αρθρογραφια

Έγκλημα απάτης από τα Χρηματοπιστωτικά ιδρύματα με «υποκρυπτόμενη» απλή συνέργεια της Πολιτείας με ενδεχόμενο δόλο ή ενσυνείδητη αμέλεια;

Posted by on Nov 3, 2013

Έγκλημα απάτης από τα Χρηματοπιστωτικά ιδρύματα με «υποκρυπτόμενη»  απλή συνέργεια της Πολιτείας με ενδεχόμενο δόλο ή ενσυνείδητη αμέλεια; Τη σήμερον ημέρα, μεσούσης της πανθομολογούμενης επαχθούς δημοσιονομικής κρίσης η οποία επιφέρει καταφανή συρρίκνωση των οικογενειακών εισοδημάτων των πολιτών ανά την επικράτεια, ο έλληνας πολίτης έχει να αντιμετωπίσει επιπλέον την πρωτοφανή δανειακή υπερχρέωση του στις Τράπεζες συνεπεία επισώρευσης ληξιπρόθεσμων οφειλών ένεκεν πραγματικής αδυναμίας έγκαιρης αποπληρωμής τους. Είναι πρόδηλο, ότι τα υπερχρεωμένα νοικοκυριά[1] από την ανελλιπή και συνάμα απερίσκεπτη  λήψη ετερόκλητων χρηματοπιστωτικών προϊόντων από τις τράπεζες τείνουν, ανυπερθέτως, να αποτελέσουν τη σύγχρονη κοινωνική «μάστιγα» η οποία απομυζεί συστηματικώς το οικογενειακό εισόδημα πέραν των λοιπών συναφών δυσμενών συνεπειών που επισύρουν. Ενώ λοιπόν επί μία δεκαετία, κατά τη διάρκεια της «χρυσής εποχής» της υπερεκχειλίζουσας ευμάρειας του χρηματιστηρίου και εντεύθεν, ήτοι κατά το μάλλον ή ήττον το 1999 και εξής, οι ίδιοι Τραπεζικοί μηχανισμοί δανειοδοτούσαν αφειδώς δίχως να εξετάσουν ενδελεχώς ως όφειλαν στα πλαίσια των συμβατικών τους υποχρεώσεων[2], αν και κατά πόσο ο πιστούχος έχει την ικανότητα (φοροδοτικά εχέγγυα) να αποπληρώσει εμπροθέσμως και προσηκόντως την, εκ των  ειρημένων δεσμευτικών συμβάσεών τους, τακτική μηναία καταβολή της δόσης, με αποτέλεσμα να διογκωθεί το χρέος των φυσικών προσώπων προς τις Τράπεζες και με συνέπεια, να έρχονται σήμερα εκ των υστέρων (οι Τράπεζες) να πιέζουν  απηνώς και ανηλεώς να πάρουν πίσω τα χρήματά τους με καθοιονδήποτε τρόπο[3] καταστρατηγώντας κάθε ψήγμα νομιμότητας ή ακόμη διαπομπεύοντας τον πιστούχο ανενδοίαστα βλάπτοντας βάναυσα την προσωπικότητά του. Εις το αντίποδα βεβαίως, ευθύνη φέρει και ο καταναλωτής ο οποίος αποκρινόταν ανέλεγκτα και ανεπιφύλακτα και έστεργε να προσχωρήσει σε μία σύμβαση αγνοώντας τους διαληφθέντες όρους, μη όντας υποψιασμένος ότι συνομολογούσε καταφατικά σε ένα ναρκοθετημένο από, νομικής απόψεως, πεδίο το οποίο θα υποθήκευε εσαεί το μέλλον του. Όμως σε κάθε περίπτωση δίχως να υποληφθεί ότι ο πολίτης είναι άμοιρος ευθυνών ή τίθεται στο απυρόβλητο η κρίση των επιλογών του, τη μεγαλύτερη  ευθύνη αναμφιβόλως τη φέρουν οι Τράπεζες, καθότι αποτελούν δομικά ισχυρούς και άρτια οργανωμένους οργανισμούς, οι οποίου δεσπόζουν κατά την ίδρυση μίας συναλλαγής με έναν εξυπαρχής εκτεθειμένο, περί των νομικών όρων, καταναλωτή (ασθενές μέρος) ο οποίος, εκ των ων ούκ άνευ, είναι ευεπίφορος στην παραπλάνηση ή παρανόηση αυτών (των διαληφθέντων όρων της συμβάσεως) καθότι οι Τράπεζες από ενδεχόμενο δόλο δεν εφιστούσαν διεξοδικώς την προσοχή στους συναλλασσόμενους καταναλωτές, σκοπώντας από την πλευρά τους (οι Τράπεζες) αποκλειστικά και μόνο στην παραχρήμα υφαρπαγή της υπογραφή τους (καταναλωτές). Παρά ταύτα, καίτοι, η Πολιτεία γνώριζε το πλαίσιο αυτό επί του οποίου τελούνταν οι συναλλαγές (Τράπεζας-καταναλωτή) παρέλειπε περιέργως νομοθετικά να παρέμβει, προκειμένου να αμβλύνει εγκαίρως την, καταχρηστικώς (281 Α.Κ), διαμορφούμενη ανισότητα μεταξύ των δικαιωμάτων και των υποχρεώσεων της Τράπεζας και του φυσικού προσώπου καταδήλως εις βάρος του καταναλωτή. Με αποτέλεσμα σήμερα όπου η κατάσταση, λαμβάνοντας υπόψιν και την σο βούσα κρίση και εν γένει αφόρητη οικονομική δυσπραγία να έχει ασφαλώς εκτραχηλιστεί, να προσπαθεί αλυσιτελώς να «χρυσώσει το χάπι» με τον Ν. 3869/2010 όπως τροποποιήθηκε με τον Ν.4161/2913, (υπερχρεωμένα φυσικά πρόσωπα-διάσωσης πρώτης κατοικίας από τυχόν λήψη καταδιωκτικών μέτρων) και την ετήσια προσωρινή αναστολή των πλειστηριασμών[4] (που τείνει στην άρση της απαγόρευσης δυνάμει των τελευταίων εξελίξεων), της πρώτης κατοικίας ανεξαρτήτως του ύψους της οφειλής, αρκεί να εμπίπτει στο αφορολόγητο όριο το οποίο ισχύει σύμφωνα με τις φορολογικές διατυπώσεις.[5] Εν κατακλείδι, είναι σχεδόν βέβαιο ότι η Ελληνική κοινωνία έχει περιέλθει σε  ένα πνιγηρό αδιέξοδο καθότι τα μέλη της είναι  υπερχρεωμένα βιώνοντας μία υπέρμετρα ανεπανόρθωτη και δυσχερώς αναστρέψιμη οικονομική κατάσταση με την Τράπεζα σε ρόλο «μαφιόζου τοκογλύφου» και την Πολιτεία να κύπτει το γόνυ υποτακτικά προσπαθώντας στα πλαίσια της επώδυνης αυτής της «οικονομίστικης» διελκυστίνδας, Τράπεζας-πολίτη, να διατηρήσει μία εύθραυστη δήθεν ισορροπία υπέρ του πολίτη, κατ’ ουσίαν όμως πλειοδοτεί υπέρ των Τραπεζών. Το μόνο βέβαιο είναι ότι εισαγόμαστε...

Read More

Προάσπιση νομιμότητας με αντισυνταγματικές ρυθμίσεις

Posted by on Oct 2, 2013

της Βούλας Δημητριάδου δικηγόρου παρ” Αρείω Πάγω Η κυβέρνηση προωθεί με ταχεία διαδικασία στην Βουλή νομοθετική ρύθμιση προκειμένου να αναστέλλεται η χρηματοδότηση κόμματος όταν ασκείται ποινική δίωξη σε βάρος των βουλευτών του για κακουργηματικές διώξεις επ’ αφορμή της σύλληψης των βουλευτών και του αρχηγού του κόμματος της «ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ».           Διερωτώμαι ποια διάταξη του Συντάγματος προβλέπει διακοπή βουλευτικής αποζημίωσης σε υποδίκους ή και σε προσωρινά κρατούμενους.           Το άρθρου 63 του Συντάγματος ορίζει ότι «αν βουλευτής απουσιάζει αδικαιολόγητα σε περισσότερες από πέντε συνεδριάσεις τον μήνα, κρατείται υποχρεωτικά, για κάθε απουσία, το ένα τριακοστό της μηνιαίας αποζημίωσης του. (Αυτό και μόνο).           Είναι γνωστό στον νομικό κόσμο της χώρας, ότι μόνο η αμετάκλητη καταδίκη των κατηγορουμένων στερεί από αυτούς τα πολιτικά δικαιώματά τους και ως εκ τούτου οι κατηγορούμενοι βουλευτές θα εξακολουθήσουν να διατηρούν την βουλευτική ιδιότητά τους και αν ακόμη κριθούν προφυλακιστέοι.           Συνεπώς ποια νομοθετική ρύθμιση που υπακούει στο Σύνταγμα της Ελλάδος και διασφαλίζει την νομιμότητα και την δίκαιη ποινική μεταχείριση των κατηγορουμένων βουλευτών θα αφαιρέσει από αυτούς υποκαθιστώντας την δικαιοσύνη το δικαίωμα ψήφου και τα λοιπά προνόμιά τους;           Επίσης στα πλαίσια ποιας Συνταγματικής νομιμότητας θα απαγορευτεί η διενέργεια περιφερειακών εκλογών στην περίπτωση παραίτησης βουλευτών και αναπληρωτών τους;           Θωρούνε αναγκαίες τις παραπάνω νομοθετικές ρυθμίσεις γιατί όπως ισχυρίζονται φοβούνται την πολιτική αποσταθεροποίηση και μάλιστα σε περιόδους που αναμένεται η εκταμίευση της δόσης και η διαπραγμάτευση του οικονομικού επιτελείου της κυβέρνησης με την ΤΡΟΪΚΑ με βάση το πλασματικό πλεόνασμα.           Εν τέλει το Σύνταγμα έχει δύο όψεις και η αποσταθεροποίηση της χώρας μας είναι αποτέλεσμα εφαρμογής του Συντάγματος ή παραβίασης αυτού με γνωστές και διαδοχικές πράξεις νομοθετικού περιεχομένου του Υπουργικού Συμβουλίου καθώς και της πολιτικής της λιτότητας και της οικονομικής ύφεσης που οδήγησαν σε αυτοκτονίες και γιγάντωσαν τα ακραία ρεύματα;                                                               1 Οκτωβρίου 2013                                                           Βούλα Δημητριάδου                                                 Δικηγόρος Παρ’ Αρείω...

Read More

ΜΗΝ ΞΕΧΝΑΜΕ…Η Λερναία Ύδρα είχε πολλά κεφάλια!

Posted by on Oct 1, 2013

ΜΗΝ ΞΕΧΝΑΜΕ…Η Λερναία Ύδρα είχε πολλά κεφάλια!

της Βούλας Δημητριάδου Δικηγόρου παρ” Αρείω Πάγω δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Α1 στις 28 Σεπτεμβρίου 2013 Μετά την αποτρόπαια πράξη της δολοφονίας του Παύλου Φύσσα, η κυβέρνηση προσπαθεί με κάθε τρόπο να θέσει εκτός βουλής την ακροδεξιά οργάνωση της Χρυσής Αυγής, κόβοντας την κρατική χρηματοδότηση και διευρύνοντας το θεσμικό πλαίσιο για τα αδικήματα των άρθρων 187 και 187Α και 187Γ του ποινικού κώδικα. Συζητείται δε και η προσθήκη στο άρθρο 187 του Π.Κ. μιασ διάταξης βάσει της οποίας θα μπορούσε στο εξής να παραπέμπονται για ηθική αυτουργία στην τέλεση των κακουργηματικών πράξεων που αναφέρονται στις παραπάνω διατάξεις του ποινικού κώδικα και βουλευτές της Χρυσής Αυγής. Επαρκές Πλαίσιο Θεωρώ ότι το υπάρχον θεσμικό πλαίσιο είναι επαρκές στο να κινηθεί ποινική δίωξη για οποιαδήποτε κακουργηματική ή πλημμεληματική πράξη η οποία τελέστηκε με την όποια μορφή αυτουργίας και από οποινδήποτε ακόμη και από μέλος ή μέλη του Ελληνικού Κοινοβουλίου (εντός ή εκτός εγκληματικής οργάνωσης) ο ισχύων ποινικός κώδικας είναι σαφής και αναλυτικός ως προς τις προϋποθέσεις χαρακτηρισμού μιας εν γένει εγκληματικής δραστηριότητας που απαρτίζεται τουλάχιστον από τρία μέλη ως εγκληματική οργάνωση όσο και ως προς τις πράξεις που χαρακτηρίζονται ως κακουργήματα και επισύρουν βαρύτερεςποινές όταν τελούνται από μέλη εγκληματικής οργάνωσης. Ακραίες συμπεριφορές Διερωτώμαι μήπως οι συγκυριακές επιλογές της κυβέρνησης (νομοθετικού περιεχομένου) τροφοδοτούν ακόμη περισσότερο τις εκδηλώσεις βίας και δεν αποκόπτουν τον ομφάλιο λώροπου συντηρεί ακραίες και επικίνδυνες συμπεριφορές ; Άλλωστε οι συνθήκες τέλεσης οποιουδήποτε εγκλήματος, ο βαθμός του δόλου και η πρόθεση του δράστη διερευνώνται αποκλειστικά και μόνο από τις ανακριτικές. Στο ύψος των περιστάσεων Το Σύνταγμα παρέχει στις αρμόδιες αρχές δικαίωμα ταχείας διεκπεραίωσης των υποθέσεων που αφορούν αδικήματα βουλευτών. Γιατί καθυστερούν ; Θα έπρεπε να χαθεί ένας συμπολίτης μας ; Είναι γνωστό, ιδιαίτερα στο νομικό κόσμο της χώρας, ότι το Σύνταγμα δεν προβλέπει διαδικασία ή τρόπους προκειμένου να τεθεί εκτός βουλής ένα κόμμα. Είναι καιρός πια να σταθεί συτή η κυβέρνηση στο ύψος τψν περιστάσεων και να συλλογισθεί για τις βασικές αιτίες που αναπόφευκτα θα οδηγήσουν τη χώρα σ” έναν εμφύλιο του 50′. Ευνόησαν τα άκρα Μήπως η διάρρηξη της κοινωνικής συνοχής, η ανεργία, η ανθρώπινη εξαθλίωση με τις οριζόντιες περικοπές μισθών και συντάξεων, η δυσβάσταχτη και πολλαπλή φορολόγηση, το κλείσιμο πολλών επιχειρήσεων και η έλλειψη αναπτυξιακού ενδιαφέροντος ευνόησαν τα άκρα και οδήγησαν στην αποσύνθεση του πολιτικού συστήματος και στη γέννηση ακραίων μορφωμάτων ; Βούλα Δημητριάδου Δικηγόρος παρ” Αρείω Πάγω      ...

Read More

Η εύθραυστη σιωπή του πατέρα -βραδυφλεγής βόμβα στα θεμέλια της κοινωνίας-

Posted by on Aug 20, 2013

δημοσιεύτηκε στο ksipnistere.blogspot.gr στις 9 Αυγούστου 2013 Χαράλαμπου Κατσιβαρδά, δικηγόρου, Υπεύθυνου ΣΥΓΑΠΑ Αθηνών Είναι πρόδηλο ότι ο Σ.Υ.Γ.Α.Π.Α μέσα από την πολυσχιδή ριζοσπαστική του δράση καταγράφει τη δια ζώσης, μέσω των νομικών του συμβούλων, επικοινωνία με κρατουμένους σε σωφρονιστικά καταστήματα ανά την Επικράτεια, οι οποίοι εκτίουν ποινή φυλάκισης για ετερόκλητους λόγους που όμως κατ’ ουσίαν υποκρύπτουν έντονες ενδοοικογενειακής φύσεως διενέξεις. Υπάρχουν πάμπολλες περιπτώσεις δια τις οποίες καλούμαστε από κρατούμενους για να συζητήσουμε, επί των προβλημάτων τους και να αναλύσουμε λόγω της τριβής της σπουδής και της εμπειρίας μας επί των ζητημάτων αυτών, την ίδια ώρα που η Πολιτεία καθεύδει τον «Νήδυμο» ύπνο με ελλιπή θεσμική θωράκιση, κύπτοντας το γόνυ υποτακτικά σε ένα οικογενειακό δίκαιο αναχρονιστικό απαρχαιωμένο και ανεπαρκές. Εμείς ο σύλλογος με τον πρόεδρο μας κ. Νικόλαο Σπιτάλα ουδαμώς ακκιζόμαστε ως αυτόκλητοι συνήγοροι ποινικά κρατουμένων, απλώς με την ιδιότητά μας και την διεθνή προβολή των απόψεών μας αναδεικνύουμε καίριες αθέατες πτυχές της οικογενειακής συμβίωσης όπου ο νόμος εθελοτυφλεί υπηρετώντας έναν αναδρομικό «ρεμβανσισμό» των γυναικών εν σχέσει με τους άνδρες. Στόχος μας είναι να φωτίσουμε το έμπυο αυτό μείζονος σημασίας ζήτημα του καθημαγμένου πατέρα ο οποίος αποστερείται το παιδί του και προα-αντιμετωπίζεται από την κοινωνία ρατσιστικά φέροντας το ειδεχθές στίγμα του «αδιάφορου-αμέτοχου», δια το παιδί μου ή εν δυνάμει και εσχάτως του «ασελγού» στα πλαίσια ενδοοικογενιακής βίας στο πεδίο της γενετήσιας αξιοπρέπειας και ζωής. Αναδύουμε λοιπόν την ακαμψία των δικαστηρίων και την οιονεί βιομηχανία προκατασκευασμένων «υπερασπιστικών γραμμών» που επουδενί τάσσονται όπως και είναι δέον υπέρ της «ειρήνης» των δύο φύλων με κράτιστο γνώμονα το υπέρτερο συμφέρον του παιδιού πέραν και πάνω από τυχόν έριδες μεταξύ του ζεύγους. Αντ’ αυτού καλλιεργούν λίαν σκοπίμως τη διχοστασία και αναγορεύουν το παιδί ως άθυρμα-μίσθαρνο όργανό της μητέρας, δίχως να αναλογιστούν τις συνέπειες που επιφέρει μακροπρόθεσμα η αντιμετώπιση αυτή στην ψυχοσύνθεση του παιδιού. Απλώς εξετάζουν επιφανειακά το θέμα διαδίδοντας τη άποψη ότι το παιδί είναι προϊόν της συζύγου-γυναίκας η οποία «χρησιδεσπόζει» επί του παιδιού και ο σύζυγος πατέρας δεν έχει τα ίδια δικαιώματα επ’ αυτού με το ψευδεπίγραφο προβαλλόμενο πρόσχημα και το σαθρό παρελκυστικό επιχείρημα δήθεν του συνδρόμου «της καλή μανούλας εξ αντιδιαστολής με το βίαιο-αδιάφορο άνδρα» Κατά συνέπεια το μόνο που επισημαίνουμε είναι η ισότητα ανδρών και γυναικών ως προς την επιμέλεια και την επικοινωνία με τα παιδιά καθώς και την αμελλητί άρση της διαιρετικής ιδεοληψίας μεταξύ ανδρών και γυναικών προτάσσοντας το συμφέρον του τέκνου και καταπολεμώντας ταυτόχρονα την αμφισβήτηση του ρόλου του πατέρα και την ηθικοκοινωνική απαξίωση της ανδρικής αξιοπρέπειας υποβιβάζοντάς τον ως έναν απλό αρωγό στην αναπαραγωγή του ανθρώπινου είδους δίχως δικαιώματα. Η εξόντωση του πατέρα, δίχως τούτο να δικαιολογεί ενδεχομένως αξιόποινες πράξεις οι οποίες έχουν διαπραχθεί από δράστες-καταφανώς αδικημένους από τις γυναίκες τους και η δικαιοσύνη έχει αποφανθεί αναλόγως ακόμη και σε κάθειρξη καθότι εμείς, δεν εξετάζουμε το ποινικό στάδιο απλώς διεισδύουμε πίσω από το γράμμα του νόμου αναζητώντας την βαθύτερη αιτία που ήγαγε έναν πατέρα στην τέλεση μίας αποτρόπαιας ή ειδεχθούς πονικά κολάσιμης πράξης. Το ζήτημα έγκειται υπό το πρίσμα του Αστικού Δικαίου στην πιο εμβαθυμένη, γενναία, ελεύθερη και απροκατάληπτη τροποποίηση του οικογενειακού δικαίου, ήτοι σε μία άμεση θεσμική τομή όπου θα «απονέμει στον καθέκαστο τα δίκαια» και ουχί μία δικαιοσύνη ελλιποβαρής η οποία θα σύρεται από το εκάστοτε «πνεύμα της εποχής» με επαχθείς συνέπειες δια το σύνολο της κοινωνίας και το μέλλον αυτού του τόπου. Ο Σύλλογος για την προστασία της ανδρικής αξιοπρέπειας συντελεί στον να καταδείξει με ιδιαίτερη ευαισθησία και επιστημονική εμβρίθεια τις ατέλειες των συναφών με τη ρύθμιση των οικογενειακών σχέσεων νόμων καθώς και τις κατάφωρες πλημμέλειες των δικαστικών αποφάσεων με τα εκ του αποτελέσματος συμπεράσματα τα οποία συλλέγει από τον μεγάλο αριθμό μελών καθώς από την...

Read More

Το Οικογενειακό Δίκαιο και εμπόδια επικοινωνίας πατέρα-παιδιού

Posted by on Jul 30, 2013

Το Οικογενειακό Δίκαιο και εμπόδια επικοινωνίας πατέρα-παιδιού

δημοσιεύτηκε στο tro-ma-ktiko.blogspot.gr στις 28 Ιουλίου 2013 Γράφει ο Χάρης Κατσιβαρδάς, δικηγόρος – συντονιστής ΣΥ.Γ.Α.Π.Α. Αθηνών Το οικογενειακό δίκαιο στην Ελλάδα χρήζει ριζικών αλλαγών σε πολλά σημεία του εν γένει και ιδίως σε ότι σχετίζεται με το ακανθώδες ζήτημα ασκήσεως επιμέλειας και ρύθμισης επικοινωνίας με τα τέκνα, ιδίως από τον «πατέρα». Είναι πρόδηλο σήμερα ότι τα δικαστήρια αντιμετωπίζουν με ιδεοληψία και προκατάληψη τον ρόλο του πατέρα και την αναπόδραστη μείζονα σπουδαιότητά του, αγνοώντας λίαν σκοπίμως το καταλυτικό παράγοντα του πατέρα στην ομαλή ψυχοκοινωνική ανάπτυξη των τέκνων . Τα δικαστήρια στην πράξη υιοθετούν κατ’ ουσίαν την στρεβλή αντίληψη οιονεί «ιδιοκτησίας» του τέκνου από την μητέρα ανακηρύσσοντας τον πατέρα εξυπαρχής ως ακατάλληλο για την άσκηση της γονικής μέριμνας, άνευ ετέρου τινός μολονότι πάμπολλες φορές συμβαίνει αποδειγμένα εκ των περιστάσεων το αντίθετο από την πλευρά της μητέρας. Κατά συνέπεια έχει παγιωθεί μία κατάσταση η οποία καθίσταται εξαιρετικά συγκεχυμένη και κατάφωρα άδικη μονομερώς υπέρ των γονικών δικαιωμάτων των «πατεράδων» όπου σχεδόν ποτέ δεν αποδίδεται επιμέλεια στον πατέρα. Επιπλέον η άσκηση του δικαιώματος της επικοινωνίας από τον πατέρα κατά κανόνα καταστρατηγείται από την πλευρά της μητέρας με πενιχρές για αυτήν κυρώσεις, εκ του νόμου, με αποτέλεσμα να ενεργεί αυθαίρετα και συνειδητά πραξικοπηματικά, παραβιάζοντας κατ’ εξακολούθηση δικαστικές αποφάσεις επικοινωνίας με τα τέκνα. Ωσαύτως το ζητούμενο είναι ότι οι ως άνω ρυθμίσεις άσκησης της επιμέλειας αποκλειστικά από την «μητέρα» συνεπάγεται λόγω της διεκπεραιωτής δικαστηριακής πρακτικής ένα «ανίατο» πλήγμα από την πλευρά του ανδρός ο οποίος, πέραν του ότι στερείται το παιδί ακόμη και σε καταφανείς περιπτώσεις όπου η μητέρα αποδεδειγμένα δεν κρίνεται κατάλληλη δια την άσκηση της γονικής μέριμνας συγχρόνως αντιμετωπίζεται από την κοινωνία και ως ο αποδιοπομπαίος τράγος της αποτυχίας του γάμου και της έκθεσης του παιδιού στις συνέπειες ενός διαζυγίου. Εντούτοις όμως δια να αποκατασταθεί σε ένα νέο πλέγμα διατάξεων η ισοτιμία μεταξύ των δύο φύλων ακόμα και μέσα στους κόλπους της οικογένειας επιβάλλεται αυτοδικαίως να κατακτηθεί τούτο στη βάση της κοινωνίας βάσει ορισμένων επίπονων διεργασιών ζυμώσεων ούτως ώστε τα γόνιμα αυτά συμπεράσματα να αποκρυσταλλώθούν σε θεσμούς. Στην Ελλάδα, δυστυχώς λόγω αγκυλώσεων δεσπόζει η αντίληψη της «καθημαγμένης» γυναίκας και του ισχυρού άνδρα, ένα στερεότυπο κλισέ το οποίο ευδοκιμεί ακόμη και σήμερα συνεπεία του «ρεμβασισμού» των γυναικείων κινημάτων ιδίως από το 1981 και εντεύθεν. Η πάλη των δύο φύλων καλλιεργείται έντονα στην Ελληνική κοινωνία η οποία είναι μηδενιστικά ισοπεδωτική σεβόμενη μόνο την «μάνα» και εξοβελίζοντας συλλήβδην τον πατέρα ως ισότιμο γονιό παρά μόνο ως ένα επικουρικό πρόσωπο το οποίο εντός ελαχίστων ωρών του επιβάλλεται δια δικαστικής αποφάσεως εκών άκων το δικαίωμα της επικοινωνίας με το τέκνο του δίχως ουδείς να αναλογιστεί την ψυχική καταρράκωση που συνεπάγεται η οδυνηρή και επαχθής τούτη στέρηση της επαφής του τέκνου με το φυσικό του πατέρα. Ως εκ τούτου λοιπόν βάσει των ανωτέρω συνοπτικών παρατηρήσεων υφίσταται ιδιαίτερα σοβαρό πρόβλημα με την επιμέλεια και την επικοινωνία του πατέρα με το παιδί καθώς η δικαστηριακή πρακτική συντάσσεται με το «κοινό περί δικαίου αίσθημα» εναρμονιζόμενη προεχόντως με την μητέρα χωρίς να σταθμίσει in cοncreto τα πραγματικά περιστατικά κατά περίπτωση ούτως ώστε να αρχίσει να διαπλάθεται νομολογία πράγμα το οποίο θα λειτουργεί ως πρόκριμα συνολικής αναδιαμόρφωσης των επίμαχων διατάξεων επί επικοινωνίας και επιμέλειας. Ωσαύτως ο χρόνος μέχρις ότου εκδοθεί μία δικαστική απόφαση μπορεί να συνεπάγεται την στέρηση στον πατέρα να δει το παιδί του τουλάχιστον έξι μήνες με αποτέλεσμα να ελλοχεύει ο κίνδυνος αποξένωσης και αλλοτρίωσης από την πατρική στοργή ως βασικός παράγοντας την γονικής εν γένει μέριμνας. Η κατάσταση επιλύεται οριστικά με γενναία νομοθετική παρέμβαση η οποία θα ενεργήσει διορθωτικά αποκαθιστώντας την τάξη και την κοινωνική ισορροπία καθώς και με συλλογική αφύπνιση για την προστασία της ανδρικής...

Read More

Το αυγό του φιδιού

Posted by on Jun 17, 2012

δημοσιεύτηκε στο www.antibaro.gr στις 24 Ιουνίου 2012 Οι πιο κρίσιμες εκλογές της μεταπολίτευσης της 17ης Ιουνίου 2012, ανέδειξαν μεταξύ άλλων, ένα ιστορικό φαινόμενο το οποίο, απολύτως δικαιολογημένα, αν ληφθούν υπόψιν οι ειδικές περιστάσεις της περιρρέουσας πολιτικής σκακιέρας, θάλπεται στους κόλπους της κοινωνίας όταν οι κοινοβουλευτικοί θεσμοί μίας συντεταγμένης ευνομούμενης πολιτείας αδυνατούν να διασφαλίσουν το _minimum_ των εννόμων αγαθών μίας πολιτείας ισότιμα για όλους τους πολίτες της. Ο λαϊκός σύνδεσμος της Χρυσής Αυγής απετέλεσε την έκπληξη καθότι καλώς ή κακώς κάλυπτε το υφιστάμενο αυτό κενό με αποτέλεσμα να αποκρυσταλλωθεί μία τάση στην Ελληνική κοινωνία ανά τη Επικράτεια, αυοτο-οργάνωσης η οποία δρούσε καταλυτικά και αμελητί υπέρ των πολιτών όποτε ανέκυπτε ανάγκη υποκαθιστώντας με καθοιονδήποτε τρόπο τα θεσμικά όργανα. Η άμεση επέμβαση μελών της Χρυσής Αυγής λόγου χάριν για την προστασία ενός ηλικιωμένου ανυπεράσπιστου πολίτη υπέρ ενός πάνοπλου αλλοδαπού κακοποιού του κοινού ποινικού δικαίου, ήτοι πιο συγκεκριμένα η εξασφάλιση του δημοσίου αγαθού της ασφαλείας το οποίο έχει τρωθεί εκ των πραγμάτων ανεπανορθώτως συνεπεία της ανέλεγκτης εισροής λαθραίων μεταναστών ελλείψει ουσιαστικής εφαρμοσμένης πολιτικής επ’αυτού, αποτελούν ενδεικτικώς έναν εκ των ισχυρών λόγων όπου, εκόντες άκοντες, ένα διόλου ευκαταφρόνητο μέρος που απαρτίζει το εκλογικό σώμα (αριθμητικά) έδωσε ψήφο εμπιστοσύνης στο κόμμα της Χρυσής Αυγής. Περαιτέρω αποτελεί αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι η Χρυσή Αυγή αυτοδικεί (μολοντούτο η αυτοδικία συνιστά κατά το ΠΚ 331) ως αυτόκλητη δύναμη προστασίας των πολιτών προκαταλαμβάνοντας χρόνιες παθογένειες του κράτους και εν γένει την απουσία μίας εύρυθμα οργανωμένης διοίκησης υπέρ του γενικού συμφέροντος πολιτών ιδιαίτατα στον καίριο τομέα της ασφάλειας των πολιτών. Άρα θα ήταν ιστορικά άτοπο και αποκοτιά να αποδώσει κανείς ευθύνες υπέρ των πολιτών του Διστόμου ή των Καλαβρύτων που ψήφισαν τη Χρυσή Αυγή με το απλοϊκό στίγμα «φασίστα» ή «πολιτικά ανώριμο», καθόσον εκ των περιστάσεων πανηγυρικώς αποδεικνύεται πως η πραγματικότητα είναι πιο σύνθετη. Εξ αυτού επάγεται ότι αξίζει να επισημειώσουμε το ποιοι είναι αυτοί οι οποίοι εξαπολύουν φραστική επίθεση και απαγγέλουν συλλήβδην κατηγορώ κατ’αυτού του οποίου ψηφίζει τη «Χρυσή Αυγή» προσδίδοντάς του τον άκρως μειωτικό και πρόδηλα απαξιωτικό χαρακτηρισμό ως «φασίστα». Είναι κάποιοι προνομιούχοι δημοκράτες οι οποίοι διαπνεόμενοι από κατάφωρο μανιχαϊστικό φρόνημα ότι ίδιοι είναι οι «καθαρμένοι» πλειοδοτούν σε δημοκρατική διαπίστευση εξ αντιδιαστολής με τους «μιαρούς» «αντιφρονούντες» του εκλογικού σώματος για τους οποίους επιβάλλεται στανικά να εξοβελιστούν να διαπομπευτούν και να εξουδετερωθούν; Ρητορικώς τίθεται το ειρημένο ερώτημα. Ως εκ τούτου διαπιστώνεται με βάσει τα ανωτέρω η ολοκληρωτικής προέλευσης προκρούστεια αριστερόστροφη λογική προσέγγιση η οποία αγάγει τη σκέψη μας αφεύκτως, αιτιωδώς και νομοτελειακώς σε άτοπο. Επομένως η ορθή επισκόπηση πρέπει να εξικνούται από την αφετηρία ότι η πολιτική αβελτηρία των πολιτικά διεφθαρμένων κομμάτων τα οποία έχουν απεμπολήσει στην πράξη την ιδεολογία την οποία πρεσβεύουν είναι αδιάφορα απέναντι στα ζέοντα και μείζονα προβλήματα των πολιτών. Είναι κατώτερα των περιστάσεων καθότι εθελοτυφλούν στα προβλήματα της καθημερινότητας των πολιτών τα οποία γιγαντώνονται συνεπεία της πανθομολογούμενης δημοσιονομικής κρίσης. Η άνοδος ακραίων σχηματισμών στο κοινοβούλιο είναι αποτέλεσμα της έλλειψης επαρκούς λειτουργίας των Δημοκρατικών θεσμών ενός φθαρμένου και φαύλου κατεστημένου το οποίο διασπάθιζε το δημόσιο χρήμα και κυβερνούσε με φληναφηματική ρητορική περί των ζωτικών και καίριων προβλημάτων της κοινωνίας παρελκύοντας την κοινή γνώμη από την ουσιαστική λύση των μέχρι σήμερα ενδημούντων χρόνιων προβλημάτων. Ως εκ τούτου λοιπόν η νομενκλατούρα της Αριστεράς απαράλλακτη απόφυση του παραπαίοντος Πασόκ, δήθεν αδυνατεί να ερμηνεύσει πως το υπόψιν φαινόμενο της Χρυσής Αυγής γιγαντώθηκε τη στιγμή την οποία αναμφιβόλως οι ίδιοι σε παραυτουργία με το Πασόκ εξέθρεψαν το «αυγό του φιδιού» με την ασυδοσία στην εξουσία, και την παντελή αδιαφορία προς τους πολίτες. Εφάρμοσαν μία άκρως ανθελληνική πολιτική όχι μόνο πασιδήλως στην παιδεία αλλά και στην καθημερινότητα με καθολική εύνοια υπέρ των λαθραίων εισερχομένων μεταναστών με αποτέλεσμα οι ίδιοι οι μηχανισμοί καταστολής της...

Read More
Page 3 of 41234