Εύθραυστη κοινωνική συνοχή συνεπεία Βάρβαρου Σοσιαλισμού

Posted by on Jul 29, 2010

δημοσιεύτηκε στο www.lawyersvoice.gr στις 29 ιουλίου 2010 «Μπορούν να υπάρξουν πολλοί βαρβαρισμοί και πολλοί σοσιαλισμοί. Μπορεί να υπάρξει ακόμη και ένας βάρβαρος σοσιαλισμός» (Πωλ Σαρτρ, «Materialisme et Revolution» 1946). Ενόψει, της προσεχούς ψηφίσεως του επίμαχου νομοσχεδίου του ζέοντος ασφαλιστικού ζητήματος ολοκληρώνεται δραματικά η τελευταία εγκληματική πράξη σε βαθμό κακουργήματος εις βάρος των εννόμων αγαθών του ελληνικού λαού και εισαγόμαστε σε μια Νέα Τάξη πραγμάτων η οποία εγκαινιάζει μια νέα δομή εργασιακών- κοινωνικών και πολιτικών εν γένει σχέσεων. Αυτόθροη συνέπεια της ως άνω κατάστασης, η αναπόδραστη πρόκληση τριγμών στους κόλπους της κοινωνίας για τα κατάφωρα άδικα και ιδιαίτατα επαχθή μέτρα εις βάρος των εισοδημάτων. Η απώλεια της αυτονομίας της παρούσας κυβέρνησης λόγω της επιβολής του Δ.Ν.Τ είναι δεδομένη, μα αυτό το οποίο προξενεί πράγματι την οργίλη αντίδραση του κόσμου, είναι η η μη συνηγορία, εκ μέρους της, υπέρ των βλαπτομένων δικαιωμάτων και θιγομένων συμφερόντων των οικονομικά ασθενεστέρων πολιτών από την εκλεγμένη Ελλαδική κυβέρνηση. Η μη ουσιαστική διαπραγμάτευση ή η μη διασαφήνιση ορισμένων «ευαίσθητων σημείων» στις προωθούμενες αλλαγές μέσω του μνημονίου που ακρωτηριάζει στην κυριολεξία την ανάπτυξη ορισμένων επαγγελμάτων. Αυτό το οποίο συνιστά ασύγγνωστη αμέλεια και είναι άμεσα καταλογιστή στη κυβέρνηση είναι, η άνευ όρων, υποταγή στις άνωθεν επιταγές, δίχως την παραμικρή προσπάθεια στοιχειώδους διεκδίκησης ή έστω προσχηματικής περιφρούρησης καίριων διατάξεων του εργασιακού εποικοδομήματος.,Εξ αυτού λοιπόν του λόγου, η κυβέρνηση συνεργεί στο διαρκές έγκλημα, το οποίο τελείται χωρίς να της αναγνωρίζεται, ουδεμία ελαφρυντική περίσταση, ανωτέρας βίας, είτε δήθεν περίσταση άμεσου επικείμενου κίνδυνου πτωχεύσεως. Η πρόθεσή της κυβέρνησης είναι σαφής για την πρόδηλη αναλγησία που επιδεικνύει, με το να κακρημνίζει, εκ βάθρων, το κοινωνικό κράτος και να εξομοιώνει όλες τις κατηγορίες των εργαζομένων, εξαλείφοντας θεμελιώδη διαφορετικά χαρακτηριστικά γνωρίσματα, προϋποθέσεις απαραιτήτως αναγκαίες, για την αξιολόγηση και διάκρισή τους, προκειμένου να αντιμετωπίζονται και κατά νόμο περιπτωσιολογικώς. Η πρόδηλη αυτή ισοπεδωτική ομοιογενοποίηση, αφεύκτως,  θα παρωθείσει  τους εργαζομένους σε μορφές καινοφανούς, απρόβλεπτης και ανέλεγκτης αντίδρασης, ισχυρή απάντηση στην, ολοκληρωτικής, υφής επιβολής των επιλήψιμων τούτων μέτρων. Το πολιτικό κραχ ναρκοθετεί το μέλλον του τόπου και υφίσταται ως σοβούσα βραδυφλεγής βόμβα στα κοινωνικά θεμέλια, εγγράφοντας υποθήκη στην οικονομική ανάπτυξη της χώρας για απροσδιόριστο ακόμη χρονικό διάστημα.. Η καταρράκωση των θεσμών σε συνδυασμό με την δημιουργία μιας νεοπαγούς τάξεως δομικού, «επιστημονικού προλεταριάτου», θέτει σοβαρό κοινωνικό-πολιτικό ζήτημα και τορπιλίζει την κοινωνική συνοχή. Τρανή απόδειξη, ήδη, ο συντελών εσωτερικός διχασμός του Πασόκ, ένεκα της προϊούσας αύξησης των αντιφρονούντων Βουλευτών στην επίσημη «γραμμή», οι οποίοι διαφοροποιούνται, εμφανώς και στασιάζουν έναντι της άτεγκτης αντιλαϊκής πολιτικής που δομείται υπέρ της εξουσίας των μονοπωλίων. Εν προκειμένω, η κρίση είναι βαθύτερη, βαίνουμε ολοταχώς πολιτειακή εκτροπή και πραξικοπηματική κατάλυση της έννομης τάξης, με την  παραυτουργία  της κυβερνώσας παράταξης στο ειδεχθές τελούμενο αδίκημα υπέρ της Ελλάδας. Ειδικότερα δε  το περίφημο «Μνημόνιο» κυρώθηκε με έναν προδήλως αντισυνταγματικό Νόμο, το διαβόητο Ν. 3845/2010, ο οποίος πλην της κατάφωρης παραβίασης της αρχής της αναλογικότητας που κατωχυρούται στο αρθ.25παραγ.1, του Συντάγματος, εν σχέση με την προώθηση, βάναυσα επαχθών περιορισμών, Συνταγματικώς προσταυτευομένων δικαιωμάτων, με την δικτατορική επιβολή των αμείλικτων εργατοκτόνων μέτρων, επιπροσθέτως το αρθ.2 παρ.9 του ως άνω νόμου κύρωσης, εκχωρεί ευρύτατες νομοθετικές εξουσιοδοτήσεις (στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας), προκειμένου να εκδοθούν τα αναγκαία για την εφαρμογή του Προεδρικού Διατάγματος. Εντούτοις όμως οι εξουσιοδοτικές διατάξεις του εν λόγω νόμου είναι ιδιαίτατα ασαφείς και συγκεχυμένες προσκρούοντας σφόδρα στο άρθρο 43 παρ. 2 του Συντάγματος που διαλαμβάνει στο περιεχόμενό του, την ύπαρξη σαφούς  και  αυστηρώς ορισμένης εξουσιοδότησης νόμου στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, ως προαπαιτούμενου, προκειμένου, προτάσει του αρμοδίου Υπουργού, να εκδόσει κανονιστικά διατάγματα, υποκείμενα σε επεξεργασία από την ολομέλεια του Σ.τ.Ε, κατ’επιταγήν της παρ.1 περ.ε’ του άρθρου 95 του Συντάγματος. Ως εκ τούτου, οι ρυθμίσεις του Προεδρικού διατάγματος, πλην των συνταγματικών ασυμβατοτήτων και των αντιφάσεών τους προς το λεγόμενο «κοινωνικό κεκτημένο», είναι απρόσφορες και βλαπτικές. Είναι σχεδόν βέβαιο, πως θα προκαλέσει αλυσιδωτές αντιδράσεις κατακερματισμού του παραγωγικού ιστού και υποβάθμιση του κοινωνικού κεφαλαίου και γενικώς θα επιτείνουν την ύφεση αντί της προσδωκόμενης αύξησης της παραγωγικότητας και της ανταγωνιστικότητας. Κοντολίς, πλήττεται συθέμελα το Μεταπολιτευτικό οικοδόμημα, τόσο σε επίπεδο Δημοκρατίας όσο και χρόνιων εργασιακών κεκτημένων, θεμελιωμένα από την εποχή του Ελευθερίου Βενιζέλου (ν.2112/1920).Εγκαθιδρύεται μια νέου τύπου Διακυβέρνηση υπέρ των ισχυρών και επίκειται να βιώσουμε μια νέα μορφή δουλείας ενείδει, δικτατορίας από το Μεγάλο Κεφάλαιο, ανεξάρτητα από το τι μέλλει γενέσθαι στο μέλλον, πρέπει να αναβιώσουν νέες συλλογικές μορφές λαϊκής αντίστασης, αρραγή μέτωπα με πατριωτικό φρόνημα και αγωνιστικό πνεύμα, ούτως ώστε, δια της ανταρσίας και του κινήματος να διαφυλάξουμε, προεχόντως, το ύπατο διακύβευμα, όπου είναι η επιβίωση στη επελαύνουσα βαρβαρότητα και εργασιακή ζούγκλα.