αρθρογραφια

Από την αρθρογραφία της Βούλας Δημητριάδου στο περιοδικό «Δικαστικό Ρεπορτάζ»

Posted by on Jul 19, 2022

Από την αρθρογραφία της Βούλας Δημητριάδου στο περιοδικό «Δικαστικό Ρεπορτάζ»

Ο βρασμός ψυχικής ορμής στα ερωτικά εγκλήματα Η ανάγκη προστασίας του υπέρτερου εννόμου αγαθού της ζωής περιόρισε τον απρομελέτητο δόλο μόνο στην κατάσταση του βρασμού ψυχικής ορμής. Υπήρξε κοινή αντίληψη ότι η ψυχρή προμελέτη για την αφαίρεση της ανθρώπινης ζωής αποτελούσε το χαρακτηριστικό γνώρισμα της ανθρωποκτονίας, καθότι αποδείκνυε κατ’ αρχήν την περιφρόνηση του δράση προς το υπέρτερο έννομο αγαθό, αυτός της ανθρώπινης ζωής. Όλες οι έννομες τάξεις αποδέχτηκαν την ηπιότερη τιμωρία του δράστη όταν αυτός δεν προμελέτησε και δεν σχεδίασε την εγκληματική του δράση, αλλά αυτή οφειλόταν στον βρασμό ψυχικής ορμής, δηλαδή στην ξαφνική, υπό την επήρεια θυμού ή οργής, διάπραξη του εγκλήματος. Είναι γνωστό ότι το κατεξοχήν πάθος συνιστά την γενεσιουργό αιτία πρόκλησης του βρασμού ψυχικής ορμής. Εάν ανατρέξουμε στατιστικά, στο ποσοστό των σχετικών δικαστικών αποφάσεων που έχουν αποδεχθεί το βρασμό ψυχικής ορμής από ερωτικό πάθος θα διαπιστώσουμε ότι είναι σπάνιες οι περιπτώσεις εκείνες που γίνεται δεκτός νομολογιακά ο βρασμός ψυχικής ορμής στη συμπεριφορά του δράστη προκειμένου να μπορέσει να υπαχθεί εννοιολογικά στη διάταξη του άρθρ. 299 παρ. 2 ΠΚ. Η νομολογία μας αντιμετωπίζει με ιδιαίτερη επιφυλακτικότητα τον συγκεκριμένο υπερασπιστικό ισχυρισμό από πλευράς κατηγορουμένων. Που οφείλεται όμως αυτή η δικαστηριακή αυτοσυγκράτηση αποδοχής του συγκεκριμένου υπερασπιστικού ισχυρισμού; Από την επισκόπηση της σχετικής νομολογίας διαπιστώνουμε ότι σε κάθε περίπτωση οι δικαστές διερευνούν την φύση του ερωτικού πάθους ως την γενεσιουργό αιτία εμφάνισης και διατήρησης του βρασμού ψυχικής ορμής στη συμπεριφορά του δράστη. Είναι αναμφισβήτητο το γεγονός της διαπίστωσης του ερωτικού πάθους, ως γενεσιουργό αιτία εμφάνισης του βρασμού ψυχικής ορμής του δράστη κατά τον χρόνο λήψης της απόφασης για την αφαίρεση της ζωής συγκεκριμένου θύματος. Στον βρασμό ψυχικής ορμής η ένταση του ερωτικού πάθους από πλευράς του δράστη βρίσκεται σε μία αναλογία με την προσβολή του συναισθήματος που υπέστη από την συμπεριφορά του προσώπου με το οποίο διατηρούσε ερωτικό δεσμό ή ερωτική σχέση ή έντονη ερωτική επιθυμία. Ο δράστης στις περιπτώσεις αυτές νιώθει την ερωτική εξαπάτηση του από το θύμα και εξοργίζεται, θυμώνει για την μη ανταπόκριση του θύματος στα δικά του ερωτικά αισθήματα. Σε κάθε περίπτωση ο δικαστής καλείται να αξιολογήσει τα πραγματικά περιστατικά της κάθε υπόθεσης, προκειμένου να διαπιστώσει αν όντως υπάρχει τέτοια υπερδιέγερση του ερωτικού πάθους του δράστη που εξελίσσεται σε τέτοια ψυχική κατάσταση, ώστε να αποκλείει την δυνατότητα να σταθμίσει αυτός τα αίτια που τον ωθούν στην τέλεση της ανθρωποκτονίας και εκείνων που τον συγκρατούν απ’ αυτήν. Στην κατηγορία των περιπτώσεων αυτών υπάγονται το συναίσθημα της ζηλοτυπίας, το συναίσθημα της οργής για την μείωση του προσωπικού του κύρους ή της αξιοπρέπειας του. Πολλές φορές τα συναισθήματα αυτά προκαλούν έντονη υπερδιέγερση στο δράστη, σε βαθμό που να μην μπορεί να ξεχωρίσει εύκολα η ιδιαίτερη επιρροή του καθενός απ’ αυτά, αλλά ο συνδυασμός τους δυστυχώς προκαλεί ιδιαίτερη ψυχική διέγερση. Το κρίσιμο ζήτημα που προκύπτει στις περιπτώσεις εκείνες που το δικαστήριο κρίνει ότι πράγματι στο πρόσωπο του δράστη υπήρχε κατάσταση βρασμού ψυχικής ορμής λόγω του ερωτικού πάθους είναι, εάν και κατά πόσο η ψυχική αυτή κατάσταση εξακολουθεί να υφίσταται μέχρι και την στιγμή της διάπραξης της ανθρωποκτονίας. Για την ευόδωση του συγκεκριμένου υπερασπιστικού ισχυρισμού θα πρέπει να αποδειχθεί ότι η ψυχική αυτή κατάσταση του δράστη υπήρχε όχι μόνο τη στιγμή της λήψης της σχετικής απόφασης ανθρωποκτονίας, αλλά ότι αυτή διατηρήθηκε καθ’ όλο το χρονικό διάστημα μέχρι τη στιγμή της διάπραξης του εγκλήματος ή ότι τουλάχιστον επανεμφανίσθηκε τη στιγμή που διέπραξε αυτή. Οι Δικαστές είναι ιδιαίτερα επιφυλακτικοί και διερευνούν εξονυχιστικά κάθε αποδεικτικό στοιχείο προκειμένου να αποδεχθούν ή όχι τη διατήρηση του βρασμού ψυχικής ορμής για όλο το χρονικό διάστημα που μεσολαβεί από την λήψη της απόφασης μέχρι την στιγμή που ο δράστης διέπραξε τη συγκεκριμένη ανθρωποκτονία. Ειδικά όταν το χρονικό διάστημα...

Read More

Από την αρθρογραφία της Βούλας Δημητριάδου στο περιοδικό «Δικαστικό Ρεπορτάζ»

Posted by on Jul 19, 2022

Από την αρθρογραφία της Βούλας Δημητριάδου στο περιοδικό «Δικαστικό Ρεπορτάζ»

«Κακή άσκηση της γονικής μέριμνας και ενδοοικογενειακή βία» Σύμφωνα με το άρθρο 1532 ΑΚ «Αν ο πατέρας ή η μητέρα  παραβαίνουν τα καθήκοντα που τους επιβάλλει το λειτούργημά τους για την επιμέλεια του προσώπου του τέκνου ή τη διοίκηση της περιουσίας του ή αν ασκούν το λειτούργημα αυτό καταχρηστικά ή δεν είναι σε θέση να ανταποκριθούν σε αυτό, το δικαστήριο μπορεί, εφ’ όσον το ζητήσουν ο άλλος γονέας ή οι πλησιέστεροι συγγενείς του τέκνου ή ο εισαγγελέα, να διατάξει οποιοδήποτε πρόσφορο μέτρο Κακή άσκηση της γονικής μέριμνας συνιστούν ιδίως και μεταξύ άλλων … η καταδίκη του γονέα με οριστική δικαστική απόφαση για ενδοοικογενειακή βία ή για εγκλήματα κατά της γενετήσιας ελευθερίας ή για εγκλήματα οικονομικής εκμετάλλευσης της γενετήσιας ζωής. …Το Δικαστήριο στις περιπτώσεις αυτές, δύναται να αφαιρέσει από τον υπαίτιο γονέα την άσκηση της γονικής μέριμνας ή της επιμέλειας, ολικά ή μερικά και να την αναθέσει  αποκλειστικά στον άλλον γονέα, καθώς επίσης να διατάξει κάθε πρόσφορο μέτρο προς διασφάλιση του συμφέροντος του τέκνου. Σε κάθε περίπτωση το Δικαστήριο θα κρίνει και θα αποφασίσει με γνώμονα αποκλειστικά το συμφέρον του τέκνου.           Η ενδοοικογενειακή βία συνίσταται σε βλαπτικές (κακοποιητικπές συμπεριφορές) όπως η σωματική ψυχολογική και συναισθηματική κακομεταχείριση καθώς και σε μία εξαναγκαστική απειλητική συμπεριφορά έναντι μελών της οικογένειας. Πολλές φορές τα τέκνα υφίστανται ή γίνονται μάρτυρες πράξεων ενδοοικογενειακής βίας, οι οποίες επηρεάζουν την ομαλή ψυχοσωματική και πνευματική τους ανάπτυξη με σοβαρές πιθανότητες σε μακροπρόθεσμη βάση να εκδηλώσουν τις ίδιες επιθετικές συμπεριφορές και να παρουσιάσουν τάσεις αυτοκαταστροφής, δυσλεξία, μελαγχολία, επιπτώσεις στην μαθησιακή τους πρόοδο κ.ά. Τα δε ενήλικα θύματα της ενδοοικογενειακής βίας, τα οποία στατιστικά αναφέρονται σε γυναίκες συντρόφους (συζύγους, μητέρες) παρουσιάζουν ψυχοσωματικές διαταραχές, μανιοκατάθλιψη, χαμηλή αυτοεκτίμηση, καχυποψία, ενοχές, σεξουαλικά προβλήματα και άλλα. Στις περιπτώσεις αυτές αναφορικά με την τεκμηρίωση αδικημάτων στα πλαίσια του Νόμου 3500/2006 γεννούνται ζητήματα όπως το αν η άσκηση ψυχολογικής βίας στο χώρο της οικογένειας υπάγεται στις διατάξεις του Νόμου, διότι αναμφισβήτητα η πρόκληση ψυχικού πόνου, ψυχικών τραυμάτων συνιστούν μορφές βίας αφού δύνανται να προκαλέσουν βλάβη του κεντρικού νευρικού συστήματος και της ψυχικής υγείας. Τα ανωτέρω επικροτεί και η Σύμβαση της Κωνσταντινούπολης στο άρθρο 33, η οποία κυρώθηκε με το Ν. 4531/2018 και κατά την οποία ζητείτο μεταξύ άλλων η ποινικοποίηση συμπεριφορών που κατατείνει στην πρόκληση βλάβης με την άσκηση ψυχολογικής βίας μέσω απειλών ή καταναγκαστικών συμπεριφορών. Η διάταξη ντου άρθρ. 32 § 4 του Ν. 4619/2019 όπως αποτυπώθηκε και στην αιτιολογική έκθεση του νέου Π.Κ. …εξομοίωσε με την πρόκληση σωματικής βλάβης κατά την παράγραφο 1 στοιχείο γ και την μεθοδευμένη πρόκληση έντονου σωματικού πόνου ή σωματικής εξάντλησης επικίνδυνης για την υγεία, ή ψυχικού πόνου  ικανού να επιφέρει σοβαρή ψυχική βλάβη, ιδίως με την παρατεταμένη απομόνωση σε βάρος των προσώπων της πρώτης παραγράφου. Συνεπώς ο νομοθέτης μερίμνησε να συμπεριλάβει με τις νέες διατάξεις του άρθρ. 312 ΠΚ και την ψυχολογική βία στις ποινικά κολάσιμες πράξεις. Η νέα αυτή διάταξη δεν καταργεί τον Ν. 3500/2006 «περί ενδοοικογενειακής βίας» ο οποίος εφαρμόζεται για όλες τις εγκληματικές πράξεις που περιγράφονται σ’ αυτόν και αν ακόμη για κάποιες από αυτές η ποινική κύρωση είναι εκείνη του άρθρ. 312 ΠΚ. Σε κάθε περίπτωση το θύμα ενδοοικογενειακής βίας καλύπτεται από τις δικονομικές προδιαγραφές και την δικονομική διαδικασία του Ν. 3500/2006 πλην όμως η νέα διάταξη (312 ΠΚ) ως ειδικότερη υπερισχύει έναντι αυτού. Συνεπώς η αναφορά σε καταδίκη γονέα για αδικήματα (κακοποιητικών συμπεριφορών) που έλαβαν χώρα στα πλαίσια το Ν. 3500/2006 «ενδοοικογενειακής βίας» εντάσσονται αναμφισβήτητα και οι συμπεριφορές που τείνουν στην μεθοδευμένη πρόκληση έντονου σωματικού πόνου, σωματικής εξάντλησης επικίνδυνης για την υγεία, ψυχικού πόνου ικανού να επιφέρει σοβαρή ψυχική βλάβη δηλαδή κάθε μορφή ψυχολογικής βίας. Επ’ αφορμή λοιπόν της εφαρμογής του Ν. 4800/2021 (της...

Read More

Από την αρθρογραφία της Βούλας Δημητριάδου στο περιοδικό «Δικαστικό Ρεπορτάζ»

Posted by on Jul 19, 2022

Από την αρθρογραφία της Βούλας Δημητριάδου στο περιοδικό «Δικαστικό Ρεπορτάζ»

Σεξουαλικά Εγκλήματα Αναφορά στις νέες διατάξεις του άρθρ. 336 Π.Κ.     Με το άρθρ. 8§1 του Ν. 3500/2006 αντικαταστάθηκε η παρ. 1 και κατά τη νέα διατύπωση τιμωρείται πλέον και ο βιασμός μεταξύ συζύγων. Σύμφωνα με την αιτιολογική έκθεση του ως άνω νόμου αντιμετωπίζονται ως εγκλήματα ενδοοικογενειακής βίας ο βιασμός και η κατάχρηση σε ασέλγεια κατά συζύγου. Ο συζυγικός βιασμός αναγνωρίζεται πλέον σε όλα τα σύγχρονα κράτη και στην ελληνική έννομη τάξη με την τελευταία τροποποίηση του άρθρ. 336 Π.Κ. η οποία συμβαδίζει τόσο με τις σύγχρονες αντιλήψεις για την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και εντός γάμου αλλά και με προσπάθειες του παρελθόντος για νομοθετικές μεταρρυθμίσεις σχετικά με τα εγκλήματα σε βάρος της γενετήσιας ελευθερίας. Ο νέος νόμος 4619/2019 επικύρωσε τα «Σύμβαση του Συμβουλίου της Ευρώπης για την πρόληψη και την καταπολέμηση της βίας κατά των γυναικών και της ενδοοικογενειακής βίας (άρθρ. 26 § 1 εδαφ. α, β, γ και παρ. 2) γνωστή και ως σύμβαση της Κωνσταντινούπολης, σύμφωνα με την οποία ως βιασμός ορίζεται οποιαδήποτε γενετήσια πράξη χωρίς τη συναίνεση των συμμετεχόντων. Όποιες περιπτώσεις δεν εμπίπτουν στην ειδικότερη διάταξη της παρ. 1, όταν δηλαδή οι βιασμοί δεν επιτυγχάνονται μέσω σωματικής βίας ή απειλής κατά τη ζωής και της σωματικής ακεραιότητας περιλαμβάνονται πλέον στη νεοείσακτη με τον Ν. 4619/2019 διάταξη (του άρθρ. 336 παρ. 4 Π.Κ.). Σύμφωνα με το άρθρο 36 παρ. 2 της Σύμβασης «η συγκατάθεση πρέπει να παρέχεται εκουσίως, ως αποτέλεσμα ελεύθερης βούλησης του ατόμου η οποία αξιολογείται στο πλαίσιο των συνοδών περιστάσεων. Η τροποποίηση των διατάξεων «περί βιασμού» με τον Νέο Ποινικό Κώδικα ήτο αποτέλεσμα μίας συντονισμένης προσπάθειας κρατών και διεθνών οργανισμών ενάντια στην έμφυλη και σεξιστική βία με καθορισμό ενός και μόνο κριτηρίου αυτού της μη ύπαρξης συναίνεσης των θυμάτων. Σύμφωνα με την αιτιολογική έκθεση του Ν. 4619/2019 ως μέσο τέλεσης του εγκλήματος της παρ. 1 διατηρείται η σωματική βία ενώ εξειδικεύεται σε σημαντικό βαθμό το περιεχόμενο της απειλής. Η νομοπαρασκευαστική επιτροπή έκρινε αφ’ ενός ότι δεν ήτο επαρκής η αναφορά στην απειλή σπουδαίου και άμεσου κινδύνου και αφ’ ετέρου ότι μία γενική αναφορά στην ασελγή πράξη της οποίας η ερμηνεία δημιούργησε διαχρονικά προβλήματα θα έπρεπε να καταστεί πιο σαφής και συγκεκριμένη χαρακτηρίζοντας αυτή ως επιχείρηση ή ανοχή γενετήσιας πράξης.           Ως διακεκριμένη μορφή του εγκλήματος παραμένει ο ομαδικός βιασμός που απειλείται με κάθειρξη τουλάχιστον δέκα (10) ετών. Στο ίδιο άρθρο έχει ενταχθεί και το εκ του αποτελέσματος έγκλημα του θανατηφόρου βιασμού για το οποίο απειλείται ισόβια κάθειρξη.   Προστατευόμενο έννομο αγαθό Μέχρι την ψήφιση του Ν. 1419/1984 γινόταν ομόφωνα αποδεκτό από την ποινική επιστήμη και τη Νομολογία, ότι το προστατευόμενο έννομο αγαθό στο έγκλημα του βιασμού, όπως και στα υπόλοιπα σεξουαλικά εγκλήματα ήταν «το κοινό αίσθημα της αιδούς και των ηθών» άποψη που είχε κατακριθεί στην επιστήμη καθότι έργο του ποινικού νομοθέτη δεν είναι η τιμώριση των ανήθικων αλλά του επικίνδυνου για την κοινωνία. Άλλωστε πλέον τα εγκλήματα κατά των ηθών με την ψήφιση του Ν. 1419/1984 μετονομάστηκαν σε «Εγκλήματα κατά της γενετήσιας ελευθερίας και εγκλήματα οικονομικής εκμετάλλευσης της γενετήσιας ζωής». Έτσι κατά την ορθότερη άποψη προστατευόμενο έννομο αγαθό δεν είναι τα ήθη, αλλά η γενετήσια ελευθερία και η αξιοπρέπεια κάθε ανθρώπου. Ο καθείς έχει το δικαίωμα αυτοδιάθεσης στην ερωτική του ζωή. Στην ίδια κατεύθυνση κινείται η νομολογία η οποία ορίζει ότι με το έγκλημα του βιασμού προστατεύεται το έννομο αγαθό της ελευθερίας του προσώπου σε σχέση με την ικανοποίηση της γενετήσιας ορμής του.   Χαρακτηριστικά γνωρίσματα του εγκλήματος Στη διάταξη του άρθρ. 336 Π.Κ. συνενώνονται σ’ ένα έγκλημα ο βιασμός και ο εξαναγκασμός σε γενετήσια πράξη. Μέχρι την ψήφιση του Ν. 1419/1984 το άρθρ. 336 Π.Κ. όριζε ως βιασμό μόνο τον εξαναγκασμό...

Read More

Η Δικαιοσύνη έκφανση του Πολιτισμού

Posted by on Apr 25, 2021

Η Δικαιοσύνη έκφανση του Πολιτισμού

“Η Δικαιοσύνη έκφανση του Πολιτισμού”. Γράφει η Ποινικολόγος Βούλα Δημητριάδου Δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα :  https://artandartmagazine.gr Η Δικαιοσύνη έκφανση του Πολιτισμού. Η τεχνολογία αποτελεί διαχρονικά την θεραπαινίδα της ανθρώπινης εξέλιξης και του πολιτισμού, διότι εάν η έξαρση της τεχνολογίας καταστεί αυτοσκοπός και αντικαταστήσει εν πολλοίς την ανθρώπινη λειτουργία, την ηθική, τις αξίες, την φιλοσοφία και την οντολογία, τότε θα σηματοδοτηθεί το τέλος του ανθρώπινου Πολιτισμού. Με την ως άνω εκπεφρασμένη άποψη θεωρώ ότι η Ψηφιοποίηση της Δικαιοσύνης επιβάλλεται να γίνει αμελλητί πραγματικότητα, προς εκσυγχρονισμό των δομών αυτής προς επιτάχυνση και διευκόλυνση της ταχείας απονομής της, ως προς όλους τους τομείς του Δικαίου (ηλεκτρονική κατάθεση δικογράφων, τράπεζες νομικών πληροφοριών, επικοινωνία μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου και απρόσκοπτη διακίνηση εγγράφων, αρχειοθέτηση υποθέσεως, κατηγοριοποίηση εγκληματικών δεδομένων, βασισμένες σε επιστημονικές μελέτες και έρευνες.) Ως εκ τούτου η ψηφιοποιηση της Δικαιοσύνης πρέπει να αποτελέσει ένα λυσιτελές εργαλείο εξέλιξης και βελτίωσης της υποδομής της απονομής του έργου της, πατάσσοντας θεσμικές αβελτηρίες και εκμηδενίζοντας γραφειοκρατικές πλημμέλειες στο ελάχιστο, καθότι δια μέσου εφεξής των καινοφανών τεχνολογικών μέσων και δυνατοτήτων, η διεκπεραίωση των υποθέσεων θα πραγματοποιείται με απόλυτη, συνέπεια, ποιότητα και ακρίβεια, συμβάλλοντας κατά τον τρόπο αυτό στην εύρυθμη λειτουργία της και την ανόρθωση του τρωθέντος κύρους της ως προς το σκέλος της βραδύτητας της λειτουργίας της. Η δικαιοσύνη, ως « η λυδία λίθος» της κοινωνίας μας και μείζον θεσμικός Πυλώνας των Δημοκραπκών θεσμών, επιβάλλεται να παραμείνει αλώβητος ως προς τα ανθρώπινα χαρακτηριστικά ως προς τον τρόπο απονομής αυτής, εις ορισμένες διαδικασίες όπως η οιονεί «Ιερά», στιγμή της επ’ ακροατηρίω διαδικασίας, ως προς όλα τα είδη του δικαίου, όπου εκεί δίδεται ένας πολύπλευρος και πολύπτυχος αγώνας από όλους τους παριστάμενους παράγοντες της δίκης, (δικαστές, συνηγόρους, κατηγορούμενους- εναγόμενους-προσφεύγοντες) με στόχο την ακριβοδίκαια απονομή της δικαιοσύνης. Η μυσταγωγία της διαδικασίας αυτής, όπως και η ενώπιον ενωπίω, διαδικασία της ανακρίσεως, ή της απολογίας του κατηγορούμενου, δεν δύνανται να αντικατασταθούν από μία στείρα, δύσκαμπτη και άγονη, εικονική ψηφιακή διαδικασία, διότι κατά αυτόν τον τρόπο καταργείται αυτοδικαίως η ορθή απονομή της δικαιοσύνης, ως προς το παράγοντα άνθρωπο, εξ αυτού του λόγου το Δικονομικό μας Δίκαιο ως κορυφαία κατάκτηση του Νομικού μας Πολιτισμού έχει κατοχυρώσει δογματικώς και ρητώς τις θεμελιώδες αρχές της αμεσότητας, της προφορικότητας, της εκατέρωθεν ακρόασης αμφότερων των διάδικων πλευρών. Η απονομή της δικαιοσύνης για τους μύστες του δικαίου αποτελεί ένα ακατάληπτο μυστήριο εφάμιλλης σπουδαιότητας με την «Ιερά Εξομολόγηση» και μετά ταύτα την «Θεία Μετάληψη και Κοινωνία», υπό την έννοια, ότι, η δια ζώσης εξέλιξη στην επ’ ακροατήριο διαδικασία αποτελεί μία οντολογική μάχη ενώπιον Θεού και ανθρώπων για την κατάκτηση της αλήθειας και την επίτευξη της δικαιοσύνης, αφού καλείται ο Δικαστής να κρίνει, να αξιολογήσει το αποδεικτικό υλικό και να αποφασίσει κατά συνείδηση με βάση την αρχή της ηθικής απόδειξης. Το μέτρο του Πολιτισμού μας είναι ο Άνθρωπος ως ολότητα και η Δικαιοσύνη υποστηρίζει διαχρονικά, αρχές, αξίες, ελευθερίες και δικαιώματα, και εξ αυτού του λόγου κείται εις τον πυρήνα του Πολιτισμού και της Δημοκρατίας, αγαθά τα οποία διαπλάθονιαι εξελίσσονται και με τη χρήση της τεχνολογίας. Επ’ ουδενί όμως δύνανται να υποκατασταθούν από την τεχνητή νοημοσύνη παραβιάζοντας Συνταγματικές επιταγές και θεμελιώδεις αρχές του δικαίου που δεν συνάδουν με το νομικό μας πολιτισμό. Βούλα Δημητριάδου -Δικηγόρος Παρ’ Αρείω Πάγω- Αναπληρωματικό μέλος του Δ.Σ της Πανελλήνιας Ένωσης Ποινικολόγων και Μαχόμενων...

Read More

Παρατηρήσεις αναφορικά με το Νομοσχέδιο για την αναμόρφωση του Οικογενειακού Δικαίου και συγκεκριμένα για την Συνεπιμέλεια

Posted by on Apr 7, 2021

Παρατηρήσεις αναφορικά με το Νομοσχέδιο για την αναμόρφωση του Οικογενειακού Δικαίου και συγκεκριμένα για την...

Read More

Παρουσίαση του νέου βιβλίου του Κώστα Ζουράρι με τίτλο: Έρχομαι από μακριά

Posted by on Jan 11, 2015

      Παρουσίαση του νέου βιβλίου του Κώστα Ζουράρι με τίτλο: Έρχομαι από μακριά ,την Τρίτη 13-01-2015 και ώρα 20:00’ στο νέο πολιτιστικό Πολυκέντρο του Ομίλου ( Λ. Πειραιώς 73, Γκάζι—πλησίον στάσης του σταθμού μετρό «Κεραμεικός»)                      «Έρχομαι από μακριά» Ο Κώστας Ζουράρις στο νεότευκτο εργόχειρό του «έρχομαι από μακριά» καταδεικνύει εμφατικά, την, νυν και εις το διηνεκές, εκ του σύνεγγυς ψηλαφητή σύναξη αμοιβαίας συνύπαρξης των ζώντων και των τεθνεώντων της καθ’ ημάς ελληνοπρεπούς πολιτισμικής μας παράδοσης, υπερβαίνοντας την συμβατική και θνησιγενή χρονο-ημερολογιακή καμπή του ήδη πεπερασμένου σήμερα. Ως γνήσιος Αριστοτελικός και Πλατωνικός, άρα και σε προτελευταία ανάλυση γνήσιος Ορθόδοξος Χριστιανός, ήτοι ισόβιος νοσταλγός του Κάλλους-Αληθείας, επισημαίνει την αργόσυρτη διάρκεια του Ελληνικού Πολιτισμού, μέσα από πεζογραφήματα του Οδυσσέα Ελύτη. Ειδικότερα δε στο εν λόγω βιβλίο, «Έρχομαι από μακριά», ο συγγραφέας ανατέμνει το καταστάλαγμα  της σκέψης του Ελύτη έτσι όπως αρύεται από τα εμβριθή στοχαστικά του έργα «Ανοικτά Χαρτιά και στον Εν Λευκώ», σε διάφορο τόπο και χρόνο πλην όμως κύκλιο και ενιαίο, αναφορικά με τον Ελληνικό Πολιτισμό, ως σφυρηλατημένο βίωμα στην απτή καθημερινότητα, ως έκφανση, συμπεπηγμένο απείκασμα στον τρόπο του νοείν, άλλως θα λέγαμε ο Ελληνισμός ως βρώση και πόση. Αποπειράται τελεσφόρως να εντοπίσει και να αναδείξει εύγλωττα την συμπύκνωση της αργόσυρτης ελληνορωμιοσύνης στο διάβα των χρόνων συγκεφαλαιώνοντας το αινιγματικό αμάλγαμα του Ελληνικού Πολιτισμού, στο διαρκές ελληνότρεπτον το Οδυσσέα Ελύτη. Σε αυτό την μεθοδευμένη αντίστοιξη της σκέψης του Ελύτη με την Ελληνική γραμματεία καταδεικνύει  τον  γόνιμο συμφυρμό της  ενσάρκωσης «του ιλαροτραγικού συναμφότερου» στην καθημερινή πρακτική του βίου μας, αρχής γενομένης από την αρχαία Ελλάδα έως και το σύγχρονο Ελληνικό Πολιτισμό και αυτό διότι όπως χαρακτηριστικά αναφέρει «ιδρυτική στάση μας είναι η στάσιμος ταυτοκινησία, η ισοπαλία των εριζόντων» Αληθές διότι η χωροταξία του κύκλου παράγει λόγω κατασκευής, την ομήγυρη, ίση συνθήκη παρουσίας ομιλίας, εξασφαλίσει καταστατικά την ισοπαλία, καταργώντας το εριστικό δίπολο νίκης-ήττας. Άρα και σημειολογικά αντιβαίνει στην διαρκή αμοιβαία εξόντωση  και στην χωροταξική ακοινωνησία, εξ αυτού του λόγου το Ελληνικό κοινοβούλιο φέρει κύκλιο σχήμα, ανεξαρτήτως δεδηλωμένων ακόμα και δογματικά αγεφύρωτων πολιτικών διαφορών. Ο λόγος του Κώστα Ζουράρι μέσα από το βιβλίο θεμελιώνει μία διαρκή υπόρρητη σχέση βιώματος, σου μεταλαμπαδεύει παραχρήμα μέσω του οχήματος των λέξεων την καταγωγική σου προέλευση, καθιστώντας σε αυθωρεί και παραχρήμα κοινωνό του Ελληνορθόδοξου νάματος καταργώντας το διάκενο της εκατέρωθεν μοναξιάς ανάμεσα σε ένα άψυχο βιβλίο και στον αναγνώστη αυτού. Η διαλεκτική αυτή σχέση είναι απαράμιλλη και συναρπαστική, διότι ιδρύει έναν διαρκή διάλογο, έναν προβληματισμό και με τον ανόμοιο αυτό τρόπο του σε καλεί ταυτόχρονα, ο ίδιος ο συγγραφέας, ως άμεσο κοινωνό, να ανταμώσεις τη σκέψη του, μέσα σε ένα κύκλιο χωρο-χρόνο όπου συγγραφέας και αναγνώστης παραμένουν μαζί, αλληλοπεριχωρούμενοι, ενώ ταυτόχρονα διατηρώντας την αυτοτέλεια και τον εν τοις πράγμασι διακριτικό τους ρόλο. Περαιτέρω ο Κώστας Ζουράρις αναφέρει ότι Ελύτης αποδίδει βαρύνουσα σημασία στην Ελληνικό Γλώσσα η οποία είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την Ελληνική αυτό-αναφορικότητα και αυτοσυνειδησία στο διάβα των Χρόνων. Η Ελληνική γλώσσα συμπυκνώνει εύγλωττα τον τρόπο ζωής της φιλοσοφίας και θεώρηση των πραγμάτων και δεν συνιστά απλώς ένα συμβολικό εργαλείο, ένα συμβατικό κώδικα επικοινωνίας. Ενδεικτικά παραθέτει τις φράσεις όπως συγγνώμη, συγχωρώ οι οποίες αναδεικνύουν μόνο από την ετυμολογία τους την απόλυτη και αμοιβαία ισότητα των ομοίων διασώζοντας την κατά αυτόν τον τρόπο το Αρχέτυπο της ισομοιρίας, το Ισόκυρον μέσα στην κοινότητα, (χαρακτηριστικά αναφέρει ο φιλόκαλος Ελύτης περί της όψεως των ήχων), κάνοντας ειδική μνεία για την καταργημένη προσωδία της Ελληνικής γλώσσας και την υποβίβασή της σε ένα συμβατικό κωδικοποιημένο εργαλείο πλήρως αποκομμένο από την ζώσα Ιλιαδορωμέικη παράδοσή μας. Και συνεχίζει ο συγγραφέας… «Το δίκαιο της δύναμης» που ενδέχεται ως δύναμις να είναι άδικη, η οποία όμως άδικη δύναμη παράγει άδικο. Να το τραγικό σχήμα της αργόσυρτης Ιλιαδορωμηοσύνης :...

Read More
Page 1 of 512345