητη ἀτομικὴ μετοχή μας, στὸ καλλίρυτον νάμα τῆς Παιδείας μας, ἐν εἴδει «κρυφοῦ σχολειοῦ» μὲ σκοπὸ τὴ διατήρηση τῆς πνευματικῆς μας ἀκεραιότητας. Χάρης...

read more