αρθρογραφια

Παιδική πορνογραφία μέσω διαδικτύου η σύγχρονη μάστιγα.

Posted by on Apr 15, 2014

Παιδική πορνογραφία μέσω διαδικτύου η σύγχρονη μάστιγα.

Η παιδική πορνογραφία μέσω διαδικτύου συνιστά μία ζοφερή πραγματικότητα η οποία αποτελεί παγκοσμίως μία νεοπαγή μάστιγα που απειλεί ουσιωδώς την προσβολή του εννόμου αγαθού του γενετήσιου αυτοπροσδιορισμού της παιδικής ανηλικότητας. Το ανησυχητικό είναι η ραγδαία εξάπλωσή του και η νέα τάση η οποία εμφανίζεται από μεγάλη μερίδα καταναλωτών υλικού παιδικής πορνογραφίας η οποία «ψυχαγωγείται» στο να θεάται αναπαραστάσεις ανήλικων παιδιών τα οποία κατά κανόνα είναι θύματα σωματικής, ψυχικής και σεξουαλικής κακοποίησης στο εύθραυστο πεδίο της γενετήσιας αξιοπρέπειάς τους. Τα εγκλήματα κατά της γενετήσιας ελευθερίας με παλαιότερη διατύπωση, εγκλήματα «κατά των ηθών» ανέκαθεν, εκ της φύσεώς τους, προκαλούσαν τον έντονο αποτροπιασμό της κοινής γνώμης διότι έπληττε ακριβώς το περί κοινού αίσθημα της αιδούς και των χρηστών ηθών μιας οργανωμένης κοινωνίας, με αποτέλεσμα οι  δράστες, να τιμωρούνται παραδειγματικά και να κολάζονται «μετά βδελυγμίας» στην συνείδηση της κοινωνίας για τις αισχρές, ατιμωτικές και μιαρές εν γένει πράξεις τους. Ως προς το αδίκημα όμως της πορνογραφίας μέσω διαδικτύου 348 Α ΠΚ όπως και αναλύω διεξοδικώς στο παρόν άρθρο, το καινοφανές στοιχείο έγκειται στο ότι, όσοι έχουν συλληφθεί για την αξιόποινη αυτή συμπεριφορά με χρήση ηλεκτρονικού υπολογιστή ή διαδικτύου είναι πρόσωπα υπέρ άνω πάσης, υποψίας, με λευκό ποινικό μητρώο, χωρίς να έχουν διαπράξει κατά το παρελθόν άλλο αδίκημα. Είναι πρόδηλο πως το αδίκημα αυτό της παιδικής πορνογραφίας μέσω διαδικτύου κατ’άρθρο 348 Α του Π.Κ επιδιώκει, να τιμωρήσει το δράστη ο οποίος εμφανίζει μία έκδηλα παιδοφιλική τάση προεχόντως και κυρίως δια μέσω του διαδικτύου, προσβάλλοντας βαναύσως τη γενετήσια ελευθερία των ανηλίκων. Η σπουδαιότητα του αδικήματος αυτού σε συμπλοκή με την ραγδαία εκδήλωση της τεχνολογία ήγαγε τον νομοθέτη στην τυποποίηση ξεχωριστής διάταξης προς την ποινικοποίηση της αξιόποινης αυτής συμπεριφοράς (348 Α Π.Κ). Περαιτέρω, ο νόμος ποινικοποιεί και την εικονική πορνογραφία η οποία εξομοιώνεται με την πραγματική και απεικονίζει ανήλικα παιδιά όπως ορίζει ο νόμος ειδικότερα ενδεικνύοντας τη σοβαρότητα του αδικήματος αυτού για το κοινωνικό εν γένει σύνολο. Τούτο σαφώς γίνεται διότι πέραν του ότι, η εικονική πορνογραφία συνιστά μία μορφή συγκεκαλυμμένης πρόκλησης στην τέλεση εκμετάλλευσης της παιδικής ανηλικότητας ή διέγερση πρόθεσης σε προσβολή του εννόμου αγαθού της γενετήσιας ελευθερίας της παιδικής ανηλικότητας κατά το Π.Κ, έχει αποδειχθεί πολλάκις στην πράξη ότι η «εικονική»  παιδική πορνογραφία χρησιμοποιείται ως μέσο ψυχικού καταναγκασμού στα παιδιά, ως μέσο εξαπάτησης προκειμένου οι επίδοξοι θύτες τους να τα καταστήσουν πιο ευάλωτα, αφού αυτά (τα παιδιά) εξοικειώνονται στην πορεία με τη συστηματική θέαση του επιλήψιμου αυτού υλικού, καθότι το υπολαμβάνουν ως παίγνιο και κάτι σύνηθες ,γενικώς παραδεκτό, δεδομένου ότι συμμετέχουν ανήλικα παιδιά σε αυτό (το πορνογραφικό υλικό), με συνέπεια να αμβλύνονται οι αντιστάσεις τους και να θυματοποιούνται ευχερέστερα. Ενδεικτικό μέτρο της προτεραιότητας που επιδεικνύει η πολιτεία στο έννομο αγαθό της παιδικής ανηλικότητας είναι ότι η αναστολή της παραγραφή των αδικημάτων αυτών κατ’εξαίρεση από το άρθρο 113 Π.Κ ισχύει ως εξής : ως προς τα πλημμελήματα ένα έτος μετά την ενηλικίωση των παιδιών-θυμάτων καθώς επίσης και μετά από 3 έτη ομοίως για τα κακουργήματα. Η πιο καινοτόμα διάταξη όμως είναι η δημοσιοποίηση των στοιχείων των δραστών, του άρθρου 348Α ΠΚ στο στάδιο της προδικασίας, προτού ακόμη καταδικαστούν αμετάκλητα, με αποτέλεσμα να «παραβιάζεται» ο νόμος περί ευαίσθητων προσωπικών δεδομένων 2472/97 και 9Α του Συντάγματος καθώς και να κάμπτεται το τεκμήριο της αθωότητας ως έκφανση της Αρχής της δίκαιης δίκης άρθρο 6 παρ. 2 της Ε.Σ..Δ.Α (δικαίωμα στη χρηστή απονομή της δικαιοσύνης). Ο σκοπός της δημοσιοποίησης αυτή σκοπεί ακριβώς στην προστασία του κοινωνικού συνόλου, που προκρίνεται ως υπέρτερο αγαθό σε αυτά τα ειδεχθή αδικήματα, καθώς επίσης και στην ευχερέστερη πραγμάτωση του κολασμού τους. Πέραν όμως του ευρύτερου νομικού πλαισίου, η ψυχιατρική προσέγγιση του εν λόγω εγκλήματος δεν ταυτίζεται  απόλυτα με την νομική, άρα ένας λήπτης παροχών...

Read More

Ο θεσμός της διαμεσολάβησης εν δράσει

Posted by on Apr 15, 2014

Ο θεσμός της διαμεσολάβησης εν δράσει

Είναι πρόδηλο ότι η ίδια η κοινωνία μας, έχει αδήριτη ανάγκη από την εφαρμογή ενός συμπληρωματικού θεσμού εναλλακτικής εξωδικαστικής επίλυσης των διαφορών μεταξύ των πολιτών, πέραν από την κλασσική αντιδικία των δικαστηρίων. Επρόκειτο δια ένα θεσμό ο οποίος προβλέπεται από τον Νόμο 3869/2010 όπως εισήχθη στην εσωτερική έννομη τάξη ενσωματώνοντας την κοινοτική οδηγία 2008/52/ΕΚ. Ο εν λόγω θεσμός ήδη επιτυχώς δοκιμασμένος στο εξωτερικό φιλοδοξεί να επιλύσει επιτυχώς ορισμένες διαφορές μεταξύ των πολιτών παρέχοντας ένα ευρύ φάσμα εναλλακτικών προτάσεων διευθέτησης των εκατέρωθεν αντικρουόμενων συμφερόντων των εμπλεκομένων μερών. Καταρχάς επρόκειτο δια τα Ελληνικά δεδομένα δια ένα καινοτόμο θεσμό απόπειρας εξωδικαστικής επίλυσης ιδιωτικής φύσεως διαφορών προτού καταλήξουν στα δικαστήρια ο οποίος λειτουργεί συμπληρωματικά/( διαζευκτικά κατ’ ορθότερον) του εξωδικαστικού συμβιβασμού του άρθρου 214 Α του Κ.Πολ.Δ, τον δικαστικό συμβιβασμό του άρθρου 293 του Κ.Πολ.Δ, τη δικαστική διαμεσολάβηση κατ’ άρθρον 214 Β του Κ.Πολ.Δ καθώς και τη διαιτησία του άρθρου 867 του Κ.Πολ.Δ. Εν ολίγοις ο εν λόγω νεοπαγής θεσμός διαφοροποιείται με τους άνω αναφερθέντες θεσμούς χωρίς όμως να τους ανταγωνίζεται, απλώς θεμελιώνεται σε μία άλλη φιλοσοφία η οποία επενεργεί έτι περαιτέρω ευνοϊκά δια την επίλυση των διαφορών. Καταρχάς, δεν επρόκειτο δια μία αμιγή μορφή συμβιβασμού stricto sensu, αλλά δια μία επιχείρηση εξωδικαστικής επίλυσης της διαφοράς με πρωτοβουλία των δύο μερών ανευρίσκοντας μία αμοιβαία αποδεκτή συμφωνία με την ουδέτερη πλην καταλυτική συνδρομή του διαπιστευμένου και ειδικώς εκπαιδευμένου διαμεσολαβητή δικηγόρου προς αυτή την κατεύθυνση. Ειδικότερα στο άρθρο 4β του νόμου προβλέπεται : «Ως Διαμεσολάβηση νοείται η διαρθρωμένη διαδικασία ανεξαρτήτως ονομασία όπου δύο ή περισσότερα μέρη μίας διαφοράς επιχειρούν εκουσίως να επιλύσουν με συμφωνία  της διαφοράς με τη βοήθεια του διαμεσολαβητή». Τούτο σημαίνει ότι τα εμπλεκόμενα μέρη είναι εντελώς αυτόνομα και εκουσίως επιλέγουν την υπαγωγή στη διαδικασία διαμεσολάβησης καθώς και τη διάρκεια αυτής σε κάθε περίπτωση. Ο διαμεσολαβητής ενεργεί επιβοηθητικά επιδιώκοντας με διάφορες τεχνικές και μεθόδους να οδηγήσει τα μέρει στην ανίχνευση μίας λύσης μέσω από διαβουλεύσεις και κατ’ ιδίαν συναντήσεις με τα μέρη, με αποτέλεσμα να φωτίσει ορισμένες καίριες πτυχές της υπόθεσης όπου ενδεχομένως λόγω ιδεοληψίας ή εν γένει δεισιδαιμονίας τους ενός μέρους προς τον αντίδικο-αντίπαλο τούτο  καθίσταται δυσχερές. Περαιτέρω ο διαμεσολαβητής εγκύπτει περιπτωσιολογικά με αίσθημα ευθύνης σε κάθε περίπτωση ξεχωριστά επιδιώκοντας να αναδείξει τα ιδιαίτερα συμφέροντα των μερών με σκοπό να ενθαρρύνει το διάλογο μεταξύ τους, υποκείμενος στις διατάξεις του κώδικα δεοντολογίας που τον διέπουν (αμεροληψία, ουδετερότητα, ανεξαρτησία, εχεμύθεια, ευθυδικία). Ως εκ τούτου λοιπόν η διαδικασία διεξάγεται σε ένα περιβάλλον απόλυτης εμπιστοσύνης δεδομένου ότι δεν τηρούνται πρακτικά και τα μέρη καθίστανται εν τοις πράγμασι οι αρχιτέκτονες της δομής της διαδικασίας, αποφασίζοντας σε κάθε στάδιο της διαμεσολάβησης δια το επόμενο βήμα αυτόβουλα και ανεπηρέαστα. Προσέτι η διαδικασία λαμβάνει χώρα και λογίζεται απόρρητη καθώς επίσης και τα εμπλεκόμενα μέρη επουδενί δύνανται να μετάσχουν σε τυχόν επακολουθούμενες δίκες σχετικά με το ίδιο αντικείμενο κατ’ άρθρο 10 του Ν. 3898/2010. Είναι πρόδηλο ότι ο εναλλακτικός αυτός εξωδικαστικός θεσμός πόρρω απέχει από τους προαναφερθέντες του Κ.Πολ.Δ καθότι δεν έχει σχέση με τη συνήθη επίσημα διαδικαστική δικαστική πρακτική των πολιτειακής δικαστηριακής εξουσίας καθότι έχει μία ανεπίσημη, άτυπη διαδικασία όπου ο διαμεσολαβητής δεν ταυτίζεται ουδ’ επελάχιστον με την ιδιότητα του δικαστή. Εντούτοις όμως δεν παύει να συνιστά μία διαρθρωμένη διαδικασία υποκείμενη σε κανόνες όπως ανωτέρω διεξοδικώς αναφέρθηκαν όπου τα μέρη επιλέγουν αυτοβούλως ή κατόπιν πρόσκλησης ενδεχομένως από το δικαστή σε κάθε στάδιο της δίκης αναβάλλοντας για το λόγο αυτό τη δίκη μέχρις ότου περατωθεί η διαδικασία αυτή (άρθρο 3 παρ. 2 του Ν. 3898/2010). Κατά συνέπεια η προηγούμενη προσφυγή με καθοιονδήποτε σύννομα εφικτό τρόπο στην διαδικασία της διαμεσολάβησης προ του δικαστηρίου επιφέρει κατ΄ άρθρο 11 διακοπή της παραγραφής και της αποσβεστικής προθεσμίας ασκήσεως των αξιώσεων των μερών, καθ’ όλη τη διάρκεια...

Read More

Ληξιπρόθεσμες πολιτικές υποσχέσεις

Posted by on Apr 13, 2014

Ληξιπρόθεσμες  πολιτικές υποσχέσεις

Είναι πρόδηλο ότι ήδη έχουν συμπληρωθεί σχεδόν 4 χρόνια αφ’ ής στιγμής υπαχθήκαμε, εκόντες άκοντες, στο ειδεχθές μνημόνιο με ό,τι τούτο συνεπάγεται αναφορικώς με τις επαχθείς συνέπειες, ιδίως στην συρρίκνωση του κράτους δικαίου και την κατάλυση των θεμελιωδών ατομικών δικαιωμάτων και ελευθεριών μας. Εντούτοις όμως πέραν του γεγονότος ότι εμείς οι ίδιοι ως ψηφοφόροι αναδείξαμε κόμματα τα οποία, κατά μία έννοια λόγω ασφαλώς του αντιπροσωπευτικού μας συστήματος, μας περιήγαγαν, έχοντας δηλαδή την εντολή μας, στην φαύλη και κατάπτυστη μνημονιακή  βιούμενη πραγματικότητα. Η επαγόμενη λοιπόν, αυτής της πολιτικής, μαζική εξαθλίωση και η αλλοίωση η οποία επέφερε στον κοινωνικό ιστό, ανήκει υπό το πρίσμα αυτό, σε μέρος των ψηφισάντων, τους πρωταίτιους του «εγκλήματος», ομοίως ισχύει ως προς το εκλογικό σώμα και για την διάδοχη κατάσταση η οποία υπηρετεί ανυπερθέτως και απαραλλάκτως την ίδια πολιτική καθ’ υπαγόρευση των δανειστών μας. Ως εκ τούτου λοιπόν σε κάθε περίπτωση ας εξακοντίσουμε την σοβούσα δήθεν μεμψιμοιρία περί επιλήψιμης παρέμβασης υπερεθνικών συμφερόντων στο εσωτερικό της χώρας με σκοπό να υπονομεύσουν την πατρίδα μας ή να σφετεριστούν την οικονομική κρίση. Σίγουρα συμβαίνει και αυτό πλην όμως εμείς οι ίδιοι προεχόντως και κυρίως, ευθυνόμαστε καθότι δεν δρούμε συλλογικά, έχουμε απεμπολήσει προ πολλού την έννοια της εθνικής συνείδησης με το όραμα της οικουμενικότητας, δεν προσδοκούμε τίποτε, δεν ευαγγελιζόμαστε κάτι, δεν επαγγελόμαστε το παραμικρό. Ένας λαός με ιστορικά συμπλέγματα ριζικά αγκυλωμένος στο 1974 και εντεύθεν, μυωπικά προσκολλημένος σε ρεμβασιστικές κορώνες μετεμφυλιακής διχοστασίας, στερούμενος οράματος και ικμάδας δια ρηξικέλευθες τομές και εκ βάθρων μεταβολές στο πολιτικό σκηνικό. Ένας λαός σε αδράνεια ο οποίος άγεται και φέρεται από το ένα συστημικό-συντηρητικό κόμμα στο άλλο υπό άλλο απλώς μανδύα αριστερεπώνυμης ρητορικής. Άρα για ποια αλλαγή μιλάμε όταν ο κόσμος, κατόπιν όλης αυτής της βδελυρής και ολέθριας κατάστασης την οποία βιώνουμε, ομολογεί ότι θα ψηφίσει κόμματα, τα οποία όμως όπως εμφαίνεται, εκ των προτέρων λόγω της διγλωσσίας τους και του πολιτικού καιροσκοπισμού τους, ότι θα ακολουθήσουν απαρεγκλίτως την ίδια πολιτική. Κατά συνέπεια λοιπόν είμαστε άξιοι της μοίρας μας καθώς ως συναυτουργοί συμπράττουμε και εμείς δια της ψήφου μας στην εξακολούθηση της ίδιας κατεστημένης  εγκληματικής μνημονιακής πολιτικής, δίδοντας εξουσία σε πρόσωπα τα οποία νομιμοποιούν με τη σειρά τους τον νεποτισμό, την κατ’ επίφαση επανάσταση και τον αμοραλισμό. Το μέτρο και το κριτήριο του εκλογικού σώματος, δεν είναι η προώθηση διαρθρωτικών αλλαγών και η ουσιαστική επίλυση των ζέοντων προβλημάτων που κατατρύχουν τον ελληνικό λαό, αλλά η εξυπηρέτηση των συμφερόντων των ημέτερων οι οποίοι προέρχονται από κομματικές μετακινήσεις ή διακεκριμένες μεταγραφές σε κάθε περίπτωση στο εκάστοτε κόμμα. Εν κατακλείδι, φρονώ ως λαός είμαστε αμετανόητοι και υπεύθυνοι για την πορεία της χώρας καθώς ψηφίζουμε ένα κόμμα με γνώμονα την απατηλή προσδοκία ότι θα μας «βολέψει» εισέτι και αυτήν την ύστατη ώρα όπου η χώρα χρεοκοπεί και καταβαραθρώνεται με ιλιγγιώδεις ρυθμούς. Είναι το ίδιο πράγμα με τον ολοκληρωτισμό, ενώ θεωρητικά όλοι μας ακκιζόμαστε δήθεν δημοκράτες-επαναστάτες, κστ’ ουσίαν στην πράξη είμαστε οι πιο στυγνοί εργοδότες και φασίστες καθώς η δημοκρατία κατακτάται ισοβίως και κερδίζεται με μόχθο και επ’ ουδενί συνιστά δογματική αποστήθιση θεωρητικών αρχών τις οποίες επιβάλλω για να εξουδετερώσω τον αντιφρονούντα με «προκρούστεια» λογική, διότι έτσι δημιουργείται ένα φαυλεπίφαυλος ατελεσφόρως περιδινούμενος κύκλος. Χάρης Κατσιβαρδάς Δικηγόρος,...

Read More

Οίδημα στη δικηγορία, οργανική ανεπάρκεια ή επιθανάτιος ρόγχος;

Posted by on Feb 22, 2014

Οίδημα στη δικηγορία, οργανική ανεπάρκεια ή επιθανάτιος ρόγχος;

Οίδημα στη δικηγορία, οργανική ανεπάρκεια ή επιθανάτιος ρόγχος; Είναι πράγματι απορίας άξιον για ποιο λόγο γίνονται οι εκλογές, ασφαλώς δεν συνιστούν μία επίφαση δημοκρατίας αλλά την πεμπτουσία της δημοκρατίας, εντούτοις όμως κατά την επίμαχη αυτή χρονική στιγμή πάμπολλοι εξ ημών λησμονούν την παθογένεια που διέπει την μαχόμενη δικηγορία και τα διογκούμενα εξ αυτής προβλήματα στην καθημερινή δικαστηριακή κονίστρα προκρίνοντας αποκλειστικά και μόνο την ατομική τους ‘βολή’ και ιδιοτέλεια. Εντούτοις όμως σήμερα βλέπουμε μία φράξια δικηγόρων όπου λυμαίνονται το σύλλογο με γνώμονα την εξυπηρέτηση στενών συμφερόντων ανεξαρτήτως οράματος, ή μία άλλη μερίδα ψευδεπίγραφων επαναστατών, των «Προαστίων» με μία συνθηματολογική ρητορική απάδουσα του δαψιλούς βιοπορισμού τους. Ωστόσο όμως εν προκειμένω καλούμαστε πάνω και πέραν από πολιτικές τοποθετήσεις παραμερίζοντας την κομματική μας καταγωγή να εγκύψουμε στα μείζονα προβλήματα του κλάδου μας τα οποία εν πολλοίς ενδημούν ανεπίλυτα ένεκεν της ολιγωρίας ορισμένων ειδημόνων. Μνημονεύω την χαίνουσα πληγή της δικηγορίας η οποία πυορροεί και όζει ένεκεν της δική μας εκκωφαντικής ανοχής. Ειδικότερα θα αναφέρω την αιματηρή συρρίκνωση της νομικής ύλης, το εξοβελισμό μας από τα συμβόλαια, την επαχθή φορολόγηση από το πρώτο ευρώ, το τέλος επιτηδεύματος, το δυσβάστακτο βάρος των εισφορών στα ασφαλιστικά ταμεία, τις γλίσχρες αμοιβές μας, την αδυναμία νέων συναδέλφων να ασκήσουν το επάγγελμα και να προβούν σε έναρξη επιτηδεύματος και εν γένει την πλήρη απαξίωση συλλήβδην του δικηγορικού σώματος. Είναι πρόδηλα λυπηρό το γεγονός ότι αυτονόητα πράγματα δεν κατοχυρώνονται ουσιαστικά, με συνέπεια να αποτελούμε ένα επαγγελματικό κλάδο με τις μεγαλύτερες εκ των ενόντων ταξικές αποκλίσεις και συγχρόνως οίκοθεν μεγαλύτερη έλλειψη αλληλεγγύης ως προς τη συλλογική επίλυση των ζεόντων προβλημάτων της καθημερινότητάς μας. Η Δικηγορία δεν πρέπει να τίθεται στο εδώλιο ούτε ορισμένοι με μακράν και χρόνια καριέρα δοσίλογου να την καταδίδουν δια της κερκόκοπορτας σε εξωθεσμικούς παρεμβαίνοντες οι οποίου εκτελούν χρέη, αλήστου κατά το παρελθόν, χρέη λαομίσητων καθεστώτων,οι προσφιλείς προαγωγοί αλλότριων προς τα συμφέροντά μας αντιλήψεων, οι οποίοι καιροφυλακτούν να συλήσουν το νεκρό μας κουφάρι. Ο αντίποδας είναι η κάθαρση το όραμα η αποτίναξη του ζυγού από το διαφθορείο της κομματικής ποδηγέτησης και η χάραξη μίας πορείας προόδου και εξέλιξης, εξού και εμείς ενώσαμε τις δυνάμεις μας και δημιουργήσαμε ένα ενιαίο ανεξάρτητο αρραγές μέτωπο, καταρτίσαμε ένα προσωποκεντρικό ψηφοδέλτιο με έναν και μόνο γνώμονα να αφουγκραστούμε στη βάση του σφυγμό της δικηγορίας και να προσπαθήσουμε να συγκρουστούμε με τα κατεστημένα συμφέροντα. Να αντισταθούμε στους βιαστές της αλήθειας οι οποίοι συντεταγμένα καταχρώνται την ολιγωρία μας και ασελγούν αδυσώπητα στα επαγγελματικά μας δικαιώματα με συνέπεια να τείνουν να πνεύσουμε τα λοίσθια ως νέοι δικηγόροι. Να διαμηνύσουμε το ισχυρό μέτωπο της θέμιδος το οποίο ευαγγελίζεται την εξυγίανση και την τελέσφορη επίλυση σωρείας καίριων ζητημάτων που ταλανίζουν το δικηγόρο στην καθημερινότητα. Εμείς την απόφασή μας την πήραμε δεν κύπτουμε εθελόδουλα το γόνυ στους θιασώτες της σήψης και στασιμότητας, δεν φέρουμε το στίγμα του «φιλήσυχου πολίτη», τολμάμε με θέσεις, επιχειρήματα και πάνω από όλα με πίστη στην πρόοδο και στην εξέλιξη, ρήξη και ανατροπή με το θέμιδος μέτωπο ενόψει των επικείμενων αρχαιρεσιών του Δ.Σ.Α Έχουμε δικαίωμα στο όνειρο. Χάρης Κατσιβαρδάς Δικηγόρος Υποψήφιος σύμβουλος Δ.Σ.Α με το συνδυασμό «Θέμιδος...

Read More

Οικογενειακό δίκαιο_η χαίνουσα πληγή της σύγχρονης κοινωνίας_

Posted by on Feb 2, 2014

Οικογενειακό δίκαιο_η χαίνουσα πληγή της σύγχρονης κοινωνίας_

Οικογενειακό δίκαιο_η χαίνουσα πληγή της σύγχρονης κοινωνίας_ Το οικογενειακό δίκαιο στην Ελλάδα χρήζει ριζικών αλλαγών σε πολλά σημεία του εν γένει και ιδίως σε ότι σχετίζεται με το ακανθώδες ζήτημα ασκήσεως επιμέλειας και ρύθμισης επικοινωνίας  με τα τέκνα, ιδίως από τον «πατέρα». Είναι πρόδηλο σήμερα ότι τα δικαστήρια αντιμετωπίζουν με ιδεοληψία και προκατάληψη τον ρόλο του πατέρα και την αναπόδραστη μείζονα σπουδαιότητά του, αγνοώντας λίαν σκοπίμως το καταλυτικό παράγοντα  του πατέρα στην ομαλή ψυχοκοινωνική ανάπτυξη των τέκνων . Τα δικαστήρια στην πράξη υιοθετούν κατ’ ουσίαν την στρεβλή αντίληψη οιονεί «ιδιοκτησίας» του τέκνου από την μητέρα ανακηρύσσοντας τον πατέρα εξυπαρχής ως ακατάλληλο για την άσκηση της γονικής μέριμνας, άνευ ετέρου τινός μολονότι πάμπολλες φορές συμβαίνει αποδειγμένα εκ των περιστάσεων το αντίθετο από την πλευρά της μητέρας. Κατά συνέπεια έχει παγιωθεί μία κατάσταση η οποία καθίσταται εξαιρετικά συγκεχυμένη και κατάφωρα άδικη μονομερώς υπέρ των γονικών δικαιωμάτων των «πατεράδων» όπου σχεδόν ποτέ δεν αποδίδεται επιμέλεια στον πατέρα. Επιπλέον η άσκηση του δικαιώματος της επικοινωνίας από τον πατέρα κατά κανόνα καταστρατηγείται από την πλευρά της μητέρας με πενιχρές για αυτήν κυρώσεις, εκ του νόμου, με αποτέλεσμα να ενεργεί αυθαίρετα και συνειδητά πραξικοπηματικά, παραβιάζοντας κατ’ εξακολούθηση δικαστικές αποφάσεις επικοινωνίας με τα τέκνα. Ωσαύτως το ζητούμενο είναι ότι οι ως άνω ρυθμίσεις άσκησης της  επιμέλειας αποκλειστικά από την «μητέρα» συνεπάγεται λόγω της διεκπεραιωτής δικαστηριακής πρακτικής ένα «ανίατο» πλήγμα από την πλευρά του ανδρός ο οποίος, πέραν του ότι στερείται το παιδί ακόμη και σε καταφανείς περιπτώσεις όπου η μητέρα αποδεδειγμένα δεν κρίνεται κατάλληλη δια την άσκηση της γονικής μέριμνας συγχρόνως αντιμετωπίζεται από την κοινωνία και ως ο αποδιοπομπαίος τράγος της αποτυχίας του γάμου και της έκθεσης του παιδιού στις συνέπειες ενός διαζυγίου. Εντούτοις όμως δια να αποκατασταθεί σε ένα νέο πλέγμα διατάξεων η ισοτιμία μεταξύ των δύο φύλων ακόμα και  μέσα στους κόλπους της οικογένειας επιβάλλεται αυτοδικαίως να κατακτηθεί τούτο στη βάση της κοινωνίας βάσει ορισμένων επίπονων διεργασιών ζυμώσεων ούτως ώστε τα γόνιμα αυτά συμπεράσματα να αποκρυσταλλώθούν σε θεσμούς. Στην Ελλάδα, δυστυχώς λόγω αγκυλώσεων δεσπόζει η αντίληψη της «καθημαγμένης» γυναίκας και του ισχυρού άνδρα, ένα στερεότυπο κλισέ το οποίο ευδοκιμεί ακόμη και σήμερα συνεπεία του «ρεμβασισμού» των γυναικείων κινημάτων ιδίως από το 1981 και εντεύθεν. Η πάλη των δύο φύλων καλλιεργείται έντονα στην Ελληνική κοινωνία η οποία είναι μηδενιστικά ισοπεδωτική σεβόμενη μόνο την «μάνα» και εξοβελίζοντας συλλήβδην τον πατέρα ως ισότιμο γονιό παρά μόνο ως ένα επικουρικό πρόσωπο το οποίο εντός ελαχίστων ωρών του επιβάλλεται δια δικαστικής αποφάσεως εκών άκων το δικαίωμα της επικοινωνίας με το τέκνο του δίχως ουδείς να αναλογιστεί την ψυχική καταρράκωση που συνεπάγεται η  οδυνηρή και επαχθής τούτη στέρηση της επαφής του τέκνου με το φυσικό του πατέρα. Ως εκ τούτου λοιπόν βάσει των ανωτέρω συνοπτικών παρατηρήσεων υφίσταται ιδιαίτερα σοβαρό πρόβλημα με την επιμέλεια και την επικοινωνία του πατέρα με το παιδί καθώς η δικαστηριακή πρακτική συντάσσεται με το «κοινό περί δικαίου αίσθημα» εναρμονιζόμενη προεχόντως με την μητέρα χωρίς να σταθμίσει in cοncreto τα πραγματικά περιστατικά κατά περίπτωση ούτως ώστε να αρχίσει να διαπλάθεται νομολογία πράγμα το οποίο θα λειτουργεί ως πρόκριμα συνολικής αναδιαμόρφωσης των επίμαχων διατάξεων επί επικοινωνίας και επιμέλειας. Ωσαύτως ο χρόνος μέχρις ότου εκδοθεί μία δικαστική απόφαση μπορεί να συνεπάγεται την στέρηση στον πατέρα να δει το παιδί του τουλάχιστον έξι μήνες με αποτέλεσμα να ελλοχεύει ο κίνδυνος αποξένωσης και αλλοτρίωσης από την πατρική στοργή ως βασικός παράγοντας την γονικής εν γένει μέριμνας. Η κατάσταση επιλύεται οριστικά με γενναία νομοθετική παρέμβαση η οποία θα ενεργήσει διορθωτικά αποκαθιστώντας την τάξη και την κοινωνική ισορροπία καθώς και με συλλογική αφύπνιση για την προστασία της ανδρικής αξιοπρέπειας.                                                                                                                             Χάρης Κατσιβαρδάς                                                                                                                                    ...

Read More

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ ΝΕΑΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ, ΤΕΥΧΟΣ 5 ΝΟΕ-ΔΕΚ 2013

Posted by on Feb 2, 2014

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ ΝΕΑΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ, ΤΕΥΧΟΣ 5 ΝΟΕ-ΔΕΚ 2013 Κυκλοφόρησε από τις Εκδόσεις ΠΑΠΑΖΗΣΗ το 5ο τεύχος της ΝΕΑΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ, για τους μήνες Νοέμβριο-Δεκέμβριο 2013. Εκτός από τους συνδρομητές της και την παρουσία της σε επιλεγμένα βιβλιοπωλεία, το 5ο τεύχος της ΝΕΑΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ φιλοξενήθηκε ως ένθετο στην εφημερίδα Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία στις 26/1/2014. Με πλούσια και πάντα υπεύθυνη αρθρογραφία, στα κύρια άρθρα του περιοδικού μπορείτε να διαβάσετε τον Κωνσταντίνο Κόλμερ (Η επανασύνδεσις με το Δολλάριον), τον Νέστορα Κουράκη (Η Καθαρεύουσα ξανά στα σχολεία;), τον Χάρη Κατσιβαρδά (Οικογενειακό Δίκαιο: η χαίνουσα πληγή της κοινωνίας), το τον Νίκο Λιναρδάτο στο Casus Belli (Γνωρίζουν άραγε οι Έλληνες βουλευτές τι ψηφίζουν;) και τον Πάνο Παναγόπουλο (Η δόλια φοροκαταιγίδα κατά των αγροτών). Στον Φάκελλο Εξωτερικής Πολιτικής και Άμυνας με θέμα «Ο Άξονας Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ», παραθέτουν τις απόψεις τους οι: Γιώργος Φοίνικας (Ελλάδα-Κύπρος- Ισραήλ- Τουρκία: Οι επερχόμενες 100 κρισιμότατες ημέρες της Ελληνικής Πομπηίας), Κώστας Παπασταύρου (Δυναμική και Προοπτική του διαμορφούμενου άξονα), Δ. Πολίτης (Η Τουρκία θα συμβιβασθεί ή θα συγκρουσθεί με τον άξονα;), Μ. Αμάραντος (η συνεργασία μπορεί να επεκταθεί πέραν της ενέργειας), Γιάννης Χατζόπουλος (ο Άξονας Ελλάδας-Κύπρου- Ισραήλ και η τουρκική απειλή). Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν επίσης τα άρθρα των Μιχάλη Παπίδη (Διεθνής Επενδυτικός Οδηγός) και Παύλου Καρούσου (Επιστημονικά Νέα). Το αφιέρωμα του τεύχους πραγματεύεται την ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΣΤΙΚΗ ΤΑΞΗ, μέσα από τις πολύ ενδιαφέρουσες παρουσιάσεις των Α.Δ. Παπαγιαννίδη (Τέσσερεις παρατηρήσεις για την «αστική τάξη», Κωνσταντίνου Κόλμερ (Η ύφεσις υπερέβη τα όρια αντοχής), Μάνου Κρανίδη (Η αστική τάξη και η ανάκαμψη της αγοράς ακινήτων), Κώστα Μ. Σταματόπουλου (Η ευρωπαϊκή αστική τάξη και το εγχώριό της κακέκτυπο), Ηρακλή Πλατυμέση (Η αλαζονεία κατέστρεψε την Ελληνική Αστική Τάξη), Νέστορα Κουράκη (Ο εξέχων ρόλος της Μεσαίας Τάξης στα Πολιτικά του Αριστοτέλους), Μελέτη Η. Μελετόπουλου (Σε επίπεδο ήθους και ύφους υπήρξε Ελληνική Αστική Τάξη) και Νικόλα Δημητριάδη (Η ένοχη σιωπή των αστών). Στα πολιτιστικά, ξεχωρίζουν τα άρθρα του Γιάννη Δρακόπουλου («Μιστέρο μπούφο» του Ντάριο Φο), του Κωνσταντίνου Μπλάθρα (Τα χρονικά του Δρακοφοίνικα-Αδάμαστος) και της Νίνας Αλέξη (Δημήτρης Ποταμίτης, 10 χρόνια από τον θάνατό του). Και όπως πάντα, η ιστορική αναδρομή «συνέβησαν» του Βασίλη Σπυράκου-Πατρώνα, οι βιβλιοκριτικές «Αριστοτέλους Οικονομικά» του Σεραφείμ Ι. Μαρίνου, «Πανοπτικόν, παρά την ύφεση» του Μ.Η.Μ., «Γ.Μ.Βιζυηνός: Άπαντα τα διηγήματα» του Κωνσταντίνου Θ. Αντωνίου, η Επιφυλλίδα «Ελληνισμός, χίλια χρόνια σε αναζήτηση ταυτότητας» του Σωτήρη Δημόπουλου και το Σταυρόλεξο του Νίκου Λιναρδάτου. Το τεύχος κυκλοφορεί στα βιβλιοπωλεία, αποστέλλεται σε συνδρομητές και αναρτάται διαδικτυακά με ελεύθερη πρόσβαση στην ηλεκτρονική διεύθυνση...

Read More
Page 2 of 512345