αρθρογραφια

Προάσπιση νομιμότητας με αντισυνταγματικές ρυθμίσεις

Posted by on Oct 2, 2013

της Βούλας Δημητριάδου δικηγόρου παρ” Αρείω Πάγω Η κυβέρνηση προωθεί με ταχεία διαδικασία στην Βουλή νομοθετική ρύθμιση προκειμένου να αναστέλλεται η χρηματοδότηση κόμματος όταν ασκείται ποινική δίωξη σε βάρος των βουλευτών του για κακουργηματικές διώξεις επ’ αφορμή της σύλληψης των βουλευτών και του αρχηγού του κόμματος της «ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ».           Διερωτώμαι ποια διάταξη του Συντάγματος προβλέπει διακοπή βουλευτικής αποζημίωσης σε υποδίκους ή και σε προσωρινά κρατούμενους.           Το άρθρου 63 του Συντάγματος ορίζει ότι «αν βουλευτής απουσιάζει αδικαιολόγητα σε περισσότερες από πέντε συνεδριάσεις τον μήνα, κρατείται υποχρεωτικά, για κάθε απουσία, το ένα τριακοστό της μηνιαίας αποζημίωσης του. (Αυτό και μόνο).           Είναι γνωστό στον νομικό κόσμο της χώρας, ότι μόνο η αμετάκλητη καταδίκη των κατηγορουμένων στερεί από αυτούς τα πολιτικά δικαιώματά τους και ως εκ τούτου οι κατηγορούμενοι βουλευτές θα εξακολουθήσουν να διατηρούν την βουλευτική ιδιότητά τους και αν ακόμη κριθούν προφυλακιστέοι.           Συνεπώς ποια νομοθετική ρύθμιση που υπακούει στο Σύνταγμα της Ελλάδος και διασφαλίζει την νομιμότητα και την δίκαιη ποινική μεταχείριση των κατηγορουμένων βουλευτών θα αφαιρέσει από αυτούς υποκαθιστώντας την δικαιοσύνη το δικαίωμα ψήφου και τα λοιπά προνόμιά τους;           Επίσης στα πλαίσια ποιας Συνταγματικής νομιμότητας θα απαγορευτεί η διενέργεια περιφερειακών εκλογών στην περίπτωση παραίτησης βουλευτών και αναπληρωτών τους;           Θωρούνε αναγκαίες τις παραπάνω νομοθετικές ρυθμίσεις γιατί όπως ισχυρίζονται φοβούνται την πολιτική αποσταθεροποίηση και μάλιστα σε περιόδους που αναμένεται η εκταμίευση της δόσης και η διαπραγμάτευση του οικονομικού επιτελείου της κυβέρνησης με την ΤΡΟΪΚΑ με βάση το πλασματικό πλεόνασμα.           Εν τέλει το Σύνταγμα έχει δύο όψεις και η αποσταθεροποίηση της χώρας μας είναι αποτέλεσμα εφαρμογής του Συντάγματος ή παραβίασης αυτού με γνωστές και διαδοχικές πράξεις νομοθετικού περιεχομένου του Υπουργικού Συμβουλίου καθώς και της πολιτικής της λιτότητας και της οικονομικής ύφεσης που οδήγησαν σε αυτοκτονίες και γιγάντωσαν τα ακραία ρεύματα;                                                               1 Οκτωβρίου 2013                                                           Βούλα Δημητριάδου                                                 Δικηγόρος Παρ’ Αρείω...

Read More

ΜΗΝ ΞΕΧΝΑΜΕ…Η Λερναία Ύδρα είχε πολλά κεφάλια!

Posted by on Oct 1, 2013

ΜΗΝ ΞΕΧΝΑΜΕ…Η Λερναία Ύδρα είχε πολλά κεφάλια!

της Βούλας Δημητριάδου Δικηγόρου παρ” Αρείω Πάγω δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Α1 στις 28 Σεπτεμβρίου 2013 Μετά την αποτρόπαια πράξη της δολοφονίας του Παύλου Φύσσα, η κυβέρνηση προσπαθεί με κάθε τρόπο να θέσει εκτός βουλής την ακροδεξιά οργάνωση της Χρυσής Αυγής, κόβοντας την κρατική χρηματοδότηση και διευρύνοντας το θεσμικό πλαίσιο για τα αδικήματα των άρθρων 187 και 187Α και 187Γ του ποινικού κώδικα. Συζητείται δε και η προσθήκη στο άρθρο 187 του Π.Κ. μιασ διάταξης βάσει της οποίας θα μπορούσε στο εξής να παραπέμπονται για ηθική αυτουργία στην τέλεση των κακουργηματικών πράξεων που αναφέρονται στις παραπάνω διατάξεις του ποινικού κώδικα και βουλευτές της Χρυσής Αυγής. Επαρκές Πλαίσιο Θεωρώ ότι το υπάρχον θεσμικό πλαίσιο είναι επαρκές στο να κινηθεί ποινική δίωξη για οποιαδήποτε κακουργηματική ή πλημμεληματική πράξη η οποία τελέστηκε με την όποια μορφή αυτουργίας και από οποινδήποτε ακόμη και από μέλος ή μέλη του Ελληνικού Κοινοβουλίου (εντός ή εκτός εγκληματικής οργάνωσης) ο ισχύων ποινικός κώδικας είναι σαφής και αναλυτικός ως προς τις προϋποθέσεις χαρακτηρισμού μιας εν γένει εγκληματικής δραστηριότητας που απαρτίζεται τουλάχιστον από τρία μέλη ως εγκληματική οργάνωση όσο και ως προς τις πράξεις που χαρακτηρίζονται ως κακουργήματα και επισύρουν βαρύτερεςποινές όταν τελούνται από μέλη εγκληματικής οργάνωσης. Ακραίες συμπεριφορές Διερωτώμαι μήπως οι συγκυριακές επιλογές της κυβέρνησης (νομοθετικού περιεχομένου) τροφοδοτούν ακόμη περισσότερο τις εκδηλώσεις βίας και δεν αποκόπτουν τον ομφάλιο λώροπου συντηρεί ακραίες και επικίνδυνες συμπεριφορές ; Άλλωστε οι συνθήκες τέλεσης οποιουδήποτε εγκλήματος, ο βαθμός του δόλου και η πρόθεση του δράστη διερευνώνται αποκλειστικά και μόνο από τις ανακριτικές. Στο ύψος των περιστάσεων Το Σύνταγμα παρέχει στις αρμόδιες αρχές δικαίωμα ταχείας διεκπεραίωσης των υποθέσεων που αφορούν αδικήματα βουλευτών. Γιατί καθυστερούν ; Θα έπρεπε να χαθεί ένας συμπολίτης μας ; Είναι γνωστό, ιδιαίτερα στο νομικό κόσμο της χώρας, ότι το Σύνταγμα δεν προβλέπει διαδικασία ή τρόπους προκειμένου να τεθεί εκτός βουλής ένα κόμμα. Είναι καιρός πια να σταθεί συτή η κυβέρνηση στο ύψος τψν περιστάσεων και να συλλογισθεί για τις βασικές αιτίες που αναπόφευκτα θα οδηγήσουν τη χώρα σ” έναν εμφύλιο του 50′. Ευνόησαν τα άκρα Μήπως η διάρρηξη της κοινωνικής συνοχής, η ανεργία, η ανθρώπινη εξαθλίωση με τις οριζόντιες περικοπές μισθών και συντάξεων, η δυσβάσταχτη και πολλαπλή φορολόγηση, το κλείσιμο πολλών επιχειρήσεων και η έλλειψη αναπτυξιακού ενδιαφέροντος ευνόησαν τα άκρα και οδήγησαν στην αποσύνθεση του πολιτικού συστήματος και στη γέννηση ακραίων μορφωμάτων ; Βούλα Δημητριάδου Δικηγόρος παρ” Αρείω Πάγω      ...

Read More

Η εύθραυστη σιωπή του πατέρα -βραδυφλεγής βόμβα στα θεμέλια της κοινωνίας-

Posted by on Aug 20, 2013

δημοσιεύτηκε στο ksipnistere.blogspot.gr στις 9 Αυγούστου 2013 Χαράλαμπου Κατσιβαρδά, δικηγόρου, Υπεύθυνου ΣΥΓΑΠΑ Αθηνών Είναι πρόδηλο ότι ο Σ.Υ.Γ.Α.Π.Α μέσα από την πολυσχιδή ριζοσπαστική του δράση καταγράφει τη δια ζώσης, μέσω των νομικών του συμβούλων, επικοινωνία με κρατουμένους σε σωφρονιστικά καταστήματα ανά την Επικράτεια, οι οποίοι εκτίουν ποινή φυλάκισης για ετερόκλητους λόγους που όμως κατ’ ουσίαν υποκρύπτουν έντονες ενδοοικογενειακής φύσεως διενέξεις. Υπάρχουν πάμπολλες περιπτώσεις δια τις οποίες καλούμαστε από κρατούμενους για να συζητήσουμε, επί των προβλημάτων τους και να αναλύσουμε λόγω της τριβής της σπουδής και της εμπειρίας μας επί των ζητημάτων αυτών, την ίδια ώρα που η Πολιτεία καθεύδει τον «Νήδυμο» ύπνο με ελλιπή θεσμική θωράκιση, κύπτοντας το γόνυ υποτακτικά σε ένα οικογενειακό δίκαιο αναχρονιστικό απαρχαιωμένο και ανεπαρκές. Εμείς ο σύλλογος με τον πρόεδρο μας κ. Νικόλαο Σπιτάλα ουδαμώς ακκιζόμαστε ως αυτόκλητοι συνήγοροι ποινικά κρατουμένων, απλώς με την ιδιότητά μας και την διεθνή προβολή των απόψεών μας αναδεικνύουμε καίριες αθέατες πτυχές της οικογενειακής συμβίωσης όπου ο νόμος εθελοτυφλεί υπηρετώντας έναν αναδρομικό «ρεμβανσισμό» των γυναικών εν σχέσει με τους άνδρες. Στόχος μας είναι να φωτίσουμε το έμπυο αυτό μείζονος σημασίας ζήτημα του καθημαγμένου πατέρα ο οποίος αποστερείται το παιδί του και προα-αντιμετωπίζεται από την κοινωνία ρατσιστικά φέροντας το ειδεχθές στίγμα του «αδιάφορου-αμέτοχου», δια το παιδί μου ή εν δυνάμει και εσχάτως του «ασελγού» στα πλαίσια ενδοοικογενιακής βίας στο πεδίο της γενετήσιας αξιοπρέπειας και ζωής. Αναδύουμε λοιπόν την ακαμψία των δικαστηρίων και την οιονεί βιομηχανία προκατασκευασμένων «υπερασπιστικών γραμμών» που επουδενί τάσσονται όπως και είναι δέον υπέρ της «ειρήνης» των δύο φύλων με κράτιστο γνώμονα το υπέρτερο συμφέρον του παιδιού πέραν και πάνω από τυχόν έριδες μεταξύ του ζεύγους. Αντ’ αυτού καλλιεργούν λίαν σκοπίμως τη διχοστασία και αναγορεύουν το παιδί ως άθυρμα-μίσθαρνο όργανό της μητέρας, δίχως να αναλογιστούν τις συνέπειες που επιφέρει μακροπρόθεσμα η αντιμετώπιση αυτή στην ψυχοσύνθεση του παιδιού. Απλώς εξετάζουν επιφανειακά το θέμα διαδίδοντας τη άποψη ότι το παιδί είναι προϊόν της συζύγου-γυναίκας η οποία «χρησιδεσπόζει» επί του παιδιού και ο σύζυγος πατέρας δεν έχει τα ίδια δικαιώματα επ’ αυτού με το ψευδεπίγραφο προβαλλόμενο πρόσχημα και το σαθρό παρελκυστικό επιχείρημα δήθεν του συνδρόμου «της καλή μανούλας εξ αντιδιαστολής με το βίαιο-αδιάφορο άνδρα» Κατά συνέπεια το μόνο που επισημαίνουμε είναι η ισότητα ανδρών και γυναικών ως προς την επιμέλεια και την επικοινωνία με τα παιδιά καθώς και την αμελλητί άρση της διαιρετικής ιδεοληψίας μεταξύ ανδρών και γυναικών προτάσσοντας το συμφέρον του τέκνου και καταπολεμώντας ταυτόχρονα την αμφισβήτηση του ρόλου του πατέρα και την ηθικοκοινωνική απαξίωση της ανδρικής αξιοπρέπειας υποβιβάζοντάς τον ως έναν απλό αρωγό στην αναπαραγωγή του ανθρώπινου είδους δίχως δικαιώματα. Η εξόντωση του πατέρα, δίχως τούτο να δικαιολογεί ενδεχομένως αξιόποινες πράξεις οι οποίες έχουν διαπραχθεί από δράστες-καταφανώς αδικημένους από τις γυναίκες τους και η δικαιοσύνη έχει αποφανθεί αναλόγως ακόμη και σε κάθειρξη καθότι εμείς, δεν εξετάζουμε το ποινικό στάδιο απλώς διεισδύουμε πίσω από το γράμμα του νόμου αναζητώντας την βαθύτερη αιτία που ήγαγε έναν πατέρα στην τέλεση μίας αποτρόπαιας ή ειδεχθούς πονικά κολάσιμης πράξης. Το ζήτημα έγκειται υπό το πρίσμα του Αστικού Δικαίου στην πιο εμβαθυμένη, γενναία, ελεύθερη και απροκατάληπτη τροποποίηση του οικογενειακού δικαίου, ήτοι σε μία άμεση θεσμική τομή όπου θα «απονέμει στον καθέκαστο τα δίκαια» και ουχί μία δικαιοσύνη ελλιποβαρής η οποία θα σύρεται από το εκάστοτε «πνεύμα της εποχής» με επαχθείς συνέπειες δια το σύνολο της κοινωνίας και το μέλλον αυτού του τόπου. Ο Σύλλογος για την προστασία της ανδρικής αξιοπρέπειας συντελεί στον να καταδείξει με ιδιαίτερη ευαισθησία και επιστημονική εμβρίθεια τις ατέλειες των συναφών με τη ρύθμιση των οικογενειακών σχέσεων νόμων καθώς και τις κατάφωρες πλημμέλειες των δικαστικών αποφάσεων με τα εκ του αποτελέσματος συμπεράσματα τα οποία συλλέγει από τον μεγάλο αριθμό μελών καθώς από την...

Read More

Το Οικογενειακό Δίκαιο και εμπόδια επικοινωνίας πατέρα-παιδιού

Posted by on Jul 30, 2013

Το Οικογενειακό Δίκαιο και εμπόδια επικοινωνίας πατέρα-παιδιού

δημοσιεύτηκε στο tro-ma-ktiko.blogspot.gr στις 28 Ιουλίου 2013 Γράφει ο Χάρης Κατσιβαρδάς, δικηγόρος – συντονιστής ΣΥ.Γ.Α.Π.Α. Αθηνών Το οικογενειακό δίκαιο στην Ελλάδα χρήζει ριζικών αλλαγών σε πολλά σημεία του εν γένει και ιδίως σε ότι σχετίζεται με το ακανθώδες ζήτημα ασκήσεως επιμέλειας και ρύθμισης επικοινωνίας με τα τέκνα, ιδίως από τον «πατέρα». Είναι πρόδηλο σήμερα ότι τα δικαστήρια αντιμετωπίζουν με ιδεοληψία και προκατάληψη τον ρόλο του πατέρα και την αναπόδραστη μείζονα σπουδαιότητά του, αγνοώντας λίαν σκοπίμως το καταλυτικό παράγοντα του πατέρα στην ομαλή ψυχοκοινωνική ανάπτυξη των τέκνων . Τα δικαστήρια στην πράξη υιοθετούν κατ’ ουσίαν την στρεβλή αντίληψη οιονεί «ιδιοκτησίας» του τέκνου από την μητέρα ανακηρύσσοντας τον πατέρα εξυπαρχής ως ακατάλληλο για την άσκηση της γονικής μέριμνας, άνευ ετέρου τινός μολονότι πάμπολλες φορές συμβαίνει αποδειγμένα εκ των περιστάσεων το αντίθετο από την πλευρά της μητέρας. Κατά συνέπεια έχει παγιωθεί μία κατάσταση η οποία καθίσταται εξαιρετικά συγκεχυμένη και κατάφωρα άδικη μονομερώς υπέρ των γονικών δικαιωμάτων των «πατεράδων» όπου σχεδόν ποτέ δεν αποδίδεται επιμέλεια στον πατέρα. Επιπλέον η άσκηση του δικαιώματος της επικοινωνίας από τον πατέρα κατά κανόνα καταστρατηγείται από την πλευρά της μητέρας με πενιχρές για αυτήν κυρώσεις, εκ του νόμου, με αποτέλεσμα να ενεργεί αυθαίρετα και συνειδητά πραξικοπηματικά, παραβιάζοντας κατ’ εξακολούθηση δικαστικές αποφάσεις επικοινωνίας με τα τέκνα. Ωσαύτως το ζητούμενο είναι ότι οι ως άνω ρυθμίσεις άσκησης της επιμέλειας αποκλειστικά από την «μητέρα» συνεπάγεται λόγω της διεκπεραιωτής δικαστηριακής πρακτικής ένα «ανίατο» πλήγμα από την πλευρά του ανδρός ο οποίος, πέραν του ότι στερείται το παιδί ακόμη και σε καταφανείς περιπτώσεις όπου η μητέρα αποδεδειγμένα δεν κρίνεται κατάλληλη δια την άσκηση της γονικής μέριμνας συγχρόνως αντιμετωπίζεται από την κοινωνία και ως ο αποδιοπομπαίος τράγος της αποτυχίας του γάμου και της έκθεσης του παιδιού στις συνέπειες ενός διαζυγίου. Εντούτοις όμως δια να αποκατασταθεί σε ένα νέο πλέγμα διατάξεων η ισοτιμία μεταξύ των δύο φύλων ακόμα και μέσα στους κόλπους της οικογένειας επιβάλλεται αυτοδικαίως να κατακτηθεί τούτο στη βάση της κοινωνίας βάσει ορισμένων επίπονων διεργασιών ζυμώσεων ούτως ώστε τα γόνιμα αυτά συμπεράσματα να αποκρυσταλλώθούν σε θεσμούς. Στην Ελλάδα, δυστυχώς λόγω αγκυλώσεων δεσπόζει η αντίληψη της «καθημαγμένης» γυναίκας και του ισχυρού άνδρα, ένα στερεότυπο κλισέ το οποίο ευδοκιμεί ακόμη και σήμερα συνεπεία του «ρεμβασισμού» των γυναικείων κινημάτων ιδίως από το 1981 και εντεύθεν. Η πάλη των δύο φύλων καλλιεργείται έντονα στην Ελληνική κοινωνία η οποία είναι μηδενιστικά ισοπεδωτική σεβόμενη μόνο την «μάνα» και εξοβελίζοντας συλλήβδην τον πατέρα ως ισότιμο γονιό παρά μόνο ως ένα επικουρικό πρόσωπο το οποίο εντός ελαχίστων ωρών του επιβάλλεται δια δικαστικής αποφάσεως εκών άκων το δικαίωμα της επικοινωνίας με το τέκνο του δίχως ουδείς να αναλογιστεί την ψυχική καταρράκωση που συνεπάγεται η οδυνηρή και επαχθής τούτη στέρηση της επαφής του τέκνου με το φυσικό του πατέρα. Ως εκ τούτου λοιπόν βάσει των ανωτέρω συνοπτικών παρατηρήσεων υφίσταται ιδιαίτερα σοβαρό πρόβλημα με την επιμέλεια και την επικοινωνία του πατέρα με το παιδί καθώς η δικαστηριακή πρακτική συντάσσεται με το «κοινό περί δικαίου αίσθημα» εναρμονιζόμενη προεχόντως με την μητέρα χωρίς να σταθμίσει in cοncreto τα πραγματικά περιστατικά κατά περίπτωση ούτως ώστε να αρχίσει να διαπλάθεται νομολογία πράγμα το οποίο θα λειτουργεί ως πρόκριμα συνολικής αναδιαμόρφωσης των επίμαχων διατάξεων επί επικοινωνίας και επιμέλειας. Ωσαύτως ο χρόνος μέχρις ότου εκδοθεί μία δικαστική απόφαση μπορεί να συνεπάγεται την στέρηση στον πατέρα να δει το παιδί του τουλάχιστον έξι μήνες με αποτέλεσμα να ελλοχεύει ο κίνδυνος αποξένωσης και αλλοτρίωσης από την πατρική στοργή ως βασικός παράγοντας την γονικής εν γένει μέριμνας. Η κατάσταση επιλύεται οριστικά με γενναία νομοθετική παρέμβαση η οποία θα ενεργήσει διορθωτικά αποκαθιστώντας την τάξη και την κοινωνική ισορροπία καθώς και με συλλογική αφύπνιση για την προστασία της ανδρικής...

Read More

Το αυγό του φιδιού

Posted by on Jun 17, 2012

δημοσιεύτηκε στο www.antibaro.gr στις 24 Ιουνίου 2012 Οι πιο κρίσιμες εκλογές της μεταπολίτευσης της 17ης Ιουνίου 2012, ανέδειξαν μεταξύ άλλων, ένα ιστορικό φαινόμενο το οποίο, απολύτως δικαιολογημένα, αν ληφθούν υπόψιν οι ειδικές περιστάσεις της περιρρέουσας πολιτικής σκακιέρας, θάλπεται στους κόλπους της κοινωνίας όταν οι κοινοβουλευτικοί θεσμοί μίας συντεταγμένης ευνομούμενης πολιτείας αδυνατούν να διασφαλίσουν το _minimum_ των εννόμων αγαθών μίας πολιτείας ισότιμα για όλους τους πολίτες της. Ο λαϊκός σύνδεσμος της Χρυσής Αυγής απετέλεσε την έκπληξη καθότι καλώς ή κακώς κάλυπτε το υφιστάμενο αυτό κενό με αποτέλεσμα να αποκρυσταλλωθεί μία τάση στην Ελληνική κοινωνία ανά τη Επικράτεια, αυοτο-οργάνωσης η οποία δρούσε καταλυτικά και αμελητί υπέρ των πολιτών όποτε ανέκυπτε ανάγκη υποκαθιστώντας με καθοιονδήποτε τρόπο τα θεσμικά όργανα. Η άμεση επέμβαση μελών της Χρυσής Αυγής λόγου χάριν για την προστασία ενός ηλικιωμένου ανυπεράσπιστου πολίτη υπέρ ενός πάνοπλου αλλοδαπού κακοποιού του κοινού ποινικού δικαίου, ήτοι πιο συγκεκριμένα η εξασφάλιση του δημοσίου αγαθού της ασφαλείας το οποίο έχει τρωθεί εκ των πραγμάτων ανεπανορθώτως συνεπεία της ανέλεγκτης εισροής λαθραίων μεταναστών ελλείψει ουσιαστικής εφαρμοσμένης πολιτικής επ’αυτού, αποτελούν ενδεικτικώς έναν εκ των ισχυρών λόγων όπου, εκόντες άκοντες, ένα διόλου ευκαταφρόνητο μέρος που απαρτίζει το εκλογικό σώμα (αριθμητικά) έδωσε ψήφο εμπιστοσύνης στο κόμμα της Χρυσής Αυγής. Περαιτέρω αποτελεί αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι η Χρυσή Αυγή αυτοδικεί (μολοντούτο η αυτοδικία συνιστά κατά το ΠΚ 331) ως αυτόκλητη δύναμη προστασίας των πολιτών προκαταλαμβάνοντας χρόνιες παθογένειες του κράτους και εν γένει την απουσία μίας εύρυθμα οργανωμένης διοίκησης υπέρ του γενικού συμφέροντος πολιτών ιδιαίτατα στον καίριο τομέα της ασφάλειας των πολιτών. Άρα θα ήταν ιστορικά άτοπο και αποκοτιά να αποδώσει κανείς ευθύνες υπέρ των πολιτών του Διστόμου ή των Καλαβρύτων που ψήφισαν τη Χρυσή Αυγή με το απλοϊκό στίγμα «φασίστα» ή «πολιτικά ανώριμο», καθόσον εκ των περιστάσεων πανηγυρικώς αποδεικνύεται πως η πραγματικότητα είναι πιο σύνθετη. Εξ αυτού επάγεται ότι αξίζει να επισημειώσουμε το ποιοι είναι αυτοί οι οποίοι εξαπολύουν φραστική επίθεση και απαγγέλουν συλλήβδην κατηγορώ κατ’αυτού του οποίου ψηφίζει τη «Χρυσή Αυγή» προσδίδοντάς του τον άκρως μειωτικό και πρόδηλα απαξιωτικό χαρακτηρισμό ως «φασίστα». Είναι κάποιοι προνομιούχοι δημοκράτες οι οποίοι διαπνεόμενοι από κατάφωρο μανιχαϊστικό φρόνημα ότι ίδιοι είναι οι «καθαρμένοι» πλειοδοτούν σε δημοκρατική διαπίστευση εξ αντιδιαστολής με τους «μιαρούς» «αντιφρονούντες» του εκλογικού σώματος για τους οποίους επιβάλλεται στανικά να εξοβελιστούν να διαπομπευτούν και να εξουδετερωθούν; Ρητορικώς τίθεται το ειρημένο ερώτημα. Ως εκ τούτου διαπιστώνεται με βάσει τα ανωτέρω η ολοκληρωτικής προέλευσης προκρούστεια αριστερόστροφη λογική προσέγγιση η οποία αγάγει τη σκέψη μας αφεύκτως, αιτιωδώς και νομοτελειακώς σε άτοπο. Επομένως η ορθή επισκόπηση πρέπει να εξικνούται από την αφετηρία ότι η πολιτική αβελτηρία των πολιτικά διεφθαρμένων κομμάτων τα οποία έχουν απεμπολήσει στην πράξη την ιδεολογία την οποία πρεσβεύουν είναι αδιάφορα απέναντι στα ζέοντα και μείζονα προβλήματα των πολιτών. Είναι κατώτερα των περιστάσεων καθότι εθελοτυφλούν στα προβλήματα της καθημερινότητας των πολιτών τα οποία γιγαντώνονται συνεπεία της πανθομολογούμενης δημοσιονομικής κρίσης. Η άνοδος ακραίων σχηματισμών στο κοινοβούλιο είναι αποτέλεσμα της έλλειψης επαρκούς λειτουργίας των Δημοκρατικών θεσμών ενός φθαρμένου και φαύλου κατεστημένου το οποίο διασπάθιζε το δημόσιο χρήμα και κυβερνούσε με φληναφηματική ρητορική περί των ζωτικών και καίριων προβλημάτων της κοινωνίας παρελκύοντας την κοινή γνώμη από την ουσιαστική λύση των μέχρι σήμερα ενδημούντων χρόνιων προβλημάτων. Ως εκ τούτου λοιπόν η νομενκλατούρα της Αριστεράς απαράλλακτη απόφυση του παραπαίοντος Πασόκ, δήθεν αδυνατεί να ερμηνεύσει πως το υπόψιν φαινόμενο της Χρυσής Αυγής γιγαντώθηκε τη στιγμή την οποία αναμφιβόλως οι ίδιοι σε παραυτουργία με το Πασόκ εξέθρεψαν το «αυγό του φιδιού» με την ασυδοσία στην εξουσία, και την παντελή αδιαφορία προς τους πολίτες. Εφάρμοσαν μία άκρως ανθελληνική πολιτική όχι μόνο πασιδήλως στην παιδεία αλλά και στην καθημερινότητα με καθολική εύνοια υπέρ των λαθραίων εισερχομένων μεταναστών με αποτέλεσμα οι ίδιοι οι μηχανισμοί καταστολής της...

Read More

Εάλω…η πόλις δια της Κερκόπορτας!

Posted by on Nov 30, 2010

δημοσιεύτηκε στην «ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΩΡΑ» στις 30 Νοεμβρίου 2010 Είναι πλέον ολοφάνερο ότι βαίνουμε προς μια νέα Τάξη πραγμάτων όπου η εθνική κυριαρχία υπό την κρατούσα μορφή ολοένα και υποχωρεί συμπαρασύροντας μαζί της και μια σειρά άλλων θεσμικών αξιών οι οποίες απεμπολούνται δίχως άλλο στον βωμό μιας ουτοπικής οικουμενικής προστασίας των θεμελιωδών ατομικών δικαιωμάτων. Πρόκειται για μια προπαγάνδα εργαλείο στα χέρια της κατοχικής κυβέρνησης προκειμένου να παρελκύσει την κοινή γνώμη από την ουσία του προβλήματος. Η υφιστάμενη δεινή οικονομική κρίση αποτελεί απλώς και μόνο το αβγό του φιδιού, δοθέντος ότι υποκρύπτονται σαφώς υπερεθνικής φύσεως συμφέροντα τα οποία εξυπηρετούνται υποδορίως εις βάρος της πατρίδος μας. Είναι πρόδηλο πως ο ελληνικός λαός, άθυρμα στα χέρια των Αρχών ποδηγετείται προς την κατεύθυνση του ολοκληρωτισμού. Ζούμε την εφαρμογή ενός σύγχρονου φασισμού υπό τον κίβδηλο μανδύα μια σοσιαλεπώνυμης φενάκης και τις ισχνές ιαχές ενός ψευδώνυμου αριστερισμού. Η αναβίωση του ολοκληρωτισμού υπό μία σύγχρονη εκδοχή είναι η επώδυνη βιούμενη καθημερινότητα πλήρους απαξίωσης των θεσμών, των Αρχών και του Έθνους, χάριν ενός απροσδιόριστου συγκεχυμένου νεφελώματος που ακούει στον όρο «υπέρτερο δημόσιο συμφέρον». Η διατύπωση τούτη εξακοντίζει κάθε ψήγμα λογικής, εξοβελίζει κάθε σοβαρότητα και εξοστρακίζει κάθε υγιή και εμπεριστατωμένη σκέψη. Ειδικότερα δε τα ως άνω έχουν επαγωγική εφαρμογή στην απλόχερη και αμέριστη στήριξη που απολαμβάνουν άπαντες αλλοδαποί, ιδίως λαθραίοι και συγκεκριμένα οι Μουσουλμάνοι ως προς την άσκηση της λατρείας του σχετικά με το θρησκευτικό τους δικαίωμα. Ενταύθα αν προβούμε στοιχειωδώς σε μια αξιολογική στάθμιση θα διαγνώσουμε την κατάφωρη αδικία που υφίσταται η χριστιανική πίστη η οποία έχει ποινικοποιηθεί, τινί τρόπω, τόσο δια της συστηματικής κατασυκοφάντισής και λοιδορίας της δράσης της όσο και δια του απηνή διωγμού που υφίστανται οι σεπτοί εκπρόσωποί της από τα έμμισθα φερέφωνα των υπερθνικών λόμπυ, αρχιτέκτονες της εθνικής αποδόμησης. Το μείζον ερώτημα το οποίο αναφύεται αβιάστως από τα τεκταινόμενα είναι το ακόλουθο: πως υπάρχει τέτοια υστερία και πέραν του δέοντος ευαισθησία ως προς τα όσια και ιερά εξού και αναπαλλοτρίωτα θρησκευτικά δικαιώματα των Μουσουλμάνων εκ μέρους της κυβέρνησης η οποία έσπευσε εθελόδουλα και άνευ ετέρου τινός να διαμηνύσει την αυθωρεί και παραχρήμα σιδηρά προάσπισή τους, επιδιδόμενη σε φαιδρές εγγυήσεις άμεσης ανέγερσης Μουσουλμανικού Τεμένους στην περιοχή του Βοτανικού, τη στιγμή των οποία καθυβρίζει την ορθόδοξη πίστη προωθώντας μέτρα απαλοιφής του Σταυρού από τα εθνικά σύμβολα και αποκαθήλωσης των Ιερών εικόνων από τις δημόσιες υπηρεσίες. Είναι κατάδηλη η σκοπιμότητα εδραζόμενη από εξωθεσμικά παράκεντρα. Η ασύμμετρη απειλή γίνεται πράξη με τη σύμπραξη και συναυτουργία των «προϊσταμένων της Κερκόπορτας» στο εσωτερικό της πατρίδος μας. Ποια είναι η τεκμηριωμένη απάντηση στο ζέον ερώτημα, ποιος ορίζει το πότε θα ανεγερθεί το Τέμενος. Ερωτήθηκε ο ελληνικός λαός διατί πρέπει να καταβάλλει 16 εκατομμύρια ευρώ, μεσούσης της επαπειλούμενης πτώχευσης, το υπέρογκο τούτο ποσό για τα θρησκευτικά φρονήματα των Μουσουλμάνων. Επιλήφθηκε κανείς από τους έγκριτους Συνταγματολόγους να επιχειρηματολογήσει κατά πόσο είναι συμβατό με το Σύνταγμά μας η συμμετοχή του Δημοσίου στη δαπάνη ανέγερσης του περί ού ο λόγος Τεμένους τη στιγμή την οποία δε συνάγεται κατ’ουδένα τρόπο κοινή ωφέλεια. Διερωτήθηκε κανείς αν ένας τέτοιος λατρευτικός χώρος θα αποτελέσει θύλακα εξετρεμιστικών και φονομενταλιστικών τάσεων, δεδομένων και των έντονων χρόνιων δογματικών διαφορών που σοβούν μεταξύ τους. Αναλογίστηκε κανείς πως η απερίσκεπτη τούτη ενέργεια στην καρδιά της Αθήνας θα αποτελέσει θρυαλλίδα εθνικής αποσταθεροποίησης λόγω ότι εμπηγνύεται μια βαθιά και επί μακρόν όζουσα πληγή η οποία αδιαμφισβήτητα θα πυορροεί απρόσκοπτα μέχρις ότου επιτευχθεί το προσφιλές των ισχυρών «status quo» κατ’εικόνα και καθ’ομοίωση της περιοχής του «Κοσσόβου» . ΠΗΓΗ:...

Read More
Page 4 of 512345