αρθρογραφια

Εάλω…η πόλις δια της Κερκόπορτας!

Posted by on Nov 30, 2010

δημοσιεύτηκε στην «ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΩΡΑ» στις 30 Νοεμβρίου 2010 Είναι πλέον ολοφάνερο ότι βαίνουμε προς μια νέα Τάξη πραγμάτων όπου η εθνική κυριαρχία υπό την κρατούσα μορφή ολοένα και υποχωρεί συμπαρασύροντας μαζί της και μια σειρά άλλων θεσμικών αξιών οι οποίες απεμπολούνται δίχως άλλο στον βωμό μιας ουτοπικής οικουμενικής προστασίας των θεμελιωδών ατομικών δικαιωμάτων. Πρόκειται για μια προπαγάνδα εργαλείο στα χέρια της κατοχικής κυβέρνησης προκειμένου να παρελκύσει την κοινή γνώμη από την ουσία του προβλήματος. Η υφιστάμενη δεινή οικονομική κρίση αποτελεί απλώς και μόνο το αβγό του φιδιού, δοθέντος ότι υποκρύπτονται σαφώς υπερεθνικής φύσεως συμφέροντα τα οποία εξυπηρετούνται υποδορίως εις βάρος της πατρίδος μας. Είναι πρόδηλο πως ο ελληνικός λαός, άθυρμα στα χέρια των Αρχών ποδηγετείται προς την κατεύθυνση του ολοκληρωτισμού. Ζούμε την εφαρμογή ενός σύγχρονου φασισμού υπό τον κίβδηλο μανδύα μια σοσιαλεπώνυμης φενάκης και τις ισχνές ιαχές ενός ψευδώνυμου αριστερισμού. Η αναβίωση του ολοκληρωτισμού υπό μία σύγχρονη εκδοχή είναι η επώδυνη βιούμενη καθημερινότητα πλήρους απαξίωσης των θεσμών, των Αρχών και του Έθνους, χάριν ενός απροσδιόριστου συγκεχυμένου νεφελώματος που ακούει στον όρο «υπέρτερο δημόσιο συμφέρον». Η διατύπωση τούτη εξακοντίζει κάθε ψήγμα λογικής, εξοβελίζει κάθε σοβαρότητα και εξοστρακίζει κάθε υγιή και εμπεριστατωμένη σκέψη. Ειδικότερα δε τα ως άνω έχουν επαγωγική εφαρμογή στην απλόχερη και αμέριστη στήριξη που απολαμβάνουν άπαντες αλλοδαποί, ιδίως λαθραίοι και συγκεκριμένα οι Μουσουλμάνοι ως προς την άσκηση της λατρείας του σχετικά με το θρησκευτικό τους δικαίωμα. Ενταύθα αν προβούμε στοιχειωδώς σε μια αξιολογική στάθμιση θα διαγνώσουμε την κατάφωρη αδικία που υφίσταται η χριστιανική πίστη η οποία έχει ποινικοποιηθεί, τινί τρόπω, τόσο δια της συστηματικής κατασυκοφάντισής και λοιδορίας της δράσης της όσο και δια του απηνή διωγμού που υφίστανται οι σεπτοί εκπρόσωποί της από τα έμμισθα φερέφωνα των υπερθνικών λόμπυ, αρχιτέκτονες της εθνικής αποδόμησης. Το μείζον ερώτημα το οποίο αναφύεται αβιάστως από τα τεκταινόμενα είναι το ακόλουθο: πως υπάρχει τέτοια υστερία και πέραν του δέοντος ευαισθησία ως προς τα όσια και ιερά εξού και αναπαλλοτρίωτα θρησκευτικά δικαιώματα των Μουσουλμάνων εκ μέρους της κυβέρνησης η οποία έσπευσε εθελόδουλα και άνευ ετέρου τινός να διαμηνύσει την αυθωρεί και παραχρήμα σιδηρά προάσπισή τους, επιδιδόμενη σε φαιδρές εγγυήσεις άμεσης ανέγερσης Μουσουλμανικού Τεμένους στην περιοχή του Βοτανικού, τη στιγμή των οποία καθυβρίζει την ορθόδοξη πίστη προωθώντας μέτρα απαλοιφής του Σταυρού από τα εθνικά σύμβολα και αποκαθήλωσης των Ιερών εικόνων από τις δημόσιες υπηρεσίες. Είναι κατάδηλη η σκοπιμότητα εδραζόμενη από εξωθεσμικά παράκεντρα. Η ασύμμετρη απειλή γίνεται πράξη με τη σύμπραξη και συναυτουργία των «προϊσταμένων της Κερκόπορτας» στο εσωτερικό της πατρίδος μας. Ποια είναι η τεκμηριωμένη απάντηση στο ζέον ερώτημα, ποιος ορίζει το πότε θα ανεγερθεί το Τέμενος. Ερωτήθηκε ο ελληνικός λαός διατί πρέπει να καταβάλλει 16 εκατομμύρια ευρώ, μεσούσης της επαπειλούμενης πτώχευσης, το υπέρογκο τούτο ποσό για τα θρησκευτικά φρονήματα των Μουσουλμάνων. Επιλήφθηκε κανείς από τους έγκριτους Συνταγματολόγους να επιχειρηματολογήσει κατά πόσο είναι συμβατό με το Σύνταγμά μας η συμμετοχή του Δημοσίου στη δαπάνη ανέγερσης του περί ού ο λόγος Τεμένους τη στιγμή την οποία δε συνάγεται κατ’ουδένα τρόπο κοινή ωφέλεια. Διερωτήθηκε κανείς αν ένας τέτοιος λατρευτικός χώρος θα αποτελέσει θύλακα εξετρεμιστικών και φονομενταλιστικών τάσεων, δεδομένων και των έντονων χρόνιων δογματικών διαφορών που σοβούν μεταξύ τους. Αναλογίστηκε κανείς πως η απερίσκεπτη τούτη ενέργεια στην καρδιά της Αθήνας θα αποτελέσει θρυαλλίδα εθνικής αποσταθεροποίησης λόγω ότι εμπηγνύεται μια βαθιά και επί μακρόν όζουσα πληγή η οποία αδιαμφισβήτητα θα πυορροεί απρόσκοπτα μέχρις ότου επιτευχθεί το προσφιλές των ισχυρών «status quo» κατ’εικόνα και καθ’ομοίωση της περιοχής του «Κοσσόβου» . ΠΗΓΗ:...

Read More

Παρέκβαση, από τρωτά του αντιπροσωπευτικού μας συστήματος…

Posted by on Aug 1, 2010

δημοσιεύτηκε στο www.lawyersvoice.gr την 1 Αυγούστου 2010 Οι ιλιγγιώδεις τρέχουσες πολιτικές εξελίξεις πέραν της διάχυτης ανησυχία που διέσπειραν και του άγχος που εμποιήσαν στον κόσμο για το άδηλο μέλλον αναφορικώς με την πορεία της Ελλάδας σε καθολικό επίπεδο γέννησαν και μια προβληματική η οποία άρχισε να καθίσταται εμφανής εκ των ειδικών περιστάσεων. Αν εγκύψουμε με ιδιαίτατη σπουδή, θα συνειδητοποιήσουμε πως ο Ελληνικός λαός, πέραν και πάνω από τα πολιτικά του φρονήματα και την ταξική του προέλευση, έπαψε να εμπιστεύεται το συνδικαλιστικό κίνημα ως λυσιτελές μέσο διαμαρτυρίας και αντίδρασης κατά της κυβέρνησης, η οποία αυθαιρετεί τόσο κατά του κοινοβουλευτισμού, όσο και έναντι του, μαζικώς, αφιονισμένου κοινωνικού σώματος για τους πλέον, κοινότοπους λόγους, που έχουμε κατά καιρούς, διεξοδικώς, εκθέσει ( παρελκυστική πολιτική, πατερναλισμός, αντισυνταγματικός ο επίμαχος κυρωτικός νόμος του Μνημονίου και τα συμπαρομαρτούντα). Πλην όμως, της συνήθης πολιτικής προσέγγισης, κρίνεται σκόπιμο να φωτίσουμε, πέραν από τα λοιπά παρεπόμενα ουσιώδη γεγονότα, πως η παρούσα κυβέρνηση, κατόρθωσε με ταχυδακτυλουργική επιδεξιότητα, να υφαρπάξει την ψήφο του εκλογικού σώματος, με μια σωρεία ανεκπλήρωτων υποσχέσεων, μέσω μιας ανερμάτιστης συνθηματολογικής ρητορικής, περί άρθρωσης στρατηγικού σχεδιασμού, με απώτερο, δήθεν, σκοπό την άρση από το διαφαινόμενο οικονομικό αδιέξοδο. Σε κάθε περίπτωση, είναι άξιο μνείας, σήμερα, να αναδύσουμε, την καίρια πτυχή της παρούσας κρίσης, που συνίσταται στην δυσαρμονία σκοπών και επιδιώξεων, μεταξύ της παρούσας κυβέρνησης και του εκλογικού σώματος, το οποίο, εν μέρει, ευθύνεται για την παρούσα κατάσταση, διότι  συνέργησε, δια της ψήφο του, με μόνη ελαφρυντική περίσταση την ενσυνείδητη αμέλεια, (όπως εκ των υστέρων απεδείχθη), για τις μετέπειτα εξελίξεις. Αυτό σημαίνει, πως είναι σαφές ότι, η πολιτική αντιπροσωπεία, ήτοι, οι, σήμερα, κυβερνώντες, που ασκούν την εκτελεστική εξουσία, ποδοπατούν την λαϊκή κυριαρχία, που τους νομιμοποίησε, ως το πλειοψηφούν κόμμα στη βουλή. Η πρακτική αυτή δεν είναι «έκνομη» , (ενδεχομένως ηθικώς επιλήψιμη), αλλά ενταύθα το ζητούμενο είναι, πως με το εν ισχύ, αντιπροσωπευτικό σύστημα εξουσίας, ισχυροποιείται η παντοδυναμία και, εν πολλοίς, η αυθαίρετη κρατική εξουσία, δεδομένου ότι, δεν υπόκεινται σε λογοδοσία και αφίσταται οιουδήποτε ελέγχου από το εκλογικό σώμα. Ως εκ τούτο, είναι εύλογο, να λαμβάνει αποφάσεις που να είναι προδήλως ασυμβίβαστες με το συμφέροντα του εκλογικού σώματος, είτε να αντίκεινται ευθέως στο κοινό αίσθημα. Ειδικότερα δε, το Συνταγματικώς κατοχυρωμένο, αντιπροσωπευτικό σύστημα της Πολιτεύματος μας, επουδενί τρόπο, πραγματώνει ουσιαστικά τη θεμελιώδη αρχή του Κοινοβουλευτισμού, ήτοι τη λαϊκή κυριαρχία. Επί παραδείγματι, στην παρούσα οικονομική κρίση υπάρχει πλήρης δυσαρμονία της βούλησης του εκλογικού σώματος  με την κυβέρνηση, καθώς, η κυβέρνηση λαμβάνει αποφάσεις, κατ’ουσίαν, απόντος του λαού, ο οποίος εκλήθη άπαξ, να συμμετάσχει ενεργώς, αλλά, μόνον στιγμιαίως, δια της ψήφου του και μετέπειτα μετετράπη σε μια ευνουχισμένη ανενεργή οντότητα και παροπλισμένο  θεατή των εξελίξεων, δίχως δικαίωμα υποτυπώδους συμμετοχής στο νομοθετικό έργο, δίχως την παραμικρή δυνατότητα ελέγχου την κυβερνώντων. Ως εκ τούτου, φρονώ πως οι, εξ αντικειμένου, ιδιαίτατα, δυσχερείς συνθήκες, υπαγορεύουν τη θεμελίωση μιας εμπεριστατωμένης πρότασης, η οποία συνίσταται, στην αναθεώρηση του Συντάγματος για την τροποποίηση του αντιπροσωπευτικού με το δημοκρατικότερο, ημι-αντιπροσωπευτικό σύστημα, το οποίο θα φαλκιδεύσει τελεσφόρως, τη νόσφιση της εξουσίας από ελιτίστικές κάστες και θα παρεμποδίσει τις οικονομικές ολιγαρχίες να νέμονται την πολιτική εξουσία. Το ημι-αντιπροσωπευτικό σύστημα, το οποίο, ήδη, εφαρμόζεται στην Ελβετία, στις Πολιτείες της Βόρειας Αμερικής, καθώς και σε άλλες χώρες, συνίσταται στην προστασία του λαού, υπό την ευρύτερη έννοια, από την κρατική απολυταρχία αφού του διασφαλίζει τη δυνατότητα να συμμετέχει στις αποφάσεις των πολιτειακών του αντιπροσώπων, καθώς και να ελέγχει, τυχόν, αποφάσεις των κυβερνώντων που προσκρούουν στην πολιτική του βούληση. Είναι γεγονός πως το περί ού  ο λόγος σύστημα είναι συγκερασμός, αφενός της άμεσης δημοκρατίας και εξ ετέρου του αντιπροσωπευτικού συστήματος και κατοχυρώνει τη διαρκή συμμετοχή του πολίτη στα κοινά σε κάθε επίπεδο, αίροντας την αποξένωσή του και καταργώντας την...

Read More

Εύθραυστη κοινωνική συνοχή συνεπεία Βάρβαρου Σοσιαλισμού

Posted by on Jul 29, 2010

δημοσιεύτηκε στο www.lawyersvoice.gr στις 29 ιουλίου 2010 «Μπορούν να υπάρξουν πολλοί βαρβαρισμοί και πολλοί σοσιαλισμοί. Μπορεί να υπάρξει ακόμη και ένας βάρβαρος σοσιαλισμός» (Πωλ Σαρτρ, «Materialisme et Revolution» 1946). Ενόψει, της προσεχούς ψηφίσεως του επίμαχου νομοσχεδίου του ζέοντος ασφαλιστικού ζητήματος ολοκληρώνεται δραματικά η τελευταία εγκληματική πράξη σε βαθμό κακουργήματος εις βάρος των εννόμων αγαθών του ελληνικού λαού και εισαγόμαστε σε μια Νέα Τάξη πραγμάτων η οποία εγκαινιάζει μια νέα δομή εργασιακών- κοινωνικών και πολιτικών εν γένει σχέσεων. Αυτόθροη συνέπεια της ως άνω κατάστασης, η αναπόδραστη πρόκληση τριγμών στους κόλπους της κοινωνίας για τα κατάφωρα άδικα και ιδιαίτατα επαχθή μέτρα εις βάρος των εισοδημάτων. Η απώλεια της αυτονομίας της παρούσας κυβέρνησης λόγω της επιβολής του Δ.Ν.Τ είναι δεδομένη, μα αυτό το οποίο προξενεί πράγματι την οργίλη αντίδραση του κόσμου, είναι η η μη συνηγορία, εκ μέρους της, υπέρ των βλαπτομένων δικαιωμάτων και θιγομένων συμφερόντων των οικονομικά ασθενεστέρων πολιτών από την εκλεγμένη Ελλαδική κυβέρνηση. Η μη ουσιαστική διαπραγμάτευση ή η μη διασαφήνιση ορισμένων «ευαίσθητων σημείων» στις προωθούμενες αλλαγές μέσω του μνημονίου που ακρωτηριάζει στην κυριολεξία την ανάπτυξη ορισμένων επαγγελμάτων. Αυτό το οποίο συνιστά ασύγγνωστη αμέλεια και είναι άμεσα καταλογιστή στη κυβέρνηση είναι, η άνευ όρων, υποταγή στις άνωθεν επιταγές, δίχως την παραμικρή προσπάθεια στοιχειώδους διεκδίκησης ή έστω προσχηματικής περιφρούρησης καίριων διατάξεων του εργασιακού εποικοδομήματος.,Εξ αυτού λοιπόν του λόγου, η κυβέρνηση συνεργεί στο διαρκές έγκλημα, το οποίο τελείται χωρίς να της αναγνωρίζεται, ουδεμία ελαφρυντική περίσταση, ανωτέρας βίας, είτε δήθεν περίσταση άμεσου επικείμενου κίνδυνου πτωχεύσεως. Η πρόθεσή της κυβέρνησης είναι σαφής για την πρόδηλη αναλγησία που επιδεικνύει, με το να κακρημνίζει, εκ βάθρων, το κοινωνικό κράτος και να εξομοιώνει όλες τις κατηγορίες των εργαζομένων, εξαλείφοντας θεμελιώδη διαφορετικά χαρακτηριστικά γνωρίσματα, προϋποθέσεις απαραιτήτως αναγκαίες, για την αξιολόγηση και διάκρισή τους, προκειμένου να αντιμετωπίζονται και κατά νόμο περιπτωσιολογικώς. Η πρόδηλη αυτή ισοπεδωτική ομοιογενοποίηση, αφεύκτως,  θα παρωθείσει  τους εργαζομένους σε μορφές καινοφανούς, απρόβλεπτης και ανέλεγκτης αντίδρασης, ισχυρή απάντηση στην, ολοκληρωτικής, υφής επιβολής των επιλήψιμων τούτων μέτρων. Το πολιτικό κραχ ναρκοθετεί το μέλλον του τόπου και υφίσταται ως σοβούσα βραδυφλεγής βόμβα στα κοινωνικά θεμέλια, εγγράφοντας υποθήκη στην οικονομική ανάπτυξη της χώρας για απροσδιόριστο ακόμη χρονικό διάστημα.. Η καταρράκωση των θεσμών σε συνδυασμό με την δημιουργία μιας νεοπαγούς τάξεως δομικού, «επιστημονικού προλεταριάτου», θέτει σοβαρό κοινωνικό-πολιτικό ζήτημα και τορπιλίζει την κοινωνική συνοχή. Τρανή απόδειξη, ήδη, ο συντελών εσωτερικός διχασμός του Πασόκ, ένεκα της προϊούσας αύξησης των αντιφρονούντων Βουλευτών στην επίσημη «γραμμή», οι οποίοι διαφοροποιούνται, εμφανώς και στασιάζουν έναντι της άτεγκτης αντιλαϊκής πολιτικής που δομείται υπέρ της εξουσίας των μονοπωλίων. Εν προκειμένω, η κρίση είναι βαθύτερη, βαίνουμε ολοταχώς πολιτειακή εκτροπή και πραξικοπηματική κατάλυση της έννομης τάξης, με την  παραυτουργία  της κυβερνώσας παράταξης στο ειδεχθές τελούμενο αδίκημα υπέρ της Ελλάδας. Ειδικότερα δε  το περίφημο «Μνημόνιο» κυρώθηκε με έναν προδήλως αντισυνταγματικό Νόμο, το διαβόητο Ν. 3845/2010, ο οποίος πλην της κατάφωρης παραβίασης της αρχής της αναλογικότητας που κατωχυρούται στο αρθ.25παραγ.1, του Συντάγματος, εν σχέση με την προώθηση, βάναυσα επαχθών περιορισμών, Συνταγματικώς προσταυτευομένων δικαιωμάτων, με την δικτατορική επιβολή των αμείλικτων εργατοκτόνων μέτρων, επιπροσθέτως το αρθ.2 παρ.9 του ως άνω νόμου κύρωσης, εκχωρεί ευρύτατες νομοθετικές εξουσιοδοτήσεις (στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας), προκειμένου να εκδοθούν τα αναγκαία για την εφαρμογή του Προεδρικού Διατάγματος. Εντούτοις όμως οι εξουσιοδοτικές διατάξεις του εν λόγω νόμου είναι ιδιαίτατα ασαφείς και συγκεχυμένες προσκρούοντας σφόδρα στο άρθρο 43 παρ. 2 του Συντάγματος που διαλαμβάνει στο περιεχόμενό του, την ύπαρξη σαφούς  και  αυστηρώς ορισμένης εξουσιοδότησης νόμου στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, ως προαπαιτούμενου, προκειμένου, προτάσει του αρμοδίου Υπουργού, να εκδόσει κανονιστικά διατάγματα, υποκείμενα σε επεξεργασία από την ολομέλεια του Σ.τ.Ε, κατ’επιταγήν της παρ.1 περ.ε’ του άρθρου 95 του Συντάγματος. Ως εκ τούτου, οι ρυθμίσεις του Προεδρικού διατάγματος, πλην των συνταγματικών ασυμβατοτήτων και των αντιφάσεών τους...

Read More

Ἀποποινικοποίηση τοῦ ὅρου “ Ἔθνος” καὶ “ Πατρίδα”- τοῦ Χάρη Κατσιβαρδᾶ

Posted by on Jun 1, 2010

δημοσιεύτηκε στο »Φοιτητικό Αντίφωνο» την 1 ιουνίου 2010 Ἡ κυβέρνηση τοῦ Πασὸκ μὲ ἀσύλληπτη ταχυδακτυλουργικὴ πρακτική, ἐπιχειρεῖ νὰ ἀναβιώσει στὴν ἀφιονισμένη συνείδηση τῶν πολιτῶν, ποὺ τὸ ἴδιο διαμόρφωσε μὲ ἐκ συστήματος χρόνια ἀνθελληνικὴ προπαγάνδα, τὴν ἔννοια ἔθνος καὶ Πατρίδα, χάριν τῆς ἐπιτασσόμενης ἀνατάσεως τῆς οἰκονομίας. Ἡ ὡς ἄνω παρατήρηση ἁπλῶς ὑποσημειώνει τὴν ὑπερεκχειλίζουσα ὑποκρισία τῆς κυβερνήσεως, ἡ ὁποία, ἐνῶ ἐπὶ χρόνια, μεθοδικῶς, ἐπιμελεῖται τῆς ἐθνικῆς ἀποδημήσεως τῆς Ἑλληνικῆς συνειδήσεως (παιδεία, γλώσσα, ἱστορία, ἐκκλησία), σὲ αὐτὴ τὴν, ἀντικειμενικῶς, κρίσιμη στιγμή, ὁ πρωθυπουργός, ἐπιστρατεύει στὶς ὁμιλίες του, προσχηματικῶς, τὴν ἔννοια ἔθνος καὶ πατρίδα μὲ ἀπώτερο σκοπὸ νὰ εὐαισθητοποιήσει τὸν πολίτη καὶ καθ’ὃν τρόπο νὰ ἐπιτύχει τὴν ἔμμεση ὑφαρπαγὴ τῆς ἀδιαμαρτύρητης συναίνεσης καὶ συστράτευσής του, στὸν κοινό, δῆθεν, ἀγώνα τῆς ἀντιμετώπισης τῆς δημοσιονομικῆς κρίσεως. Ὁ ἐπίμαχος ὑπ’ἀριθ.3833/2010 Νόμος (Φεκ, Τεῦχος Α 40/15.3.2010), ποὺ ἀφορᾶ τὴν ἐφαρμογὴ τῆς σκληρῆς καὶ πρόδηλα ἀντιλαϊκῆς εἰσοδηματικῆς πολιτικῆς, ποὺ νομιμοποιεῖ στὴν πράξη τὸν ἐργασιακὸ μεσαίωνα, φέρει τὸν τίτλο «Προστασία τῆς Ἐ θ ν ι κ ῆ ς Οἰκονομίας, ἐπείγοντα μέτρα γιὰ τὴν ἀντιμετώπιση τῆς δημοσιονομικῆς κρίσης» Τὸ ἐρώτημα ποὺ ἀνακύπτει εἶναι τὸ ἀκόλουθο: Μέχρι πρότινος, οἱ ἐκσυγχρονιστὲς-προοδευτικοί του Πασόκ, καθίσταντο διαπρύσιοι κήρυκες, ἑνὸς ἕωλου πολυ-πολιτισμοῦ καὶ ἀπροσδιόριστου διεθνισμοῦ (δίχως πάλι νὰ ἐπεξηγοῦν μὲ σαφήνεια τί ἐννοοῦν) καὶ ταυτόχρονα σθεναροὶ πολέμιοι, σὲ ὁτιδήποτε μνημονεύει πατρίδα καὶ ἐθνικὴ ἔννοια. Ἔσπευσαν, προεχόντως, νὰ ἀπαλείψουν ἀπὸ τὴν ὀνομασία τῶν Ὑπουργείων, τὸν προσδιορισμὸ ἐθνικό, στηλίτευαν τὸ θεσμὸ τῆς Ἐκκλησίας ὡς ἀναχρονιστικό, στιγμάτιζαν μὲ τὴν ἀπαγγελόμενη κατηγορία τοῦ φασίστα, εἰς βάρος τοῦ οἱουδήποτε τολμοῦσε νὰ ἀρθρώσει λόγο γιὰ πατρίδα, σὰν νὰ ἐπρόκειτο γιὰ διάπραξη εἰδεχθοῦς ποινικοῦ ἀδικήματος. Ἐν μία νυκτί, ἡ νοοτροπία τούτη, ἄλλαξε, ἄρδην, καὶ ὅλοι κάνουν μνεία γιὰ πατριωτικὸ φρόνημα γιὰ ἐθνικὴ ἀδήριτη ἀνάγκη, ἐντούτοις, ὅμως, παρελκυστικῶς, μὲ σκοπὸ νὰ διασφαλίσουν τὴ συγκατάβαση τοῦ κόσμου, πρὸς ἀποφυγὴν πιθανολογούμενης ἔκρηξης κοινωνικῆς ἐξέγερσης, μὲ τυχὸν ἐπαχθεῖς γιὰ αὐτοὺς ἐξελίξεις. Ἡ σκόπιμη αὐτὴ καλλιέργεια ὑπέρμετρα φοβικοὺ κλίματος, ὡς πρὸς τὸ ἐπαπειλούμενο οἰκονομικὸ κράχ, περιάπτεται τοῦ ἐθνικοῦ μανδύα, γιὰ νὰ ἐξασφαλίσει, ἀποκλειστικὰ καὶ μόνον, τὴν ἀπαιτούμενη κοινωνικὴ εἰρήνη. Ἡ ἔννοια τῆς πατρίδας γιὰ τὴν ἀφαίμαξη τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ, θεωρεῖται ὑπαρκτή, ὡς ὀντότητα, ὅπως ἐπίσης καὶ τὸ ἔθνος καθὼς καὶ λοιπὲς παρεμφερεῖς συμπαρομαρτοῦσες ἔννοιες (ὅπως γιὰ παράδειγμα ἐθνικὴ ἀξιοπρέπεια). Σὲ ἀντιδιαστολὴ μὲ τὰ ἀνωτέρω, ἡ πολιτισμικὴ διάσταση τῆς πατρίδας καὶ τοῦ ἔθνους, ἡ Ἑλληνικὴ παιδεία, ἡ προάσπιση τῆς Σημαίας, τῆς γλώσσας καὶ ὅλων ἐκείνων τῶν παραγόντων ποὺ συνιστοῦν θεμελιώδεις πυλῶνες γιὰ τὴν ἐνδυνάμωση τοῦ συνεκτικοῦ ἱστὸ τῆς κοινωνίας μας καὶ γιὰ τὴ διαδοχὴ τοῦ Ἑλληνισμοῦ εἰς τὸ διηνεκὲς λοιδοροῦνται καὶ πρέπει νὰ ἐκριζωθοῦν ἐκ βάθρων. Ἡ πολιτικὴ τοῦ Πασόκ, ὡς Ἰανὸς μὲ δύο πρόσωπα, σφετερίζεται, ἀφενός, τὰ ἱερὰ καὶ ὅσια της πατρίδος, γιὰ νὰ καταστήσει συνυπαίτιο τὸ λαὸ γιὰ ἀνομήματα γιὰ τὸ ὁποία κατ’οὐσίαν δὲν εὐθύνεται καὶ ἐξ ἑτέρου μεθοδεύει ὑποδορίως, διὰ τῆς ἀσκούμενης πολιτικῆς, τὸ δομικὸ ἀφελληνισμὸ τῆς «Πατρίδας». Τὸ μέγεθος τῆς ἀπάτης ἐξόφθαλμο, δύο μέτρα καὶ δύο σταθμά, χωρὶς ὁ πολίτης νὰ ἀντιλαμβάνεται τὸ ἀληθὲς ἀπὸ τὸ κίβδηλο, ἁπλῶς μοιραῖος καὶ ἄβουλος, πειθήνιος ἀπὸ τὴν προπαγάνδα τῶν μίσθαρνων ὀργάνων τοῦ συστήματος, ἐπιβιώνει ἀσθμαίνοντας, εἴτε προσφεύγοντας στὸ παυσίλυπο τοῦ καταναλωτισμοῦ εἴτε ἐναποθέτοντας τὴν ἐλπίδα του σὲ ἕνα θαῦμα. Ἐν κατακλείδι, μοναδικὸ πεδίο ἀντίστασης πρὸς ἀνάνηψιν, ἡ ἐνσυνείδητη ἀτομικὴ μετοχή μας, στὸ καλλίρυτον νάμα τῆς Παιδείας μας, ἐν εἴδει «κρυφοῦ σχολειοῦ» μὲ σκοπὸ τὴ διατήρηση τῆς πνευματικῆς μας ἀκεραιότητας. Χάρης...

Read More
Page 4 of 41234