Ληξιπρόθεσμες πολιτικές υποσχέσεις

Posted by on Apr 13, 2014

Ληξιπρόθεσμες  πολιτικές υποσχέσεις

Είναι πρόδηλο ότι ήδη έχουν συμπληρωθεί σχεδόν 4 χρόνια αφ’ ής στιγμής υπαχθήκαμε, εκόντες άκοντες, στο ειδεχθές μνημόνιο με ό,τι τούτο συνεπάγεται αναφορικώς με τις επαχθείς συνέπειες, ιδίως στην συρρίκνωση του κράτους δικαίου και την κατάλυση των θεμελιωδών ατομικών δικαιωμάτων και ελευθεριών μας.

Εντούτοις όμως πέραν του γεγονότος ότι εμείς οι ίδιοι ως ψηφοφόροι αναδείξαμε κόμματα τα οποία, κατά μία έννοια λόγω ασφαλώς του αντιπροσωπευτικού μας συστήματος, μας περιήγαγαν, έχοντας δηλαδή την εντολή μας, στην φαύλη και κατάπτυστη μνημονιακή  βιούμενη πραγματικότητα.

Η επαγόμενη λοιπόν, αυτής της πολιτικής, μαζική εξαθλίωση και η αλλοίωση η οποία επέφερε στον κοινωνικό ιστό, ανήκει υπό το πρίσμα αυτό, σε μέρος των ψηφισάντων, τους πρωταίτιους του «εγκλήματος», ομοίως ισχύει ως προς το εκλογικό σώμα και για την διάδοχη κατάσταση η οποία υπηρετεί ανυπερθέτως και απαραλλάκτως την ίδια πολιτική καθ’ υπαγόρευση των δανειστών μας.

Ως εκ τούτου λοιπόν σε κάθε περίπτωση ας εξακοντίσουμε την σοβούσα δήθεν μεμψιμοιρία περί επιλήψιμης παρέμβασης υπερεθνικών συμφερόντων στο εσωτερικό της χώρας με σκοπό να υπονομεύσουν την πατρίδα μας ή να σφετεριστούν την οικονομική κρίση.

Σίγουρα συμβαίνει και αυτό πλην όμως εμείς οι ίδιοι προεχόντως και κυρίως, ευθυνόμαστε καθότι δεν δρούμε συλλογικά, έχουμε απεμπολήσει προ πολλού την έννοια της εθνικής συνείδησης με το όραμα της οικουμενικότητας, δεν προσδοκούμε τίποτε, δεν ευαγγελιζόμαστε κάτι, δεν επαγγελόμαστε το παραμικρό.

Ένας λαός με ιστορικά συμπλέγματα ριζικά αγκυλωμένος στο 1974 και εντεύθεν, μυωπικά προσκολλημένος σε ρεμβασιστικές κορώνες μετεμφυλιακής διχοστασίας, στερούμενος οράματος και ικμάδας δια ρηξικέλευθες τομές και εκ βάθρων μεταβολές στο πολιτικό σκηνικό.

Ένας λαός σε αδράνεια ο οποίος άγεται και φέρεται από το ένα συστημικό-συντηρητικό κόμμα στο άλλο υπό άλλο απλώς μανδύα αριστερεπώνυμης ρητορικής.

Άρα για ποια αλλαγή μιλάμε όταν ο κόσμος, κατόπιν όλης αυτής της βδελυρής και ολέθριας κατάστασης την οποία βιώνουμε, ομολογεί ότι θα ψηφίσει κόμματα, τα οποία όμως όπως εμφαίνεται, εκ των προτέρων λόγω της διγλωσσίας τους και του πολιτικού καιροσκοπισμού τους, ότι θα ακολουθήσουν απαρεγκλίτως την ίδια πολιτική.

Κατά συνέπεια λοιπόν είμαστε άξιοι της μοίρας μας καθώς ως συναυτουργοί συμπράττουμε και εμείς δια της ψήφου μας στην εξακολούθηση της ίδιας κατεστημένης  εγκληματικής μνημονιακής πολιτικής, δίδοντας εξουσία σε πρόσωπα τα οποία νομιμοποιούν με τη σειρά τους τον νεποτισμό, την κατ’ επίφαση επανάσταση και τον αμοραλισμό.

Το μέτρο και το κριτήριο του εκλογικού σώματος, δεν είναι η προώθηση διαρθρωτικών αλλαγών και η ουσιαστική επίλυση των ζέοντων προβλημάτων που κατατρύχουν τον ελληνικό λαό, αλλά η εξυπηρέτηση των συμφερόντων των ημέτερων οι οποίοι προέρχονται από κομματικές μετακινήσεις ή διακεκριμένες μεταγραφές σε κάθε περίπτωση στο εκάστοτε κόμμα.

Εν κατακλείδι, φρονώ ως λαός είμαστε αμετανόητοι και υπεύθυνοι για την πορεία της χώρας καθώς ψηφίζουμε ένα κόμμα με γνώμονα την απατηλή προσδοκία ότι θα μας «βολέψει» εισέτι και αυτήν την ύστατη ώρα όπου η χώρα χρεοκοπεί και καταβαραθρώνεται με ιλιγγιώδεις ρυθμούς.

Είναι το ίδιο πράγμα με τον ολοκληρωτισμό, ενώ θεωρητικά όλοι μας ακκιζόμαστε δήθεν δημοκράτες-επαναστάτες, κστ’ ουσίαν στην πράξη είμαστε οι πιο στυγνοί εργοδότες και φασίστες καθώς η δημοκρατία κατακτάται ισοβίως και κερδίζεται με μόχθο και επ’ ουδενί συνιστά δογματική αποστήθιση θεωρητικών αρχών τις οποίες επιβάλλω για να εξουδετερώσω τον αντιφρονούντα με «προκρούστεια» λογική, διότι έτσι δημιουργείται ένα φαυλεπίφαυλος ατελεσφόρως περιδινούμενος κύκλος.

Χάρης Κατσιβαρδάς

Δικηγόρος, LL.M